گیرستون

خش خش گام تو تکرارکنان می‌دهد آزارم

2012-01-27T14:08:00.000+10:00

واقعیت این است که کمربندت را اگر شل ببندی، شلوارت از پایت می‌افتد!

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم

2012-01-17T11:56:00.003+10:00

درود بر ژنرال؛

ژنرال امروز نامه‌مان مختص فرهنگ و هنر پارسی است و لا غیر!

ژنرال! شاعران شکر شکن ایران زمین اشعاری دارند که تا در شرایط ویژه‌ای قرار نگیری ملتفت منظورشان نمی‌شوی! ملتفت هستی که؟

فی المثل شاعری که نمی‌شناسمش فرموده: در این درگَه که گَه کَه کُه و کُه کَه شود / مشو غرّه به امروز که از فردا نی‌آگَه

و یا این که استاد سخن سعدی شیرازی فرموده‌اند: شکر خدای بود که آن بت وفا نکرد / باشد که توبه‌ای بکند بت پرست ما

ژنرال! لسان الغیب حافظ شیرازی نیز فرموده‌اند: دین و دل بردند و قصد جان کنند / الغیاث از جور خوبان الغیاث

فلذا این گونه بوده است که در طول تاریخ کهن سرزمین‌مان که به قول هادی خرسندی "افتخار ما به آن بی‌انتهاست"، شاعران بی‌شماری آمده‌اند خودشان را جر داده‌اند که شاید ما بفهمیم، درد ما را نیست درمان الغیاث! ولی ما باز هم خر خود را می‌رانیم! آنقدر می‌رانیم تا با سر زمین بخوریم و بعد از آن یک عمر زمین‌گیر می‌شویم!

ژنرال! لطفاً این نامه را پاره نکن! نه مخیله‌مان تکان نخورده است! نگرانمان هم نشو! ژنرال استاد صالحی معروف‌ترین شعرش را این‌گونه خاتمه می‌دهد که: "حال همه‌ی ما خوب است اما ...!" باور کن حال ما هم خوب است به خدا! فقط سر سوزنی سرمان گیج می‌رود، اما همچنان فربه‌ایم!

ژنرال! باور کن فقط در لای چرخش چرخ روز گیر کرده‌ایم. فقط همین!

اما از تو چه پنهان، در ایامی که خنده هم دیگر بر درد بی درمان دوا نیست، "اصغر فرهادی" با هنرش و با سخن نغزش، در دنیا سربلندمان کرد، تا بدانیم و بدانند که که به قول استاد صالحی: "نان از سفره و کلمه از کتاب، شکوفه از انار و تبسم از لبانمان گرفته‌اید، با رؤیاهامان چه می‌کنید؟"
اما ژنرال! دیشب که برای بار چهارم "جدایی نادر از سیمین" را تماشا کردیم، هم هوای بریزبن بارانی بود و هوای حوصله‌ی ما!

ژنرال! خلاصه‌اش این‌که در جمع من و این بغض بیقرار جای تو خالی ...!

خدانگهدارت ژنرال

ببخشید هواپیمامون افتاده تو حیاط‌تون، می‍شه در رو وا کنین، بیام ورش دارم؟

2011-12-13T16:53:00.003+10:00

آقای پرزیدنت باور کن درخواست خنده‌داری بود! درست مثل پسر بچه‌ای که توپش را از روی عمد به سمت خانه‌ی همسایه‌ی بد اخلاقشان پرتاب کرده و از شانس بدش توپش افتاده در حیاط همسایه! بعد با قیافه‌ای حق به جانب از آن ور دیوار فریاد بزند: می‌شه توپ منو پس بدین!

نه باراک! این جوری نمی‌شه! یعنی هر جوری که بشه، این جوری نمی‌شه! یادت میاد ناو جنگی وینسن روز 12 تیر 1367 هواپیمای مسافربری ایران ایر رو که از بندر عباس به دوبی می‌رفت، روی آب‌های ایران زد و 290 نفر انسان بی‌گناه رو کشت؟ جناب اوباما 65 نفر از آن‌ها کودک بودند. یادت میاد؟ دولت ایران (که برای تو منفور است و هم برای من)، 8 سال در دادگاه جنگید (نه برای احقاق حق فنا شده‌ی کشته شدگان) تا دولت تو را محکوم کند و کرد. ولی هم تو می‌دانی و هم من که دولت تو که پس از جنگ جهانی دوم گنده لات دنیا شده، نه 62 میلیون دلار غرامت رو داده و نه از ایران معذرت خواهی کرده. باراکی جان، دارم از اصل مطلب دور می‌شم، ولی می‌دونم که یادت میاد. من اون موقع ده سالم بود، ولی 23 ساله که اون روز جلوی چشممه. تو که 27 ساله بودی و تو عالم سیاست. مگه می‌شه یادت بره؟

باراک! واقعاً امیدوارم که دولت منفور ایران، هواپیمای تجسسی شما بهتون برنگردونه.

راستی از خودت پرسیدی که دولت ایران چطوری کنترل اون هواپیما رو، روی هوا به دست خودش گرفته و سالم به زمین رسونده؟

دولت شما که هواپیمای مسافربری ایران رو، روی آب‌های ایران برنتابید، چطور انتظار داره که دولت ایران هواپیمای جاسوسی شما رو دو دستی تقدیم کنه؟ به اینا تو کشور ما می‌گن غنیمت جنگی!

راستی یه وقت فکر نکنی من تنه‌ام خورده به تنه‌ی رئیس جمهور منصوب ایران و زده به سرم نشستم برات نامه نوشتم! نه! ولی حالا که دارم می‌نویسم می‌خواستم ازت بپرسم که چطوریه که ارتش شما سه سوته ریختن تو عراق و افغانستان و لیبی، ولی نوبت سوریه که رسید، شروع کردین به سوت زدن و روتون رو کردین یه طرف دیگه؟ ها؟ چی؟ آخه سوریه به اندازه‌ی عراق و لیبی نفت نداره؟ به اندازه‌ی افغانستان منابع فلزی نداره؟ خوب نداشته باشه! آهان برای دولت شما نفع نداره!

تا یادم نرفته اینم بنویسم که شنیدم زیر آب برنامه‌ی پارازیت رو دولت شما زده، چون که در آخرین برنامه‌اش شخصیت بد هفته رو پلیس آمریکا اعلام کرده که به صورت دانشجویان معترضِ آرام، اسپری فلفل پاشیده. بابا آزادی بیان! بابا کشورِ "و عدالت برای همه"! جیگرتو گاز گاز!

حلوای انگشت‌پیچ شیث الاسلام

2011-11-09T16:41:00.001+10:00

درود بر ژنرال!

بی مقدمه از احوالاتمان برایت می‌نالیم و شکوه می‌کنیم از آن سه‌چهارم مرغی که دیشب در عرض ربع ساعتی هپلی هپو کردیم و تا صبح خواب‌های هشت الهفت دیدیم! انصافاً یک وجب روغن در ما تخت مرغ بینوا فرو کرده بودند! حالا نمی‌دانیم این روغنِ در ماتحت، صرفاً برای راحت الحلقوم نمودن مرغک بینوا بوده یا از ترس بلایی بود که چندی پیش در بلاد رشت برسر شیث الاسلام خون‌قرمز آمده بود!

ژنرال از شیخ الاسلام شیث الرضوان سخن گفتیم و به یاد آوردیم که ما هم باید همرنگ جماعت شویم و بیانیه‌ای صادر کنیم! فلذا از فرصت استفاده می‌کنیم و بیانیه‌مان را همین جا اعلام می‌داریم:

×××

"آقای محمد نصرتی از شما بعید بود! حالا درست که شما کرجی هستید و در همسایگی قزوین و شیث هم مازنی است و ...! ولی محمد جان این‌ها همه محصول آن جوک‌های بی‌تربیتی‌ایست که حتی مش قاسم هم می‌داند کار انگلیسی‌هاست! حالا گیریم که ویرَت گرفته بود که یکی را آن وسط انگشت کنی (اینجا صدا و سیما نیست که از به کار بردن لغت انگشت کردن وحشت داشته باشیم)، ولی آخر چرا شیثِ گنده‌ی پشمالو را؟ محمد آقا توی اون سلیقه‌ات!

آقای شیث رضایی از شما هم بعید بود! البته بعید نبود که انگشت کننده باشی، ولی بعید بود که شما انگشت شونده باشی! اصلاً گیریم که ادعایت درست باشد که روی گل دوم رفته بودی دوستانت قلقلک بدهی! ولی مرد حسابی اقلاً ما تحتت را با یک دست می‌پوشاندی! حالا خوبه که همان نیم ساعت قبلش، درت را گذاشته بودند!

دلبندان من! شما که می‌دانید در مملکت اسلامی ما مظنه‌ی دکتر بازی از گنگ بنگ هم بیشتر است! ده نفر ده نفر ترتیب یک بنده خدا را می‌دهند ولی جرمشان تقسیم بر ده می‌شود! شما که می‌دانید اگر ترتیب یکی را بدهید و بعد هم بکشیدش و ادعا کنید که زیر ... رفت! دیه‌اش را می‌دهید به اندازه‌ی شصت نفر شتر. یا فوقش 90 نفر شتر! آنوقت همدیگر را انگول می‌کنید که چی بشه؟ 550 میلیون تومان بره تو حساب باشگاه (دولت)؟ تازه هنوز کمیته‌ی انضباطی مظنه انگشت شما را اعلام نکرده!

محمدم! شیث الاسلام من! شما که می‌دانید مردم ما هنوز ناراحت سه هزار میلیارد سرمایه‌شان هستند که با یک رایت کلیک (Right Click) ناقابل، زیپ (Zip) شد و به یک دو دلاری کانادایی تبدیل شد، آنوقت همدیگر رو انگشت می‌کنین که صدا و سیما سه هزار میلیارد دیگه هم خرج بررسی‌های کارشناسانه‌ بکنه؟

لکن ما مستحضریم که این قلقلک‌های معقدی، تحت تاثیر "لابی های صهیونیستی" در اروپا و آمریکا، و برای انحراف افکار عمومی از بحران اقتصادی در اروپا و جنبش "اشغال وال استریت" در آمریکا صورت گرفته است!

مخلض کلام اینکه نان تمام شده است که شده است! صف را چرا بهم می‌زنی؟"

×××

ژنرال! می‌دانیم که کل یوم شما حوصله‌ی خواندن نامه‌های ما را نداری، ولی از شما چه پنهان که دو خبر دیگر چسبیده به فوتبال که هیچ ربطی هم به خودش ندارد داریم. اما پیش از آن این را بگویم که تا همین چند وقت پیش وقتی می‌خندیدیم، چالی از فرط فربه‌گی روی گونه‌مان می‌افتاد! تازگی‌های گونه‌مان یک تکه شده است و هنگام خنده به جای چال روی گونه، چشم‌هایمان تنگولی می‌شود! نیستی که ببینی! و اما دو خبر:

اول اینکه چوکا را یادت می‌آید؟ نمی‌آید؟ تیم فوتبال چوب و کاغذ ایران! همان که زمانی غفور جهانی مربی‌اش بود. مقرر فرمودیم که کل یوم (می‌دانی که من عاشق این کل یوم گفتن‌های توام!) تیم چوکا، مسؤولان باشگاه و تماشاگرانش را بفرستند دم در فایت کلاب این پسرک، برد پیت، تا می‌خورد، بزنندش، که الهی جز جیگر بزند که جنیفر الملوک انیس‌آبادی را ترک کرد! می‌پرسی چرا چوکا؟ این را ببین!

دویّم اینکه یک عده‌ای یک دفعه از خارشگاهی که این روزها نقل محافل عمومی و خصوصی شده است، رفته‌اند یک تیم پاراگوئه‌ای درب و داغان و تیکه و پاره آورده‌اند، انداخته‌اند مقابل دو تیم تیکه و پاره و درب داغان دیگر که اتفاقاً پرسیپولیس و استقلال هستند و اسمش را گذاشته‌اند جام ولایت! دو بازی اول روی هم 193 تماشاگر داشته است! بازی سوم که هم فینال محسوب می‌شده و هم بین پرسپولیس و استقلال بوده، 20 هزار نفر در یک روز تعطیل تماشاگر داشته! می‌دانیم که می‌دانی که تصور بازی این دو تیم در ورزشگاهی که 80 درصدش خالی برایت سخت است! یعنی واقعاً کسی نبود که به این شاد حالان پیشنهاد بدهد بازی‌ها را در امجدیه برگزار کنند که اقلاً ورزشگاه پر شود؟ ولی از شما چه پنهان که ما این عدم استقبال را هر چند هم که بی‌ربط باشد می‌گذاریم به حساب مخالفت مردم با ولایت! می‌توانیم و می‌گذاریم!

ژنرال خودت چطوری؟

یکی دو روز پیش مطابق معمول هر صبح مشغول تدارک صبحانه‌مان بودیم و تلویزیون را هم روشن کرده بودیم تا اخبار را هم چاشنی صبحانه‌مان کنیم که ناگهان متوجه شدیم همه‌ی برنامه‌های عادی قطع شده‌اند تا دادگاه طبیب مایکل جکسون به طور زنده پخش شود، از آنجا که ما کلاً کارمان گیر دادن است، گیر دادیم که اگر کسی نخواهد این دادگاه را ببیند و دلش بخواهد اخبار دنیا را گوش کند، تکلیفش چیست؟ ژنرال! باور نمی‌کنی! ولی بانگی در گوشمان بلند شد که خبر از این مهمتر! و ما همانجا و در همان لحظه از جهل مرکب درآمدیم و همانند جدمان امام نقی رستگار شدیم!

ژنرال! تراکتور قرمزت چطوره؟

ژنرال! این آخر نامه‌مان را با افتخار مزین می‌کنیم به جمله‌ای از استاد سید علی صالحی:

وقتی که دور از همگان، بخواهی خواب عزيزت را برای آينه تعبير کنی؛ معلوم است که سکوت علامت آرامش نيست ...

راه دور لندن

2011-10-06T03:36:00.000+10:00

صدای قوقولی قوقوی خروس الکترونیکی موبایلم، بهم میگه ساعت 4 صبحه. باید به خواب کوتاهم پایان بدم و عازم راه دور لندن شوم. ماشین سفید کرایه‌ای‌، از دیروز جلوی در آماده‌ی خدمت بوده و حالا وقتش رسیده که به خدمتش برسم! خنکای دم صبح و دانه‌های شبنم روی چمن‌‌های نامرتب خانه، ناخودآگاه می‌برَدَم به بامدادان چالوس و نمک‌آبرود. ...

چمدان‌های مملو از لباس را برای آخرین بار وزن می‌کنم و به سمت ماشین می‌روم. اولین چیزی که توجهم را جلب می‌کند، اینست که پرندگان بی‌حیای کوچه، پیش از من ترتیب ماشین کرایه‌ای سفید را داده‌اند!

ساعت را نگاه می‌کنم؛ پنج و ده دقیقه‌ی صبح دوشنبه بیست و شش سپتمبر. می‌دانم برای رسیدن به لندن، چیزی حدود چهل ساعت باید حیران هواپیما و فرودگاه باشم.

پرواز که شروع می‌شود، اولین چیزی که توجهم را جلب می‌کند زیبایی مهمانداران قرمزپوش هواپیماست! حتم دارم که Selection Criteriaی خیلی دشواری دارند! خدمه‌ی هواپیما مرا امیدوارم می‌کنند که حتی اگر سقوط کنیم، لااقل در برزخ با هم هستیم! آن‌ها که حوری‌اند که قطعاً می‌روند به بهشت، ولی برزخ را عشق است!

جلویی‌مان در پرواز مرد بسیار مرتب و تمیزی است! البته مقادیر قابل تأملی از گوشواره‌‌های ریز و طلایی روی قسمت فوقانی گوشش نصب کرده که مرا به یک جمع بندی ظاهری می‌رساند. تمیز و مرتب بودنش، گوشواره‌‌ها و البته عینک بسیار ظریفش فلاشر می‌زنند که Same Sex را عشق است!

یک ردیف جلوتر از او، مرد میانسال استرالیایی‌ای است همراه با یک زن و شوهر مالزیایی، که ونگ ونگ بچه‌ی شیرخواره‌شان، صحه می‌گذارد بر این که کاندوم، اختر تابناک علم پزشکی است! نمی‌دانم چطور است که همیشه در یک پرواز باید دست کم یک بچه شیرخواره باشد و حتماً هم نشسته باشد در دو قدمی من!

من در صندلی کنار راهرو نشسته‌ام، کسی که در صندلی کناری من از طرف راهرو نشسته، یک خانوم مسن آسیایی (احتمالاً چینی، صرفاً بر حسب آمار) است! او دارد از استرالیا می‌رود به مالزی اما دریغ از یک کلمه انگلیسی! البته من که شاکی نیستم! چرا که هر بار که او به چیزی نیاز دارد، مهماندارها چند دقیقه‌ای باید کنار او بایستند تا متوجه شوند او دقیقاً چه می‌خواهد!

هشت ساعت پرواز گلدکست به کوالالامپور را با چرت‌‌های نصفه و نیمه، غذاهای بی‌مزه‌ی هواپیما، پر کردن برگه ورود به مالزی (که ناقص پرش کرده‌‌ام) و میزان متنابهی بازیِ اَنگری بِردز (Angry Birds) سر می‌کنم. کوالالامپور مثل همیشه گرم و مرطوب است! به محض ورود به گمرک فرودگاه، رفتار مسؤولان و مردمی که انگار از همه‌ی دنیا یک نماینده در فرودگاه دارند، بلافاصله به یادم می‌آورد که اینجا مالزی است! آمریکای مسلمانان! کشوری که حتی پرچمش عاریه‌ایست! در واقع همین پرچم مالزی گویای خیلی از حقایق است! پرچمی که کپی پرچم آمریکاست، اما به جای ستاره‌های پرچم، علامت و ماه و ستاره‌ی مسلمانان نقش بسته است! این‌ها تفکراتی است که در معطلی یک ساعته‌ی گمرک مالزی در ذهنم می‌نشیند. اما در عین حال دیدن مردم خسته و بی‌حوصله هم جذابیت خودش را دارد! بی اغراق بیشتر از پانصد نفر در صفی مارپیچ به پهنای پنج – شش نفر در هم لولیده‌اند. وقتی ما به سالن گمرک رسیدیم، انتهای صف مارپیچ، صاف شده بود و کشیده شده بود تا نزدیک پله برقی! چشم می‌اندازم. از چهارده باجه کنترل، تنها 5 باجه برای زدن مهر ورود فعال است! پیش خودم می‌گویم، حتماً بقیه‌ی باجه‌ها را باز می‌کنند تا مردم خیلی معطل نشوند. اما خیالم باطل است! معطلی پاره تن مسلمانی است! وگرنه چه لزومی داشت، که روزی پنج مرتبه کار و زندگی را تعطیل کنند و بانگ برآورند که خدا یکی است و شعبه ندارد! در ضمن پس از فروش هم پس گرفته نمی‌شود!

غرق در این افکارم که زنی (احتمالاً از نژاد لاتین) در نهایت خونسردی می‌آید از کنار ما عبور می‌کند و تا جایی که می‌تواند در صف جلو می‌رود و بعد شروع می‌کند به سر چرخاندن که یعنی مثلاً من دارم دنبال همسفرم می‌گردم! زن دیگری که از لهجه‌اش مشخص است استرالیایی‌ست هاج و واج او را می‌نگرد و و در حالی که بچه‌ی شیر خواره‌اش در بغلش است، زیر لب به شوهرش غر می‌زند که چرا این خانومه رفت جلوی ما؟ شوهرش اما، که او هم دستش بند است به بچه‌ای بزرگتر، با بی اهمیت نشان دادن قضیه، می‌خواد به زنش بفهماند که حالا 500 نفر نه و 501 نفر! چه فرقی دارد؟

در شش و بش 500 و 501 بودم که مأمور انتظامات گمرک با زبانی که 90 درصدش مالای بود و فقط مالزیایی‌ها می‌فهمندش، و 10 درصد انگلیسی‌ای که بعید است کسی بفهمدش، بر سر مردم فریاد می‌زند و با دست اشاره می‌کند که یعنی بچپین توی هم! مردمی که به حقوق هم احترام ‌می‌گذارند، نمی‌خواهند بچپند توی هم، چون در این صورت صف را بهم می‌زنند و از نفر جلوی‌شان جلو می‌افتند، اما اصرار تهدید آمیز مأمور گمرک مجبورشان می‌کند که بچپند توی هم!

حالا دیگر نیم ساعتی می‌شود که در مخمصه‌ی صف پیچ در پیچ گمرک مالزی اسیر شده‌‌ام! اما در یکی دو دقیقه‌ی قبل بارها نفر پشت سری‌ام از پشت چمدانش را به پایم کوبیده. پیش خودم می‌گویم لابد او هم مثل من، کلافه شده است. به روی خودم نمی‌آورم. اما دوباره او با چمدانش پای مرا هدف می‌گیرد. صف دو سانت دو سانت جلو می‌رود. زن پشت سری چمدان کوب (!) حالا به خیال خودش زرنگی کرده و از ما جلو زده است! اما زن کوتاه قد آسیایی‌ای کنار من، که معلوم نیست جلوی من است یا پشت من (به همان دلیل چپاندگی)، شاکی می‌شود! با زبانی که احتمالاً چینی است (صرفاً بر حسب آمار) غرغری می‌کند و با دست، زن چمدان کوب را عقب می‌کشد تا سرزمین اشغالی خود را باز پس گیرد! این کش و قوس به طرز بسیار نامحسوسی تا رسیدن به خط قرمز قبل از خاکریز باجه‌های گمرک، ادامه دارد! در میانه‌های این کش و قوس نگاهم به پاسپورت زن چمدان کوب می‌افتد و با دیدن نام کشور مسلمان اندونزی بر روی جلد قهوه‌ای گذرنامه‌اش، تا حدود زیادی قانع می‌شوم، که تقصیر خودش نیست! به باجه که می‌رسم، صورت عبوس و اخم آلود مأمور گمرک مرا به شک می‌اندازد که شاید خلافی کرده‌ام و خودم بی خبرم! مردک مزدور گمرک، با لحنی غیر دوستانه از من می‌خواهد که انگشت‌های نشانه‌ام را برای انگشت نگاری رو دستگاهی مملو از اثر انگشت، بگذارم! مطمئن نیستم که اثر انگشتی که از من می‌گیرد، منحصر به من است یا کلاً ملغمه‌ایست از تمام اثرات انگشت روی دستگاه! دلم می‌خواهد به او بگویم که بد نیست وسط اون اخم‌ها و سگرمه‌بافی‌هایش یه دستمالی هم به این دستگاه اثر انگشت گیری بکشد! اما بی خیال می‌شوم! منتظرم که به برگه ورودی که ناقص پرش کرده‌ام گیر بدهد! پیش خودم می‌گویم نکند به خاطر این مرا به انتهای صف برگرداند؟ در همین افکارم که صدای "تاقّ" اثابت مهر ورود بر روی صفحه‌ی گذرنامه‌ام مرا به خودم می‌آورد. پیش خودم فکر می‌کنم، مردک مزدور گمرک تنها کارش را (که همان کنترل مرز مالزی است) هم درست انجام نمی‌دهد!

چمدان‌ها را که تحویل گرفتیم، چند ساعتی معطلی داشتیم تا پرواز بعدی‌مان. Duty Free فرودگاه، مثل همه‌ی دنیا پر است از مشروب، لوازم آرایش، سیگار و شکلات! و بهترین جا برای مرگ تدریجی زمان و مرگ ناگهانی پول! گرما و رطوبت و بوی عرق زیر بغل حرف اول را در فرودگاه می‌زند! بعد از کمی این طرف و آن طرف رفتن، پریز برقی پیدا کرده‌ایم که موبایل‌هایمان را شارژ کنیم. هنوز دو دقیقه نگذشته که مردی قد بلند با پیراهنی بنفش به سراغمان می‌آید و با انگلیسی دست و پا شکسته‌ای (مثل خود من)، می‌پرسد که پریز برق کار می‌کند؟ به چهره‌اش می‌خورد عرب باشد. به او می‌گوییم که کار می‌کند. مرد قد بلند تشکر می‌کند و می‌رود. من کمی آنطرف‌تر نشسته‌ام روی اولین صندلی از سه صندلی به هم چسبیده‌ای که پسری آسیایی (احتمالاً چینی بر حسب آمار!) روی صندلی سوم آن نشسته بود. زن میانسال آسیایی‌ای (احتمالاً چینی بر حسب آمار!) با چرخ دستی چمدان‌هایش می‌آید روبروی ما می‌ایستد، نگاهش که می‌کنم بی حرفی تنها با اشاره دست و سر به من می‌فهماند که ترجیح می‌دهد به جای نشستن میان ما، روی صندلی کناری بنشیند و این یعنی من باید یکی بروم آن طرف‌تر!

موبایل من هنوز در نوبت است تا شارژ شود. موقعیت خوبی است که کتابی را که بیش از یکسال است می‌خواهم بخوانم و نخواندمش، بخوانم.

"کافه پیانو" نوشته‌ی فرهاد جعفری.

پارسال که ایران بودم، با شاهین رفته بودم شهر کتاب نیاوران و "کافه پیانو" تنها کتابی بود که بدون شناخت قبلی از خود کتاب یا حتی نویسنده‌اش خریده بودم. یک جورایی هم اسمش، هم طراحی روی جلدش و هم بریده‌ای از متن کتاب که پشت جلدش چاپ شده بود، مرا شیفته‌ی خود کرده بود. درست مثل کتاب "نیمه‌ی غایب" که ده سال پیش دیدمش، خریدمش، خواندمش و هنوز به آن فکر می‌کنم.

چند صفحه‌ی اول کتاب پائین‌تر از حد انتظارم بود، اما هر چه گذشت، داستان "کافه پیانو" جذاب‌تر شد. به نظرم "کافه پیانو" از آن دسته کتاب‌هایی که باید ذره ذره خواند. باید مثل یک سریال از آن لذت برد نه مثل یک فیلم. امیدوارم تا انتهای کتاب نظرم عوض نشود!

در گیر و دار "کافه پیانو" بودم، که گفتگوی دو ایرانی توجهم را به خودش جلب کرد. دختر و پسری بودند که آمدند درست کنار ما نشستند. هر دو حتی اگر حرف هم نمی‌زدند، نور بالا می‌زدند که ایرانی‌اند! درست مثل من. مثل اکثر ما ایرانی‌ها. دخترک ظاهری ساده داشت. شلوار جین کم رنگ همراه با پیراهنی چهار خانه‌ی زرد و سبز که بیشتر تیپش را پسرانه نشان می‌داد! موهای بلند قهوه‌ای روشنش بسیار آشفته بود. معلوم بود که با بی حوصلگی، برای مهار آشفتگی‌شان کشی بر کمر موها بسته بود. این هم از آن معضلات زندگی زیر مقعنه است که روح زیباگرایی را زیر آن پارچه‌های مکدر سیاه، به گروگان گرفته است.

پسرک هم ظاهرش بسیار ساده بود. تی شرت آستین کوتاه قهوه‌ایی که راه راه افقی کرم داشت. شلوار پارچه‌‌ای مشکی، کفش مشکی مردانه و صد البته جوراب سفید! گفتگوی این دو که ظاهراً یکدیگر در راه را شناخته بودند، ناخودآگاه مزاحم لذت بردن از جملات زیبای "کافه پیانو" می‌شد. دخترک برای اولین بار بود که از ایران آمده بود بیرون و راهی نیوزیلند بود تا ادامه‌ی تحصیل بدهد و پسرک را یافته بود که یکسالی می‌شد در نیوزیلند مشغول تحصیل بود. اولش به "شما تونستین دیشب راحت بخوابین" گذشت و این نشان می‌داد که احتمالاً شب را در فرودگاه سپری کرده‌اند و منتظرند تا از مالزی به نیوزیلند بروند. دخترک نگران بود و بیش از هر چیز هزینه زندگی او را نگران کرده بود. پسرک هم همان راه کارهایی را ارائه می‌کرد که همه‌ی ما به تازه از ایران آمدگان ارائه می‌کنیم و ادعا داریم که ما می‌دانیم چه کار باید بکنیم ولی در واقع نمی‌دانیم!

در تلاطم "کافه پیانو" و گفتگوی تکراری دو دانشجوی ایرانی بودم که مرد قد بلند بنفش‌پوش سر رسید و وقتی شروع کرد فارسی صحبت کردن، تازه متوجه شدم که هر دوی ما وقت‌مان را تلف کرده بودیم و زور زده بویدم انگلیسی با هم حرف بزنیم.

یکی دو ساعت دیگر مانده تا پرواز به پاریس. موبایل من هنوز در حال شارژ شدن است و زن میانسال آسیایی (احتمالاً چینی بر حسب آمار!) هم همانجا نشسته. موبایلش زنگ می‌خورد و او شروع می‌کند به صحبت کردن به زبانی غیر از چینی. احتمالاً تایلندی یا ویتنامی. اینجاست که می‌فهمم با این که یک چهارم جمعیت دنیا چینی هستند، هر صورت پَخِ زرد پوستی که چشم‌های تنگی دارد لزوماً چینی نیست بر حسب آمار! می‌خواهم چرخی در فرودگاه بزنم، اما موبایلی که باید فرمانبردار من باشد، به من امر می‌کند که اگر می‌خواهی در 14 ساعت پرواز به پاریس همراهت باشم، باید شکم مرا پر از برق مالزیایی کنی! زن میانسال تایلندی (شاید)، صحبتش تمام شده. در اثر ساعت‌ها کنار هم نشستن، اعتمادی متقابل بین ما برقرار شده است و این از ویژگی‌های ما آسیایی‌هاست! به روش خودش به جای صحبت کردن از ایما و اشاره استفاده می‌کنم تا از او خواهش کنم چند دقیقه‌ای حواسش به موبایلم باشد تا من برم و برگردم. سرش را به علامت تأئید تکان می‌دهد؛ یعنی که برو من هستم! موبایلم را می‌گذارم لای "کافه پیانو" سرِ فصل "چقدر این غیر مترقبه بودن‌ها قشنگ است" و می‌روم.

نزدیک پرواز است. پروازی طولانی‌تر از این به یاد ندارم. چهارده ساعت در هواپیما، معادل چهل ساعت است! رعد و برق و باران همیشگی کوالالامپور، شرایط پرواز را سخت‌تر خواهد کرد. وارد هواپیما که می‌شوم، متوجه می‌شوم که وسط صندلی‌های ردیف وسط قرار دارم! معنی و مفهوم آن این است که چهارده ساعت زندانی خواهم بود! صندلی کناریم هنوز خالی است و ترجیح هم می‌دهم که خالی بماند. دو دقیقه‌ی بعد، دختری به سمت ردیف ما می‌آید، زیر لب می‌گویم این هم از همسفر ما! تشخیصم درست است. دختری با موهای روشن. لاک ناخن دست و پایش سیاه است و رنگ و رو رفته. در کش و قوس همین بررسی‌های خاله زنکی هستم که از فرط خستگی از هوش می‌روم. فقط یکبار از خواب می‌پرم. همان دقایق ابتدایی پرواز است که هواپیما مثل چاقویی که زیر پوست بره‌ای می‌افتد و آن‌را جر می‌دهد، ابرها را می‌شکافد، تا بر فراز آن‌ها آرام گیرد. ابرها اما با رعد و برق‌شان به مقابله می‌پردازند. هواپیما چندین متر به پائین رها می‌شود و من با جیغ مسافران از هوشیاری ابتدای خواب، به گیجی ابتدای بیداری پرتاب می‌شوم. اما خواب بر بیداری می‌چربد و من دوباره بیهوش می‌شوم.

پرواز چهارده ساعته‌ی کوالالامپور به پاریس به شدت بی‌حوصله‌ام کرده. نمی‌دانم اگر "کافه پیانو" را نداشتم، که ذره ذره بنوشمش، چگونه از پس این پرواز بر می‌آمدم! دختر فرانسوی بغل دستی‌‌ام مرا به یاد لودوین سَنیه (Ludivine Sagnier) در فیلم Crime d'amour می‌اندازد. صورتی یخی با عینکی به مراتب سکسی‌تر از صاحبش! موهای فرفری نامنظمی که پس از خواب روی صندلی هواپیما، وحشی‌تر هم شده است! اما از سلیقه‌ی فیلم دیدنش خوشم می‌آید. Midnight in Paris آخرین شاهکار استاد وودی آلن. خودم البته هنوز فیلم را ندیده‌ام. اما مگر می‌شود از وودی آلن انتظاری غیر از شاهکار داشت؟

بالاخره به پاریس رسیدیم. خوان آخر راه دور لندن است که خوان خوشایندی است. مسافت کوتاه پاریس تا لندن را کنار مسافری از شیلی سپری می‌کنم. او کنار پنجره نشسته و من در صندلی میانی. از قضا او هم شبیه یک هنرپیشه‌ی دیگر است! او شبیه کاتالینو سندینو مورنو (Catalina Sandino Moreno) است! نمی‌دانم من فقط اینطوری هستم یا بقیه هم با دیدن چهره‌های جدید فوراً در حافظه‌ی خود دنبال شخصی مشابه می‌گردند! شَبَه کاتالینو از مسافت 15 ساعته‌ی شیلی تا لندن شاکی بود، اما همین که فهمید من نزدیک به 42 ساعت است بریزبن را ترک کرده‌ام تا به لندن برسم، کمی خوشحال شد!

"کافه پیانو" به انتهایش رسیده است و من با این‌که کلاً از آن خوشم آمده، انتظار پایان زیباتری داشتم. انگار "فرهاد جعفری" سر امتحان انشاء بوده و وقت کافی برای جمع کردن داستان زیبایش نداشته است!

شَبَه کاتالینو برای ادامه‌ی تحصیل به لندن می‌رفت و اول راه یک دوره‌ی جدید در زندگی‌اش بود. من اما در انتهای راه دور لندن، خرسند از رسیدن، ترجیح می‌دادم به بازگشت آلوده‌ به روزمرگی‌ام فکر نکنم ...

ژنرال! کل یوم قلعه‌ی حیواناتیم

2011-08-30T17:11:00.002+10:00

ژنرال

دل تنگ رؤیت دست خطت هستیم و مشتاق دیدن روی ماهت!

ژنرال این روزها اگر بخواهیم برای هر خبر شگفت انگیزی برایت نامه بنگاریم، کلاً باید حجره و منزل رو چِلِپ و چِلِپ ببوسیم و بگذاریم کنار و بی‌وقفه قلم فرسایی کنیم!

البته واقفیم که حضرت عالی، بر خلاف ما، کم و بیش به دنیای خیرگی بر شیشه صاف جادویی، که بنده‌زاده‌گان آن را "آن تر نت" یا چیزی شبیه به این می‌نامندش، واقفی! اما ژنرال عزیز! این را بدان که تا دنیا دنیاست، هیچ مخبری (تأکید می‌کنیم: هیچ مخبری)، بدون غرض، خبری را به گوش ما نخواهد رساند! به قول شاعر: شنونده باید عاقل باشد!

×××

ژنرال! از دنیای خودمان خبر مسرت بخشی نداریم. فقط اینکه دیشب، به طور رسمی کفش‌های زیر میخی فوتبالی‌مان را به دیوار آویختیم! ژنرال تو که از ما خیلی فوتبالی‌تری، می‌فهمی که چه غصه‌ای بر جان این دل ذلیل شده‌ی ما افتاده است!

ژنرال! یک هفته‌ای می‌شود که بر تعداد سوزن‌های فرود آمده بر بیضه‌هایمان افزوده‌ایم و بنای آن داریم که پس از بیست ساعت تعلیمات فشرده در محضر مادام مِلانی، بدون دیلماج با مادام ژولیت بینوش اختلاط کنیم! ژنرال به حول و قوه‌ی اراده‌ی خودمان، که به آن افتخار می‌کنیم، خاکریز بعدی، اختلاط با سینیوریتا په‌نه‌لوپه کروز خواهد بود!

×××

ژنرال! می‌دانیم که اهل تیاتر و این دلقک بازی‌ها نیستی، ولی خالی از لطف نیست که بدانی، شامگاه آدینه‌ی گذشته، به لطف وزیر براق‌سر دربار که قلباً دوستش می‌داریم، نمایش قلعه‌ی حیوانات را نظاره نمودیم و حذ فراوانی نصیبمان شد. ژنرال به همان یک و نیم متر قدّ شما قسم، که حرف آن تیاتر حرف دل ما بود. مخلص کلامش این بود که قدرت (چه از نوع سیاسی‌اش و چه از نوع دینی‌اش)، خواهر و مادر انسانیت را پشت و رو کرده، می‌کند و خواهد کرد! ژنرال! با آنکه جرج اورول شصت و اندی سال پیش این رمان را متأثر از حوادث پیش از جنگ جهانی دوم، پیرامون استالین نگاشته است؛ اما تکه تکه‌ی آنرا می‌توان به حوادث حکومت کنونی کشورمان نسبت داد!

×××

ژنرال! کم کمک، ماه حماقت و ریاضت گورش را گم می‌کند و مؤمنین ایرانی، یازده ماه دیگر می‌جهنمند تا سال آینده دوباره با دهانی متعفن و اخلاقی گند دماغی از فرط گشنگی، وارسته شوند! ژنرال! امسال حرام‌زادگان وحشی (ملقب به نیروی انتطامی) حتی کیف مردم را نیز می‌گشتند که مبادا خوراکی داشته باشند! ژنرال قلعه‌ی حیوانات را داری انصافاً؟

×××

ژنرال! تا هنوز در همان حال و هوای قلعه‌ی حیوانات و ماه حماقت و ریاضت هستیم، خبر زیر را که در روزنامه‌ی کیهان خوانده‌ایم، برایت مو به مو می‌نویسیم:

"عضو كمیته علمی ستاد استهلال دفتر مقام معظم رهبری {ستاد چی فرمودین؟} با بیان اینكه امكان رویت هلال ماه امشب (دوشنبه شب) وجود ندارد، اعلام كرد كه چهارشنبه نهم شهریور اول ماه شوال است.

سیدمحسن قاضی میرسعید عضو كمیته علمی ستاد استهلال دفتر مقام معظم رهبری در گفت وگو با فارس، اظهار داشت: هلال ماه، غروب دوشنبه در كل دنیا فقط در آمریكای جنوبی با چشم غیر مسلح دیده می شود و دلیل آن هم این است كه ارض دایره البروجی ماه، جنوبی است و معمولا در نیمكره جنوبی بهتر از نیمكره شمالی قابل رؤیت است.

وی افزود: در جنوب آمریكای مركزی و جنوب غربی آفریقای جنوبی هلال ماه با ابزار، قابل رویت است ولی در سایر نقاط جهان مثل آسیا، اروپا، استرالیا، آمریكای شمالی و آفریقا به جز بخشی كه ماه قابل رؤیت است، هلال ماه تحت هیچ شرایطی رویت نخواهد شد.

قاضی میرسعید تصریح كرد: در ایران هلال ماه در شب دوشنبه در تمام پهنه كشور زودتر از خورشید غروب می كند و از این رو قابل رؤیت نیست ولی غروب سه شنبه هلال ماه در اكثر نقاط دنیا از جمله در كشورمان مشروط به داشتن افق شفاف و بی غبار، با چشم غیرمسلح قابل رؤیت است. وی با اشاره به تفاوت وضعیت ماه در منتهی الیه شمالی كشور تا منطقه جنوبی كشور توضیح داد: در مناطق شمالی وقتی خورشید غروب می كند، ارتفاع هلال ماه از افق 5/3 درجه است، در صورتی كه در منتهی الیه جنوبی هنگام غروب خورشید، ارتفاع هلال ماه به 8 درجه می رسد و لذا رؤیت ماه در مناطق شمالی كشور نیازمند افق تمیز و صاف است و هرچه از شمال به سمت جنوب می رویم هلال ماه راحت تر دیده می شود.

عضو كمیته علمی ستاد استهلال دفتر مقام معظم رهبری گفت: پس از غروب سه شنبه بخش درخشان ماه قابل توجه است و نور آن در افق انعكاس می یابد و هلال ماه در پهنه ایران با چشم غیر مسلح رؤیت می شود و بر این اساس روز چهارشنبه نهم شهریور، اول ماه شوال است.

قاضی میرسعید خاطرنشان كرد: آغاز یك ماه به اتمام آن ربطی ندارد و ماه یا 92 یا 03 روز است و هیچ گاه ماه 82 یا 13 روزه نمی شود. {ژنرال! زور نزن فارسی نوشته است!}

وی بر همین اساس متذكر شد كه اگر دوشنبه یازدهم مردادماه در ایران ماه رمضان آغاز می شد یا به اشتباه از آن روز ماه رمضان را آغاز می كردیم، امكان نداشت دوشنبه، ماه رؤیت شود و اگر ماه رمضان به جای سه شنبه از روز دوشنبه آغاز شده بود، باز هم ماه رمضان روز سه شنبه 03 روزه تمام می شد اما اكنون 92 روزه تمام می شود.

عضو كمیته علمی ستاد استهلال دفتر مقام معظم رهبری در خصوص علت طولانی شدن فرایند اعلام رؤیت ماه و اعلام عید در برخی مقاطع اظهار داشت: اكیپ های تخصصی استهلال هر ساله در آستانه ماه رمضان و ماه شوال به صورت سازمان یافته برای رؤیت هلال ماه در سراسر كشور مستقر می شوند.

وی افزود: امسال نیز این اكیپ ها امروز سه شنبه در نقاط مختلف كشورمان استقرار خواهند یافت و به محض دریافت گزارش از سوی آنها، گزارش آنها مورد بررسی قرار می گیرد و در صورت تایید رهبر معظم انقلاب، از سوی ایشان عید اعلام می شود.

قاضی میرسعید خاطرنشان كرد: خورشید در تابستان دیر غروب می كند و اختلاف ساعت بین شرق و غرب كشور نیز یك ساعت است و هنگامی كه اكیپ ستاد استهلال در یك منطقه رؤیت هلال ماه را اعلام می كند، با تك تك آنها صحبت می شود و گزارش تهیه و آن گزارش تقدیم مقام معظم رهبری می شود تا ایشان تایید كنند و این كار زمان بر است اما هر چه تعداد گزارشات معتبر بیشتر باشد، مدت این فرایند كاهش می یابد." - روزنامه کیهان 8 شهریور 1390

ژنرال! انصافاً مخت نتابید؟ برای همین است که معروف شده‌ایم به این که به جای این که فکرمان در کار باشد و فلانمان در فلان. فلانمان در کار است و فکرمان در فلان!

×××

ژنرال! امروز برایت خبری از نوادگان برادران لومیر و اتاق تاریکشان هم داریم. ابراهیم الدوله حاتم الکیا که مورد عنایتت هست؟ همان که از کرخه تا راین شروع کرد و به بوی پیراهن یوسف رسید. ولی بعد کم کم زد به برجک مینو و ارتفاع پست! حالا ظاهراً فیلم آخر او "گزارش یک جشن"، کمی آغشته به بوی پیراهن میرحسین شده است، تا وزارت حال بهم زن ارشاد بزند به برجک اِبی و بگوید: نُچ! عمراً اکرانش را نبینی مگر اینکه قیمه قیمه‌اش کنی! باور نمی‌کنی، خودت بخوان:

"رضا کیانیان، بازیگر سینمای ایران، در گفت وگو با روزنامه تماشا، از اکران نشدن فیلم "گزارش یک جشن" ساخته ابراهیم حاتمی کیا به شدت انتقاد کرده است .

آقای کیانیان که بازیگر محوری فیلم "گزارش یک جشن" است، در انتقاد از سیاست های معاونت سینمایی در اکران عمومی فیلم ها گفت: "حقیقتا بی جهت این فیلم را سیاسی کرده اند. در حال حاضر فیلم هایی را که رسما سیاسی هستند و موافق نظر خودشان است اکران می کنند. اما تا فیلمی مخالف نظر آنان باشد، متهم به سیاسی بازی می شود و اجازه اکران به آن نمی دهند. در صورتی که وقتی آن فیلم نشان داده می شود باید این فیلم هم نمایش داده شود .ضمن اینکه حاتمی کیا خط و خطوط خاصی ندارد و یک فیلمساز مستقل است و هیچ وقت خودش را وارد این جبهه گیری های سیاسی نکرده است . اما فیلمسازانی هستند که به طور مشخص موضع خودشان را مشخص کردند و فیلم هایشان هم اکران می شود".

"گزارش یک جشن" آخرین ساخته ابراهیم حاتمی کیاست که در بیست ونهمین جشنواره بین المللی فیلم فجر به نمایش درآمد و مضمونی اجتماعی و انتقادی دارد. رضا کیانیان، مریلا زارعی، رویا تیموریان، طناز طباطبایی و داریوش ارجمند از جمله بازیگران این فیلم اند.

"گزارش یک جشن" تاکنون به دلیل داشتن برخی مشکلات ممیزی، پروانه نمایش نداشت اما اکنون به گفته محمد پیرهادی، تهیه کننده این فیلم، وزارت ارشاد با صدور پروانه نمایش آن در صورت اعمال برخی تغییرات و اصلاحات موافقت کرده است." - وب سایت بی‌بی‌سی فارسی 8 شهریور 1390

×××

ژنرال! می‌دانیم که تو هم مثل ما فوتبال را به هر چیزی ترجیح می‌دهی! اما برایت خبری داریم اساساً قلعه‌ی حیواناتی! فدراسیون فوتبال با اعمال قانونی منحصر به فرد در طول تاریخ، اعلام که کرده اگر یک مربی، سنش برود بالای 65 سال، جایش روی نیمکت سرمربیگری تیم‌ها نیست! بلکه باید برود، قبرش را بخرد و آماده مرحله‌ی حذفی زندگی‌اش باشد! ژنرال گفتم که انگار این جرج اورول، قلعه‌ی حیوانات را برای ما نوشته! خودت بخوان اگر حرف ما برایت حجت نیست هنوز:

"غلامرضا جبارى دبير كميته آموزش فدراسيون طى گفت و گويى درباره ابهامات پيرامون قانون منع فعاليت مربيان بالاى ۶۵ سال در مسابقات ليگ برتر به سوالات مختلف پاسخ داد كه در زير مى آيد:

اين قانون از كى و چرا از سوى كميته آموزش وضع شد؟

اين تصميم پيش از شروع مسابقات ليگ در كميته آموزش گرفته و به سازمان ليگ ابلاغ شد، اما شايد به دليل اين كه ضابطه زير ۶۵ سال بودن مربيان در جلوى صلاحيت هاى عمومى شان درج شده بود، اين مساله تاكنون رسانه اى نشده است يا شايد هم تاكنون بحث حضور مربيان بالاى ۶۵ سال در تيم هاى ليگ برترى نبوده كه اين مساله به ميان نيامده است. اعضاى كميته آموزش تشخيص دادند كه به جهت شكوفا شدن استعدادهاى مربيان جوان اين قانون وضع شود؛ ضمن اين كه مربيان بالاى ۶۵ سال هم ديگر مى توانند در كسوت هاى چون مدير فنى و ... به تيم ها كمك كنند.

اين قانون در قوانين فيفا هم وجود دارد؟

خير. اين موضوع در قوانين فيفا نيست، اما فيفا در يك سرى موارد دست كشورها را باز گذاشته تا بنابر شرايط داخلى فوتبالشان مقرراتى را وضع كنند. بنابر اين اختيار كميته آموزش تصميم فوق را گرفت. ما در قوانين قطعى تابع فيفا هستيم.

آيا فعاليت و توانايى هاى مستمر مربيان صاحب نامى چون الكس فرگوسن، اوتمارهيتسفلد، كارلوس آلبرتو پريرا، ماريو زاگالو، لوييس آراگونس و ... دليلى بر نقض ادله كميته آموزش نيست؟

بايد گفت يك مربى مثل فرگوسن از چه زمانى كارش را در منچستريونايتد شروع كرده است. او ۲۰ سال در يك تيم كار كرده و اكنون هم كار مى كند. اما به طور مثال مربى بزرگى چون محمود ياورى كه شايد بالاى ۴۰ سال سابقه مربيگرى داشته باشد، توانسته است تنها چند سال در يك تيم دوام بياورد؟ بايد پرسيد ميانگين سنى مربيان شاغل در اروپا چند سال است؟

مگر چند مربى بالاى ۶۵ سال داراى مدرك A اكنون در فوتبال ما شاغل هستند؟ آيا بهتر نبود اين تصميم در مقطع كنونى گرفته نمى شد؟

مربيان اندكى هستند كه اين شرايط را دارند، اما در آينده هر مربى مى تواند به وضعيت فوق برسد. همچنين قانون درباره مربيان ايرانى و خارجى صدق خواهد كرد و هيچ تفاوتى ميان آن ها قائل نمى شويم.

فكر نمى كنيد تيم ها ممكن است با معرفى كردن سرمربى بالاى ۶۵ سالشان به سازمان ليگ به عنوان سرپرست تيم يا سمت هاى ديگر، عملا قانون شما را دور بزنند؟

اين كار را مى توانند انجام دهند. اما از نظر حرفه اى اقدام درستى نكرده اند. فكر مى كنيد فرگوسن قبول مى كند با كارت سرپرستى تيم روى نيمكت بنشيند و مربيگرى كند؟" - روزنامه ابرار ورزشی 8 شهریور 1390

×××

ژنرال این یکی از طولانی‌ترین نامه‌هایی بود که تاکنون برایت نگاشته بودیم. اما پیش از فدایت شوم آخر نامه، داستانی عاشقانه به سبک قرن بیست و یکم برایت روایت کنیم:

طوطیان شکر شکن تاریخ روایت کردندی که روزی در همین حوالی هر چه باد آباد، دلبری به صحرا رفته بودندی و چون به خود آمدندی، فهمیدندی که کل یوم (ژنرال من عاشق این کل یوم گفتن‌های بیجای توام. می‌‌دانی که؟) رفتندی و معشوق زار و نذار در لانه ماندندی به انتظار معشوق! فلذا عشق دلبر چون حبابی قلمبه گشتندی و تیری از کمان دوستت دارم تنهایی از چله خود رها گردیدندی و شَتَلَق بر قلب معشوق زار و نذار فرود آورندی! معشوق زار و و نذار هم تیر آعشته به خون دل خود را به آغوش گرفتندی، بی آن‌که "Terms & Conditions" آن را خواندندی! القصه یکی از آن "Terms & Conditions"، این بودندی که حباب قلمبه‌ی عشق به باقالی تازه نمی‌سازندی! فلذا اگر حباب قلمبه‌ی عشق در اثر تماس با باقالی تازه ترکیدندی، حباب قلمبه‌ی عشق، شامل گارانتی نمی‌شوندی!

سایه‌مان بر سرت مستدام

جناب آقای سرتیپ دوم حسین ساجدی‌نیا - رئیس پلیس تهران - تو هم شوشولتو خودت می‌شوری؟

2011-08-02T15:26:00.003+10:00

برخورد پلیس با برنامه‌های اجتماعی در پارک‌های تهران:

اول این که اگر برنامه‌های اجتماعی تو پارک برگزار نشه، کجا برگزار بشه؟ والا تا جایی من یادم می‌آد، برنامه‌های بوس و کنار و لاس و لوس هم که در پارک‌ها جیزّه! خوب پس برا چی زحمت می‌کشین پارک درست می‌کنین؟ چهار تا گاو و گوسفند بندازین توی این پارک‌ها، اقلاً اون بیچاره‌ها از چمن‌ها استفاده کنن، البته اگر چریدن دسته‌جمعی، برنامه‌ی اجتماعی و عناد ورزی با اسلام محسوب نمی‌شه!

دوم این‌که حالا چرا فقط تو پارک‌های تهران برخورد می‌شه؟ یعنی اگر مثلاً تو پارک‌های قم، جوونا جمع بشن برای آب‌بازی، کسی کاریشون نداره و می‌تونن از همون‌جا یه سانفرانسیسکو هم برن قربتاً الی الله؟

سوم این‌که از کی تا حالا آب‌بازی خلاف شرع شده؟ بابا جان آب‌بازیه! دکتر بازی که نیست! نکنه آب‌بازی دخترا و پسرا باهم، از مصادیق بارز (من عاشق این "مصادیق بارز" هستم که احمدرضا رادان اولین بار تو مصاحبه‌اش با فرزاد حسنی در برنامه‌ی کوله‌پشتی استفاده کرد.) استخر رفتن مختلطه؟ هان؟ بگین ما هم بدونیم خوب!

چهارم این‌که گیرم که آب‌بازی جیزّه! "خز بازی" چه اشکالی داره دیگه؟ جناب آقای سرتیپ دوم حسین ساجدی‌نیا، رئیس پلیس تهران! به خدا قسم – خدایی که تو ظاهراً قبولش داری و من نه – آمار جنایت و تجاوز و دزدی تو تهران اینقدر بالاست که اگر از همین امروز تهران بشه بهشت، شما تا صد سال دیگه کار برات هست! جناب سرتیپ دوم! برو بگو سرلشگرت بیاد!

×××

شنا در سواحل مازندران در ماه رمضان ممنوع شد!

یادمه حدود 20 سال پیش، همین حوالی امرداد و شهریور بود که رفتیم شمال و من و خان داداش با کلی شوق و ذوق، هنوز نرسیده، مایو و حوله ورداشتیم از ویلامون تو خزر شهر راهی دریا شدیم. اما در کمال تعجب دیدیم یه پارچه‌ی مشکی زدن تو ساحل و نوشتن به مناسبت رحلت پیامبر اکرم، دریا تعطیل است! البته من اون موقع‌ها خیلی بچه بودم، ولی اقلاً فحش که بلد بودم بدم!

حالا دوباره همون حکایت تکرار شده. جناب آقای هادی ابراهیمی، معاون سیاسی امنیتی استاندار مازندران، اعلام کرده که شنا کردن از مصادیق بارز (من عاشق این "مصادیق بارز" هستم که احمدرضا رادان اولین بار تو مصاحبه‌اش با فرزاد حسنی در برنامه‌ی کوله‌پشتی استفاده کرد.) روزه خواری محسوب می‌شه! آخه یکی نیست بگه: "تی بلا پسر! می‌دونی، موندم به نصایح پیامبرت گوش کنم که شنا رو از واجبات برشمرده بود یا به گل‌واژه‌های تو!"

×××

من شوشولمو خودم می‌شورم!

خواستم موضوع رو یه ذره بچرخونم به سمت فوتبال، ولی گفتم قبلش یه ویدئو ببینیم با هم.

اول این‌که دلم برای مجری برنامه می‌سوزه. بنده‌ی خدا انگار با کف گرگی زدن وسط پیشونیش. حیرونه که چی بگه و نمی‌دونم از کجاش ماشین لباسشویی رو می‌کشه بیرون! ولی بیچاره هر کار دیگه‌ای می‌کرد، ممکن بود شغلشو از دست بده! اگر تا الان از دست نداده باشه.

دوم این‌که برای صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران و فرهنگ احمقانه‌ی حاکم بر هموطنانم متأسفم، که سادگی یک بچه در بیان یکی از ساده‌ترین احتیاجات هر موجود زده‌ای، موجب دست‌پاچگی و دروغ‌گویی بزرگترهاش می‌شه!

سوم این‌که فرنود جان آفرین بر تو که شوشولتو خودت می‌شوری! خیلی از ماها، شوشولمونو که نمی‌شوریم هیچ، گند و کثافت‌های دیگه‌ای هم به بار میاریم، که می‌ذاریم یکی دیگه بشوره!

×××

حاجی مایلی:

محمد مایلی‌کهن از اون آدم‌های گوشت تلخه! یادمه بعد از باخت مقابل قطر در مسابقات مقدماتی جام جهانی 1998 فرانسه و برکناریش از سرمربیگری تیم ملی، تا حدی در بین مردم منفور شده شده بود که مد شده بود تو استادیوم اگر کسی می‌خواست حال کس دیگه‌ای رو بگیره، بهش می‌گفت: خیلی مایلی‌کهنی!

منم از خیلی از خصلت‌های مایلی‌کهن خوشم نمی‌آد، ولی به عنوان یه انسان راستگو و رک قبولش دارم و معتقدم قلب بسیار رئوفی داره. یعنی برخلاف بسیاری از ورزشکارها و هنرمندها که با خواندن حرفاشون، چیزی به من اضافه نمی‌شه، مایلی‌کهن استثناست و همیشه حرف حق رو می‌زنه. برای اثبات حرفم دعوتتون می‌کنم که مصاحبه خبر ورزشی مورخ 10 امرداد 1390، با محمد مایلی ‌کهن رو بخوانین.

×××

امیر قلعه‌نوویچ:

من استقلالی نیستم، ولی امیر قلعه‌نوعی رو دوست دارم. برخلاف دورانی که خودش فوتبال بازی می‌کرد و یک بازیکن نسبتاً خوب محسوب می‌شد، قلعه‌نوعیِ مربی، در فوتبال ما بی‌همتاست. قلعه‌نوعی هم مثل تمام مربیان و بازیکنان فوتبال ایران، به قانون احمقانه‌ی سقف قرارداد، اعتراض داره ولی بر خلاف بقیه با قدرت مقابل این قانون احمقانه و من درآوردیِ سردار عزیز محمدی ایستاده. جناب سردار فکر کرده که فوتبال حرفه‌ای رو هم باید مثل ارتش اداره کرد. سربازها (بازیکنان) همه حقوق یکسان بگیرند، فرمانده‌هان (مربیان) هم حقوق یکسان! البته قلعه‌نوعی در نهایت باید کوتاه بیاید، چرا که قدرت عزیز محمدی بیشتر از اوست، ولی اظهار نظر اخیر او خیلی پر معناست: " براساس آمار من موفق‌ترین مربی سال‌های اخیر هستم. خب به نظرتان چرا عده‌ای روی من زوم كرده‌اند؟ مثلاً اگر اسم من قلعه‌نویی نبود و قلعه‌نوویچ بود باز هم این كار را می‌كردند؟ باور كنید اگر چشم زاغ داشتم و موهای بور و نصف این قهرمانی‌ها را كسب می‌كردم، همین‌ها الان مجسمه‌ام را از طلا می‌ساختند و هزاران لقب برایم درست می‌كردند! آقایان محترم، اجازه بدهید امیر قلعه‌نویی سرش در لاك خودش باشد."

کسی در نگاهم نفس زد

2011-07-28T18:49:00.000+10:00

دیروز از اون روزای الکی سر کار نرفتن بود و تقصیر خودمم نبود که صبح حال سر کار رفتن نداشتم! تقصیر آ سید علی آقا بود و حسین آقا و محسن خان و ترنج و نازی و ری‌را! آخه پریشب هفت تایی با هم بزمی داشتیم! از یه طرف محسن خان مارو به جبر جغرافیا، لِنگ در هوا کرده بود و آ سید علی آقا می‌دانست که می‌مانم و دارم ترنج را بهانه می‌کنم! خلاصه که بعضی‌ها حتی از احتمال شوقی شبیه همین پریشب من هم به گریه می‌افتند! چه عیبی دارد؟ اصلاً چه فرقی دارد؟

وقتی تو سرمای استخوان سوز سنگ فرش سفید کف خانه، دربه در به دنبال چیزی، حرفی، سخنی از ری‌را و دریا بودم، می‌دانستم که اگر رخ برافروزی، از برگ گل هم فارغ می‌شم ولی ناگهان تو نبودی و هیچ خط و خبری هم حتی از خواب دریا نبود!

می‌دونی، بعضی وقتا راه خانه‌ام را گم می‌کنم. میان راه فقط صدای تو نشانی ستاره می‌شود که راه بی دلیل راه می‌جویم، بی راه بی شمال، بی راه و بی جنوب، بی راه و بی رؤیا!

خلاصه اون شب، یکی از اون شبا بود که یه دفعه وسوسه شدم برم تو ناممکن! برگردم به کودکیم! هی آوازت داده بودم بیا! یکدم انگار برگشتی، نگاهم کردی و ‌گفتی: نمی‌شه!عقربه‌های شنگ هیچ ساعتی، به ساعت شش و هفته پسین پنج‌شنبه بازنمی‌گرده!

ولی من برگشتم!

من برگشتم به کوی زرین. برگشتم به خاطرات بی بازگشت اتاقک کوچک طبقه دوم که اون تخت دو طبقه‌هه توش بود! برگشتم به پاگرد داخلی بین طبقات که گل‌خونه‌ی فسقلی خونه‌مون بود و همیشه بوی گُل و گِلش به مشامم می‌رسید. می‌دونی بالای همون پله‌ها بود که برای اولین بار فهمیدم که مرگ یعنی چی!

نازی می‌گفت: کفش برگشت برات کوچیکه! اما نمی‌دونست که این عرش کبریایی برای یه بار هم که شده با من کنار اومده بود و گذاشته بود پابرهنه برگردم به کودکیم! و من برگشته بودم!

برگشته بودم به آواز "رید به شانز الیزه بـــــــــــارون"! برگشته بودم به راه راه‌های ادرار سگ‌ها و لی لی کردن من برای فرار از اونا! می‌دونی، گاهی حجم یک کلاغ، کنتراست یک تابلو را حفظ می‌کند!
برگشته بودم به اولین باری که سوار قطار شدم! از پاریس به رن! برگشته بودم به همون حیرت زدگی پنج – شش سالگیم، وقتی که برای اولین بار دوربین پُلاروید رو دیدم! برگشته بودم به دنیای بزرگ "تویز آر آس" که اون موقع برام بهترین جای دنیا بود! هنوزم هست! باور کن!

برگشته بودم به شب‌های کشدار بمباران، آژیر قرمز، چسب نواری کلفت روی شیشه‌ها، پناهگاه و رادیو قرمزی که همدم شب‌های خاموشی‌ ما بود. شنوندگان عزیز توجه فرمایید ...

برگشته بودم به استخر هتل کنتینانتال و سیب زمینی سرخ کرده‌هاش که هنوز هم مزه‌شون زیر زبونمه! به بوی کلر توی راه پله‌های قرمز منتهی به استخر هتل! به ساک کوچیک آبی آسمونی که همیشه بوی تابستون می‌داد!

برگشته بودم به خوابیدن‌های روی پشت بوم. به داستان‌های شب، زیر نور ماه!

برگشته بودم به پژو 404 و 405! به بی‌ام‌و 518 مسی 11931 تهران ب! عجیبه که برای به یاد آوردن شماره‌ ماشینی که الان زیر پامه، باید فکر کنم؛ ولی برای ماشینی که اولین بار رانندگی را با اون آغاز کردم، نیازی به فکر نیست!

می‌دونی، حالا می‌فهمم چرا آ سید علی می‌گفت: بی‌قرارم! می‌خواهم بروم! می‌خواهم بمانم! دارم در ترانه‌ای مبهم زاده می‌شوم!

اون شب روی همون سنگ فرش سفید و در همون سوز سرمای زمستون تا خود صبح داغ بودم و آهسته زیر لب به ری‌را می‌گفتم: دیگر سفارشی نیست، تنها، جان تو و جان پرندگان پر بسته‌ای که دی‌ماه به ایوان خانه می‌آیند!

از حجازی و دهداری تا حبیب و مهران مدیری

2011-05-26T16:07:00.002+10:00

دوران کوتاه استقلالی بودن من همزمان با سال‌های پایانی فوتبال ناصر حجازی بود. همان موقعی که به جز حجازی، بازیکنانی نظیر عبدالعلی چنگیز، سعید مراغه‌چیان، بیژن طاهری، بهتاش فریبا، پرویز مظلومی، رضا احدی، جعفر مختاری‌فر و مجید نامجومطلق (که آن موقع بسیار جوان بود) نیز در استقلال بازی می‌کردند. در واقع در همان عالم بچگی و صرفاً برای ابراز وجود در مقابل خانواده‌ا‌ی پرسپولیسی، طرفداری استقلال را برگزیده بودم، اما حتی بعد از پرسپولیسی شدن و بعد از "بعد از پرسپولیسی شدن" به بازیکنانی که بالا از آن‌ها نام بردم، علاقه داشته‌ام.

نه نه! اشتباه نکن! نمی‌خوام مثل خیلی‌های دیگه بشینم اینجا و زار زار گریه کنم که اسطوره فوتبال ایران مرد! اتفاقاً برعکس! نوشته‌ام رو طوری آغاز کردم که در انتها متهم به نوشتن این مطلب تحت تأثیر تفکرات پرسپولیسی نشم.

در این که ناصر حجازی یکی از نوابغ فوتبال ایران بود، شکی نیست. در واقع حجازی پرچمدار فوتبالیست‌های موفق ایرانی با تحصیلات دانشگاهی بود (که تعدادشان به تعداد انگشتان دو دست هم نمی‌رسد) و یکی از بهترین دروازه‌بانان تاریخ فوتبال ایران و حتی آسیا. اما بعید می‌دانم آنقدر که نام او در این چند روز به زیان و قلم آمده در تمام دوران بازیگری و مربیگری‌اش آمده بود. این نشان دهنده‌ی این است که فرهنگ ما، فرهنگ مرده پرستی است.

خیلی از مردمی که امروز برای حجازی مشکی پوشیده‌اند، چند سال پیش به حجازی و پسرش (آتیلا) در استادیوم فحش ناموسی می‌دادند. محال است که در دهه‌ی هفتاد و اوایل دهه‌ی هشتاد برای دیدن بازی‌های پرسپولیس به استادیوم رفته باشید و شعار زشت: "ناصر حجازی سرت سلامت، پسرت آتیلا .... در آمد" (با ریتم آهنگ ملا محمد جان) را نشنیده باشید. در آن دوران که جامعه هنوز تحت تأثیر پیامدهای جنگ با عراق بود، خوش تیپی و خوش لباسی برای مردان به نوعی سوسول معابی محسوب می‌شد و از دید آن دسته، ناصر حجازی و پسرش هم در زمره سوسول‌های آن دوران قرار می‌گرفتند.

فحّاش‌های آن روز، امروز کاسه‌ی داغ‌تر از آش شده‌اند و سنگ حجازی پرستی (که این هم غلط است) بر سینه می‌زنند. ناصر حجازی بزرگ بود، اما بزرگی‌اش را در زمین فوتبال باید ثابت می‌کرد که کرد. اما حجازی پرستی امروز که همان مرده پرستی است، همان قدر اشتباه است که فحش دادن به او اشتباه بود.

ما باید یاد بگیریم که ورزشکار را برای ورزشش دوست داشته باشیم، هنرپیشه را برای هنرش و خواننده را برای صدا و آوازش. این که از یک ورزشکار، هنرپیشه و یا خواننده بت بسازیم و او را مظهر چیزی کنیم که نبوده، نمی‌خواسته و نمی‌تواند باشد، نشان‌دهنده‌ی ضعف شخصیتی خودمان است. حجازی مردمی بود، پروین، عابدزاده، مهدوی‌کیا، کریمی و ... همه مردمی و محبوبند. شجریان‌ها و شهرام ناظری محبوب مردم هستند. سید علی صالحی مردمی است. امین تارخ، حامد بهداد، اصغر فرهادی، فاطمه معتمدآریا و ... محبوب مردم هستند. عادل فردوسی‌پور مردمی و محبوب است. اما ما با انتظارات فراتر از تخصص این افراد، ابتدا از آنان یک بت می‌سازیم و بعد از آن که امید واهی‌مان به یأس تبدیل می‌شود، خودمان به تخریب شخصیت آنان می‌پردازیم. نمونه‌هایش زیادند. مهران مدیری، حبیب، افشین قطبی، محمدرضا شرفی‌نیا و ....

در واقع امثال ناصر حجازی، پرویز دهداری و غلامرضا تختی خوش اقبال بودند که پیش از سقوط احتمالی از روی شانه‌های مردم، از دنیا رفتند؛ تا همیشه در یادها اسطوره بمانند.

ژنرال! کل یوم اولیش به خیر گذشت

2011-05-10T20:10:00.001+10:00

درود بر ژنرال قهرمان؛

ژنرال از شما چه پنهان که والده‌ی مکرمه‌ی سلطان بانو، بسته‌ای حاوی شب چره‌ها‌ی نوروزی برایمان فرستاده بود که شدیداً مفرح ذات بود و ابداً ممد حیات نبود!

ژنرال در این وانفسای وام پس دهی‌های نجومی، عضویت در زورخانه محل هم قوز بالای قوز شده است. به راستی که تن‌پروری بسیار راحت‌تر از تندرستی است. لکن عذاب وجدان، مانعی بزرگ برای پاره کردن قولنامه‌مان با زورخانه است!

ژنرال! در کنار تمام کاهلی‌هایمان بشارتی داریم به درشتی الماس کوه نور! البته مستحضرهستیم که حضرت عالی کل یوم (منظورمان را که می‌فهمی) درس و تحصیلات را به فلانت هم حساب نمی‌کنی، اما امروز صبح، خبری مسرّت‌بخش از سرزمین شیطان بزرگ به دستمان رسید. ژنرال خبر این است که پس از دو سال مرارت و تحمل عذاب وجدانی به وزن تخت جمشید، اولین مقاله‌مان برای انتشار در یکی از نشریات معتبر علمی دنیا مقبول افتاد. ژنرال انتظار نداریم که با خواندن این خبر کوچکترین تغییری در چهره‌ات ایجاد شده باشد اما اگر بدانی هم‌اینک چه حال خوبی داریم؟ از همه مهم‌تر این‌که زین پس در پاسخ به سوال تکراری "از PhD ات چه خبر؟"، دست کم خبری خواهیم داشت!

ژنرال! از این خبر خوش که بگذریم دوباره می‌ماند، کاهلی و رخوت چندش‌آوری که این روزها همچون کفنی دورتادورمان ییچیده است!

مخلص کلام این‌که مرخصی‌های استعلاجی‌مان را بی وقفه هپلی هپو می‌کنیم و در اداره هم روزی ده من ژاژ می‌خائیم!

سایه‌مان بر سرت مستدام

بزن بزن پرسپولیس - استیل‌آذین، آینه تمام قد خود ماست

2011-04-18T18:41:00.001+10:00

احتمالاً در جریان وحشی‌گریِ (عبارت مناسب‌تری پیدا نکردم) بازیکنان و مربیان دو تیم پرسپولیس و استیل‌آذین در دقایق پایانی مسابقه‌ی بین این دو تیم هستید. اگر در جریان نیستید ویدئوهای زیر را ببینید:

خلاصه بازی (10 دقیقه): http://www.youtube.com/watch?v=MJLtsJrV0jE&feature=feedu_more

مصاحبه‌ 1: http://www.youtube.com/watch?v=FHqZLBnIy_M&feature=feedu

مصاحبه 2: http://www.youtube.com/watch?v=1cTEFPCqgyI&feature=feedu

مصاحبه 3: http://www.youtube.com/watch?v=46XCCrX-eW4&feature=feedu

مصاحبه 4: http://www.youtube.com/watch?v=oxISMIHNDMw&feature=feedu

موضوع از این قرار است:

استیل‌آذین با بازیکنانی که به گواه آمار در مجموع سیصد و چهل و چهار بار با لباس تیم ملی فوتبال ایران در زمین فوتبال حضور یافته‌اند، این روزها برای فرار از سقوط به دسته اول، دست و پا می‌زند.

پرسپولیس هم با بازیکنان اسمی‌اش که البته بی نام و نشان‌تر از استیل‌آذینی‌ها هستند، برای کسب رتبه چهارم لیگ با تراکتورسازی رقابت می‌کند.

بازی دو تیم پایاپای پیش رفته است. گل دقیقه‌ی بیست و دوم پرسپولیس، پس از دو دقیقه با گل استیل‌آذین خنثی شده است. بازی تا دقیقه‌ی 4+90 مساوی است.

سوشا مکانی دروازه‌بان بیست و چهار ساله‌ی استیل‌آذین، در هشتاد و هشتمین تجربه‌اش در لیگ برتر، حرکتی عجیب می‌کند. تیمش بیش از هر تیم دیگری نیازمند برد است. بازی در لحظات پایانی‌اش است و او که برخاسته از مکتب فوتبال غلامحسین پیروانی (از با فرهنگ‌ترین مربیان فوتبال ایران) است، نشان می‌دهد که به جای بهره‌گیری از منش پهلوانی غلامحسین پیروانی، مکتب کثیف بازیکنان عربی را سرلوحه‌ی خود قرار داده و در حالی که هیچ کس دور و برش نیست، توپ را با دست به بیرون پرتاب می‌کند و به بهانه‌ی کمر درد روی زمین دراز می‌کشد تا ثانیه‌های پایانی بازی را تلف کند. اما وقتی متوجه می‌شود که داور سناریوی او را باور نکرده، سریعاً بلند می‌شود. بازیکنان پرسپولیس رسم بازی جوانمردانه را رعایت نمی‌کنند و به جای پرتاب فرمالیته‌ی اوت برای استیل‌آذینی‌ها، بازی را از سر می‌گیرند. همان توپ این بار با اشتباه تکنیکی سوشا مکانی، روی پای اشپیتم آریفی، مهاجم کوزوویی پرسپولیس، جفت و جور می‌شود تا او جنجالی‌ترین گل لیگ دهم را به ثمر برساند. برای اطلاع از حواشی پس از گل به ویدئوها مراجعه کنید. تصاویر به اندازه کافی گویا هستند.

کمیته‌ی انضباطی فوتبال ایران که بدون شک پرکارترین کمیته‌ی انضباطی فوتبال در دنیاست، بدون ذکر نام کسی، اعلام کرده که پای حداقل 9 نفر متخلف در دعواهای آن مسابقه گیر است و ممکن است با محرومیت‌های طولانی روبرو شوند. اما سوال اینجاست با محرومیت این افراد چه جیزی تغییر می‌کند؟

اگر دوربین را از روی استادیوم آزای بچرخانیم و به جاهای دیگر ایران ببریم، مگر تصویر دیگری خواهیم دید؟

در خیابان، دو نفر بر سر چند ثانیه زودتر رسیدن به ترافیک بعدی، راه را بر هم دیگر می‌بندند، به هم فحش می‌دهند و حسابی از خجالت هم در می‌آیند.

در اتوبوس، دو نفر بر اثر حس مالکیتِ نگاهشان بر دختری بی خبر از همه جا، یقه یکدیگر را جر می‌دهند.

در تاکسی، مسافر و مسافرکش بر سر 100 تومان (تومانِ خدا بیامرز) خواهر و مادر یکدیگر را از فحش‌های رکیک بی نصیب نمی‌گذارند.

در خانه، پدری برای دیر به خانه آمدن فرزندش، او را به باد کتک می‌گیرد.

در مجلس، نماینده‌ها به هم فحش می‌دهند. یعنی انگار تا فحش ندهند کاری از پیش نمی‌رود!

در کلانتری، انتظامات شهر، اراذل و اوباش را رو سفید می‌کنند!

در ماهواره، مجری یک شبکه، شبکه‌ی دیگر را با باغ وحش یکی می‌کند.

در دولت، رئیس جمهور قلابی می‌گوید: آب رو بریز اونجات که می‌سوزه! و یا می‌گوید: اون ممه رو لولو برد، اما از تلفظ لغت سانتریفوژ عاجز است!

در همین ورزشگاه، داور، مربی، بازیکن، هیچ کس از فحش‌های ناموسی تماشاگران در امان نیست!

حالا اگر دوباره دوربین را بچرخانیم توی ورزشگاه آزادی، متوجه می‌شویم که تصویر زشت انتهای بازی پرسپولیس – استیل‌آذین، تصویر خودمان است!

×××

پانوشت:

به مصاحبه‌ها دقت کنید:

تنها کسی که در هیچ مصاحبه‌ای به کسی بی‌احترامی نمی‌کند، مهدی مهدوی‌کیاست.

حسین کعبی در جواب این سوال که "به نظر شما چه کسی مقصر است"، می‌گوید: من حرفی ندارم! همین طوری سالی 20 میلیون به کمیته انضباطی جریمه می‌دم!

سپهر حیدری کاپیتان پرسپولیس، در بخشی از صحبت‌هایش می‌گوید: چهل میلیون دارن سکته می‌کنن. پای تلویزیون بلند شم بدم به اونا؟

اشپیتم آریفی مهاجم پرسپولیس، متولد کوزووو و بزرگ شده آلمان است و از سال 2008 برای بازی در تیم پیام مشهد به ایران آمده است. اما فارسی را درست‌تر از سیاوش اکبرپور، سپهر حیدری، وحید هاشمیان، رحمان احمدی و محمد نوری صحبت می‌کند.

برنده‌ی نشان شجاعت!

2011-04-05T19:28:00.003+10:00

در خبرها آمده بود که ا.ن با دستان خود، نشان درجه یک شجاعت کشور را به حجت الاسلام غلامرضا حسنی، نماینده ع.خ در استان آذربایجان غربی اهدا کرده است.

با خواندن این خبر یاد جمله کلیشه‌ی آغازین آگهی‌های ترحیم افتادم که می‌گفت: خبر کوتاه بود ولی ...

ولی بعد از خواندن خبر به این فکر افتادم که وقتی حسنی نشان شجاعت می‌گیره، چرا بقیه باید بی نصیب بمونن. البته حسنی همان اوایل انقلاب شجاعت خودش رو به همه نشون داده بود. منظورم زمانی است فهمید (واقعاً فهمید؟) که پسرش به مجاهدین خلق پیوسته و با لو دادن مخفیگاه پسرش، مسبب اعدام او شد!

بماند ....

و حالا این شما و این هم انواع و اقسام نشان‌ها:

البته پیش از شروع، اعلام می‌کنم که بنده از واژه "شنونده (خواننده) باید عاقل باشد"، استفاده کرده و تشخیص نام برندگان نشان‌ها را به عهده خواننده گذاشته‌ام. ولی در اهدای بعضی از نشان‌ها، اندک توضیحی، صرفاً برای شفاف سازی ارائه کرده‌ام.

جناب ... برنده نشان "ورزیدگی"، نشان "درجه یک تناسب اندام"، نشان "گلچهرگی مادرزادی"، نشان "فرهنگ و ادب کوچه بازاری"، نشان "وراج کوچکِ بدبختی" و نشان درخشان و محبوب "مـــمـــه"!

جناب ... برنده نشان "مرفه سابقاً بی‌درد، اخیراً بادرد"، نشان "جاسوس n جانبه"، نشان "عدم استفاده صحیح از موبر"، نشان "چوب دو سر ..." و نشان "ما که رفتیم عقب سر نگران / ... لقّ دگران"!

جناب ... برنده نشان "مزد ترس"، نشان "سر و ته کرباس یکی است"، نشان "ملای رینگ اسپرت" و نشان "آخوند تیونینگ شده"!

جناب ... برنده نشان "دلیل ازدواج زود هنگام کانگارو"، نشان "دشمن شناسی بالینی"، نشان" لیاقت قوه باء"، نشان "تریاک را بذار اونجات که می‌سوزه" و نشان "شاعر که می‌شوی خیال تو یعنی حکومت دوست"!

جناب ... برنده نشان "کیمیاگری" (برای تبدیل چماق به دوربین فیلمبرداری در کمترین زمان البته با درد و خونریزی شدید)، نشان "چماق – چفیه – اکشن" و نشان "کلید طلایی سینما بهمن" برای کلید زدن پروژه‌ی فیلم "اخراجی‌ها 4: چماق من دیلدوی تو" اولین فیلم پورن ایرانی.

جناب ... برنده نشان "حضرت ابراهیم جو گیر شده" به خاطر قربانی کردن فرزندش در راه حکومت اسلامی، نشان "منجی تغییر اقلیم" برای جمله معروف "به ما چه؟ هر کی که لایه اُزُن رو سوراخ کرده، خودش بره بدوزتش! بتون بگیرتش!"، نشان "زن مستهلک" برای عبارت به یاد ماندنی "زن استهلاک دارد! هر چه از عمرش بگذرد، از مهریه‌اش کاسته می‌شود."

جناب ... برنده نشان "حلقوم آقا" و نشان "تو که راست می‌گی"

جناب ... برنده نشان "آخوند کروکی" و نشان "داشتن نَن‌جون برای محاسبه تورم"

جناب ... برنده نشان "اشانتیون ملا عمر"، نشان "لیاقت قوه غذائیه"، نشان "نامردی با عبای انی"

جناب ... برنده نشان "مصداق بارز حرام زادگی"

جناب ... برنده نشان "من خودم ایران را بدخت می‌کنم، من تو دهن ایران می‌زنم!"

جناب ... برنده نشان "خودم کردم که لعنت بر خودم باد" و نشان "طی طریق صد سال در یک شب!"

جناب ... برنده نشان "موفقیت مسعود ده‌نمکی" و نشان "فروش فیلم در بقالی"

جناب ... برنده نشان "هلو برو تو گلو" به خاطر شباهت حیرت انگیز ایشان به هلو، در حدی که ا.ن می‌خواست او را بخورد!

جناب ... برنده نشان "مرفه بی‌درد" البته با خونریزی و نشان "ریاضی محض" برای محاسبه 63درصد

لــــیـــــدی آگـــــاتــــــا کــــــریــــــستــــــی

2011-03-25T20:14:00.005+10:00

یکی دو روز پیش مقاله‌ای راجع به آگاتا کریستی در CNN خواندم که به نظرم جالب توجه بود. مقاله مربوط بود به علاقه‌ی آگاتا کریستی به عتیقه‌جات باستانی که البته این علاقه متأثر از حرفه همسر آگاتا کریستی (باستان‌شناسی) بود. مقاله جالب بود ولی نکته جالب‌تر برای من این بود که برخی از اشخاص هستند که نام آن‌ها همیشه در مکالمات ما (دست کم من)، مورد استفاده قرار گرفته ولی اطلاع چندانی راجع به این افراد نداریم. آگــــاتــــا کــــریــــستــــی یکی از این افراد است.
حالا این شما و این هم چند خطی در مورد لیدی آگاتا کریستی:
یکی بود یکی نبود ...
121 سال پیش در روز 12 سپتمبر 1890، ته تغاری‌ای در یک خانواده‌ی انگلیسی-آمریکایی به دنیا آمد به نام آگاتا مِری کِلریسا میلر (Agatha Mary Clarissa Miller). آگاتا یک خواهر و یک برادر بزرگ‌تر از خودش هم داشت. آگاتا در 24 سالگی و با وجود کش و قوس‌های فراوان در رابطه‌اش با آرچی‌بالد کریستی در شب کریسمس 1914 با "آرچی‌بالد" ازدواج کرد. تنها فرزند آگاتا، "رزالیند" ماحصل این ازدواج بود. او پیش از شهرت در نویسندگی و در زمان جنگ جهانی اول مدتی به عنوان پرستار در یک بیمارستان خدمت کرد.
اولین رمان جنایی او با نام "واقعه‌ی مرموز در استایل" (استایل منطقه‌ایست که آگاتا همراه با همسرش در آن زندگی می‌کردند.) در سال 1920 منتشر شد. در واقع همزمان با این رمان، سه شخصیت‌ معروف داستان‌های آگاتا کریستی آفریده شدند: کارآگاه خصوصی هرکول پوآرو، سر بازرس جیمز هارولد جپ و ستوان آرتور هیستینگ. اولین کتاب جنایی کریستی که توأم با سی سالگی او منتشر شد، چنان مورد استقبال منتقدان مطرح دنیا قرار گرفت که برایش شهرتی جهانی به بار آورد. ضمیمه ادبی مجله تایمز در مورد این کتاب نوشته بود: "تنها نقطه ضعف این کتاب در این است که نبوغ بیش از اندازه‌ای دارد!"
پس از معرفی هرکول پوآرو به خوانندگان رمان‌های جنایی، آگاتا از او در سی و دو رمان دیگر همراه با 51 داستان کوتاه استفاده کرد. اما نکته‌ی جالب در مورد شخصیت هرکول پوآرو، نظر آگاتا کریستی نسبت به اوست. در اواخر دهه 1930 آگاتا، پوآرو را در دفترچه خاطرات خود، یک شخصیت غیر قابل تحمل توصیف کرده بود. در دهه شصت میلادی آگاتا به پوآرو لقب "جانور خود خواهِ خودپسند" داده بود. نکته جالب اینجاست آگاتا در جریان جنگ جهانی دوم، رمان "پرده" را نوشت و در آن پوآرو را کشت، اما این رمان را تا سال آخر زندگی خود منتشر نکرد. برعکس پوآرو، خانوم مارپل دیگر شخصیت معروف رمان‌های کریستی، شخصیت محبوب وی بود. نام خانوم مارپل اولین بار در ستون کناری مجله‌ی رویال به آمد و سپس در سال 1930 با رمان "قتل در ویکاریج" به رمان‌های آگاتا کریستی راه یافت. البته کریستی، خانوم مارپل را هم در همان دوران جنگ جهانی دوم در رمان "قتل خفته" کشت، ولی مثل پوآرو، تا پیش از مرگ خود، این رمان را نیز منتشر نکرد. تفاوت اینجاست که آگاتا برعکس رمان "پرده" که پیش از انتشار، آن‌ را اصلاح کرده بود، نتوانست اصلاح رمان "قتل خفته" را به اتمام برساند این رمان پس از مرگ او چاپ شد.
البته رمان جنایی تنها زمینه‌ای نبود که آگاتا کریستی در آن فعالیت می‌کرد. او تحت نام مستعار مری وِست‌مَکات رمان عاشقانه نیز می‌نوشت.
زندگی مشترک آگاتا با آرچی‌بالد پس از 14 سال و در سال 1928 به جدایی انجامید. آگاتا در این مدت شش رمان و ده‌ها داستان کوتاه نوشت. جدایی آگاتا از همسرش به دلیل اعتراف به رسوایی عشقی آرچی‌بالد بود. آرچی‌بالد اواخر سال 1926 از رابطه‌اش با زنی دیگر پرده برداشت و این اعتراف منجر به دعوای این زوج و نهایتاً ترک موقت خانه توسط آرچی‌بالد گشت. آرچی‌بالد به قصد سپری کردن آخر هفته با معشوقه‌اش خانه را ترک کرد و درست از بعد از ظهر همان روز آگاتا هم ناپدید شد. آگاتا در نامه‌ای به منشی‌اش اشاره کرده بود که می‌خواهد به یورک‌شایر برود. ناپدید شدن آگاتا موجی از اعتراض و ناراحتی در میان علاقه‌مندان وی ایجاد کرد. یازده روز بعد معلوم شد که او در هتلی در یورک‌شایر، با نام مستعار تره‌زا نیلی (نام خانوادگی معشوقه‌ی همسرش) پنهان شده است. آگاتا هیچوقت راجع به ناپدید شدنش نظری نداد، اما برخی پزشکان، شوک عصبی ناشی از تنش‌های زناشویی با همسرش و فوت مادرش در همان سال را، دلیل این حرکت او دانستند. بسیاری از مردم نظر پزشکان را قبول نکردند و معتقد بودند آگاتا قصد داشته با صحنه سازی وانمود کند که همسرش او را به قتل رسانده!
دو سال بعد از جدایی آگاتا از آرچی‌بالد، او با "مکس مالووان" (باستان‌شناس خاورمیانه) ازدواج کرد ولی به داشتن تک فرزندش از همسر اول قناعت کرد. بسیاری از رمان‌های معروف آگاتا کریستی مربوط به دورانی است که او همراه با مکس به خاورمیانه سفر می‌کرد. رمان بسیار معروف "قتل در قطار سریع‌السیر شرق" ماحصل دورانی است که آگاتا در استانبول در هتلی (Pera Palace Hotel) مجاور ایستگاه قطار زندگی می‌کرد.
در دوران جنگ جهانی دوم، آگاتا در داروخانه بیمارستان دانشگاهی در لندن، مشغول به کار شد و همانجا بود که اطلاعات بسیاری در مورد انواع سموم و اثرات آن‌ها بر انسان به دست آورد. بعدها آگاتا بارها در رمان‌های خود از سمّ به عنوان یکی از راه‌های از بین بردن قربانیان داستان‌هایش استفاده کرد.
آگاتا در سال 1956 مفتخر به لقب "فرمانده‌ی رتبه امپراتوری بریتانیا" شد. در سال 1968 همسرش نشان "شوالیه بریتانیا" را به خاطر فعالیت‌هایش در باستان‌شناسی خاورمیانه به دست آورد. در سال 1971 نیز، آگاتا خود به لقب "بانوی زن شوالیه بریتانی" دست یافت و به این ترتیب این زوج در زمره معدود زوج‌هایی قرار گرفتند که هر دو در زمینه فعالیت خود، نشان لیاقت کشور متبوع خود را به دست آوردند.
در فاصله سال 1971 تا 1974 سلامت آگاتا کریستی به خطر افتاد، اما همچنان به نوشتن ادامه می‌داد. در سال 1975 آگاتا قرارداد نمایشنامه "تله موش" را به نوه‌اش منتقل کرد. نمایشنامه تله موش صاحب رکورد طولانی‌ترین زمان اجرا در دنیاست. این نمایش از 25 نومبر 1952 تاکنون در تئاتر اَمبَسِدور لندن بیش از 23000 بار اجرا شده است. تئاتر تله موش این روزها یکی از جاذبه‌های توریستی لندن به حساب می‌آید.
آگاتا کریستی در روز 12 ژانویه 1976 و در سن 85 سالگی به خاطر کهولت سن از دنیا رفت.
بنا به آمار کتاب گینس، آگاتا کریستی پرفروش‌ترین نویسنده کتاب در دنیا است. رمان‌های آگاتا کریستی پس از انجیل با چهار میلیارد کپی، رکورددار تعداد کتاب چاپ شده در دنیا هستند. همچنین کتاب‌های آگاتا کریستی به 103 زبان رایج دنیا ترجمه شده که در این زمینه فقط محصولات والت دیزنی از آگاتا کریستی برتر است.

بيگانه با ازدحامِ بی‌مقصدِ خودلوليدگانی خمود

2011-03-10T10:55:00.003+10:00

راه می‌روم آرام و با دقت.
و گز می‌کنم ایستگاه قطار مملو از انسان‌های گوناگون را.
مردمی که در قطار عموماً عبوس‌اند و در لاک خود فرو رفته‌اند و جز بازی با موبایل خود، اثری از حیات در آنان دیده نمی‌شود.
قطار که می‌ایستد، همان آدمک‌های به ظاهر آرام، به پله برقی‌های خسته و قدیمی شهر می‌تازند؛ تا زودتر از آن بالا روند.
نمی‌دانم از سر مخالفت با این آدمک‌های ماشینی‌ست یا برای دل خوشکنک خودم که بالا رفتن از پله‌ها را، به آویزان شدن به لاستیک سیاه پله برقی ترجیح می‌دهم و پشت سر مردمی که - شاید - آن‌ها هم استفاده از پله را، برای نشان دادن مخالفت خود با آدمک‌های ماشینی ترجیح می‌دهند؛ از پله‌ها بالا می‌روم.
از ایستگاه که خارج می‌شوم نیمی از مردم - دست کم - راه نیمه‌ی دیگر را می‌دزدند تا خودشان سریع‌تر به سلول انفرادی‌ای که هر روز در انتظارشان است، برسند! عده‌ای هم لا‌به‌لای همین هرج و مرج، به سلول خود رسیده‌اند و بیهوده، اما با ظاهری مشتاق در حال تبلیغ برای چیزهایی هستند که احتمالاً خودشان هم، اشتیاقی به داشتنشان ندارند!
به پله برقی بعدی که می‌رسم، چاره‌ای جز همراهی با آدمک‌های ماشینی ندارم. محبوس و خفه، صبوری می‌کنم تا زمین تک تک پله‌های راه راهِ آهنی را ببلعد، تا همگی به راهرو تنگ و بی محبتی که زیر پله برقی پهن شده است، برسیم.
به اینجا که می‌رسم خوشحالم. چرا که همیشه یک نفر – البته محبوس در سلول انفرادی خود – معمولاً گیتاری در دست، مشغول فروش هنر داشته یا نداشته‌ی خود است؛ رایگان یا به قیمتی نازل! دقت که می‌کنم، باز آدمک‌های ماشینی را می‌بینم که بی اعنتا به آوای لرزش سیم‌های گیتارِ رنگ و رو رفته، هروله می‌کنند تا زودتر برسند به سلول انفرادی خود!
به راهم ادامه می‌دهم. دیگر چیزی نمانده است. من هم به سلول انفرادی خود نزدیکم.
از کنار میدان اداره پست رد می‌شوم تا به تونل دود و بوی متعفن سیگارِ سیگاری‌ها برسم. با اینکه نفسم را در سینه حبس می‌کنم، تا این آسم لعنتی دوباره هوس گلوگیری نکند؛ اما خوشحالم برای این عده که دست کم سیگار کشیدنشان – هر چند نکوهیده – برای دل خودشان است، نه خفظ شغلشان و بازپرداخت قسط خانه!

در لایِ چرخِ چرخشِ این همه بازیِ روزگار*

2011-03-03T11:47:00.008+10:00

درود بر ژنرال
ژنرال این بار بر آن داشتیم که پیش از خشک شدن جوهر خودنویسمان روی نامه قبلی، نامه بعدی را همچین بتپانیم پشت سرش تا مبادا نام گرامی ما در یاد عزیز شما محلول شود.
ژنرال نامه قبلی را به خط خود نگاشته بودیم که حس لطوفت حضرت عالی را قلقلک بدهیم، اما گلچهره‌ای والامقام از درباریان خبر آوردند که دست خطمان زیر آفتاب ورجه وورجه می‌کند! لذا بر آن داشتیم که بازگردیم به مغازله‌ی مثلثاتیِ چشم و مانیتور و کی‌برد!
ژنرال خواندیم و دانستیم که شامگاه سه‌شنبه دهم سپندگان، در سرزمین عصر حجر و سالاد مارمولک، پرچم پاک ایران دو بار با هدایت حضرت عالی قد راست کرد و درس بزرگی به پابرهنگان، دشداشه پوشِ الگانس سوار داد. ژنرال به پاکی پرچم‌مان قسم، در این وانفسای اخبار ناخوشایند، دلمان را به همین رو کم کنی‌های از جنس ورزشی خوش کرده‌ایم!
ژنرال دفعه قبل یادمان رفت از اسباب کشیِ حجره‌مان بنویسیم. فردا که برسد، چهار هفته خواهد شد که عطای بلدیه را به لقایش فروختیم و سلطان بانو را در بلدیه گماشتیم و خودمان به یکی از آن حجره‌های خصوصیِ گردن کلفت پیوستیم که بازپرداخت وام‌های سی ساله خانه ییلاقی ما و منزل کنونی‌مان معادل سود چند ثانیه آنان است!
ژنرال راستش را اگر بخواهی، دلیل نامه نگاشتن پشت به پشت‌مان تلنگرهای پی در پی و بی وقفه‌ایست که چپ و راست به ما اصابت می‌کند و حال و روزمان را همچین قَلَق و مغشوش می‌دارد.
ژنرال خلاصه‌اش می‌کنیم:
برادرزاده و خواهرزاده رشد می‌کنند و ما از دیدنشان محرومیم. احتمالاً در ذهن معصومشان تصویری شبیه یک گوشی تلفنِ سخنگو، به جای چهره‌ی ما نقش بسته است! ژنرال سلطان بانو چنان پای تلفن قربان صدقه خواهرزاده می‌رود که دلمان ریش ریش می‌شود.
ژنرال! همین چند شب پیش زنگ زدیم به پدر به بهانه تبریک تولدش. هنوز یک دقیقه حرف نزده بودیم که یکی ازهمان تلنگرهای لامذهب فرود آمد روی مغزمان و حساب کردیم که هزار سیصد و هشتاد و نه منهای هزار و سیصد و نوزده می‌شود هفتاد! از دهنمان پرید که: "به سلامتی هفتاد ساله شدین‌ها" و درست از همان لحظه نه فهمیدیم که چه می‌گوییم و نه فهمیدیم که چه می‌شنویم! ژنرال! ما در همین سی و دو سه سالش زائیده‌ایم اساساً! ولی او همچنان سر حال و با نشاط به شیوه خود حال و احوال ما را جویا می‌شود. ژنرال به خدا دلمان لک زده برای اینکه یک بار دیگر بنشینیم کنارش، او سیگارش را روشن کند (که ای کاش نمی‌کرد)، ما هم ورق‌ها را بُر بزنیم و مرتبشان کنیم. بعد ورق‌ها را روی رو مبلی‌های چهار قد سفید گلدوزی شده که روی دسته مبل است، بگذاریم و پر از شادمانی بی سبب بگوییم: "کم با زیاد؟" بعد مسرور از برنده شدن در کم یا زیاد، کری خوانی را شروع کنیم. پدر هم سیگارش روی زیر سیگاری کریستالش تکیه دهد (که ای کاش نمی‌کرد) و در حالی که چهار برگ را به من می‌دهد، شعرش را هم زمزمه کند که: "یک و دو و سه و چهار ...."
ژنرال! مهاجر که می‌شوی، تا ابد آواره‌ای!

×××

* عنوان برگرفته از بخشی از شعر "تریاک را به بازدمت پز" اثر محسن نامجو می‌باشد.

چو عضوی به درد آورد روزگار ... دگر عضوها را نماند قرار

2011-02-24T11:45:00.001+10:00

اینچنین می‌گذرد روز و روزگار من

2011-02-11T14:32:00.003+10:00

چند سال طول کشید تا بپذیرم که اشتباه کرده‌ام. بعد چند سال طول کشید تا شهامت اعتراف رو بدست بیارم. و باز چند سال طول کشید تا مقابل اشتباهم بایستم.

نایس تتو! (18+)

2011-01-21T21:01:00.005+10:00

از یه طرف دولت می‌گه حجاب اجباری دستور اسلام نیست، دستور حکومت ایرانه. اینو مشاور ا.ن گفته. از اون طرف تماشای فوتبال ملی ایران برای خانم‌ها در سینما ممنوع می‌شه!

از یه طرف مواجب بگیرهای دولت می‌گن افشین قطبی آمریکاییه، از اون طرف سبزها می‌گن قطبی دستمال به دست حکومته!

این بنده خدا (هنوز صحبتِ قطبیه) تا قبل از جام ملت‌ها سر نخواستنش دعوا بود. حالا ایران سه تا بازی رو برده، دوباره بهش می‌گن افشینِ امپراتور!

بازیکنان تیم ملی به احترام کشته شدگان هواپیمای جمهوری اسلامی در ارومیه می‌خواستند بازوبند مشکی ببندند، فدراسیون گفت AFC اجازه نمی‌ده. دو روز بعدش بازیکنان استرالیا به احترام کشته شدگان سیل اخیر ایالت کوئینزلند، بازوبند مشکی بستند!

گفتم استرالیا، اینو بخوانین: تا همین یه ماه پیش مهندسین با سابقه سیل در شورای شهر بریزبن، داشتن خودشونو جر می‌دادن که آقا اگر سیل بیاد که احتمال اومدنش امسال زیاده، اوضاع خیش خراشمان می‌شه‌ها. ولی هیچ کس به فلانش هم حساب نمی‌کرد. حال سیل اومده می‌گن چرا سد Wivenhow جلوی آب رو نگرفت!

این آخریش رو هم داشته باشین: یکی رفته بود به یکی از اماکن 18+، حالا اومده می‌گه: "ببین هیکل دختره از اونا بود که فقط تو فیلما می‌بینی و می‌گی واقعی نیست." گفتم: "خوب؟" گفت: "ولی خیلی نچسبید. یعنی یه جورایی کل اون دقایق به سکوت گذشت." گفتم: "یعنی با هم حرف نزدین؟" گفت: "چرا!" گفتم: "خوب دیگه!" گفت: "نه اون حرفایی که تو فکر می‌کنی!" گفتم: "ببین من نمی‌گیرم تو چی می‌گی!" گفت: "من اولش ساکت بودم. داشتم سعی می‌کردم هیکلشو به خاطر بسپرم!!!! بعد اون در حال انجام وظیفه ازم پرسید کارم چیه؟" گفتم: "تو چی گفتی؟" گفت: "من جوابشو دادم و بعد پرسیدم تو کار دیگه‌ای هم می‌کنی؟ که گفت: نه!" گفتم: "اولاً مگه می‌خواستی باهاش ازدواج کنی که این سوال رو پرسیدی. بعدشم اون با همون کارش به اندازه من و تو و پدرامون پول میاره!" گفت: "البته من باهاش باز هم حرف زدم." گفتم: "چی گفتی؟" گفت: "کارم خیلی زود تموم شد. یعنی نمی‌خواستم این طوری بشه ولی نشد. وقتی دختره فهمید که کامیون چپ کردم، سر خودشو به نشانه نارضایتی تکون داد. من دیدم داره ضایع می‌شه، گفتم: Nice Tattoo! ولی عجب هیکلی داشت! هنوز یادمه!"

دکانی به نام تغییر اقلیم ناشی از گازهای گلخانه‌ای (Human enforced Climate Change)

2011-01-06T17:19:00.005+10:00

هوای این روزهای (ماه‌ها) بریزبن (کویینزلند) موضوع اول همه گپ زدن‌هاست! بارندگی‌های اخیر در ایالت کویینزلند و سیل در نواحی مرکزی این ایالت این روزها نقل محافل خبری همه کانال‌های تلویزیونی استرالیاست. برای اینکه گرا دستتون بیاد:
سواحل شرقی استرالیا در طی دو سه دهه‌ی گذشته با خشکسالی شدیدی مواجه بود. البته هر چند سال یک بار بارندگی‌های مقطعی و شدید باعث بروز سیل‌های کوچک منطقه‌‌ای می‌شد. اما به طور کلی تعداد روزهای بارانی و میزان برندگی سالانه به شدت کم شده بود. تا این که حدوداً اوایل سال 2009 دوره خشکسالی بریزبن به پایان رسید و ترسالی آغاز شد. بسیاری از مردم در توجیه کم بارانی تغییر اقلیم ناشی از گازهای گلخانه‌ای را بهانه می‌کردند و همین افراد پربارانی را هم بر گردن تغییر اقلیم ناشی از گازهای گلخانه‌ای می‌اندازند. اما حقیقت این است که تفییر اقلیم همیشه وجود داشته و شاید پدیده‌ی گازهای گلخانه‌ای تنها باعث تشدید این تغییرات شده باشد. بررسی آمار بارندگی نشان می‌دهد که دوران ترسالی و خشکسالی پریودهای حدوداً سی ساله‌ای دارند و پریود خشکسالی بریزبن از اواسط دهه‌ی میلادی شروع شده و تا حدوداً اوایل سال 2009 ادامه داشته است. به آمار زیر دقت کنید:
بریزبن در سال 2008، جمعاً 632 میلی‌متر بارندگی داشت. در سال 2009، بارندگی با 81 درصد افزایش به 1142 میلی‌متر رسید. اما در سال 2010 میزان بارندگی سالانه به 1531 میلی‌متر رسید که 34 درصد از سال 2009 و 142 درصد از سال 2008 بیشتر بوده است.
این آمار را می‌توان به کلیه نواحی جنوب شرقی استرالیا تعمیم داد. بنابراین ساکنین نوار جنوب شرقی استرالیا به جای آب به آسیاب تغییر اقلیم ناشی از گرمایش زمین ریختن، باید با واقعیت تغییر اقلیم طبیعی و ترسالی کنونی کنار بیایند چرا که احتمالاً این نوع بارندگی‌ها تا چندین سال آینده با روندی نسبتاً مشابه ادامه خواهد داشت.

چگونه بر مساحت کشور خود بیفزائیم؟

2010-09-24T14:41:00.002+10:00

اول خبر رو بخوانید:
وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، دانش جغرافیا را دانش مهمی خواند و گفت: "با دقت در مسائل جغرافیایی، دستاوردهای بسیار خوبی خواهیم داشت." سردار سرتیپ احمد وحیدی در مراسم افتتاح و رونمایی از چهار طرح مهم جغرافیایی افزود: "وسعت ایران بیش از یک میلیون و 800 هزار کیلومتر مربع است!" وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، شناخت مسائل جغرافیایی را بسیار مهم خواند و گفت: "مراجعه به جغرافیا و برداشت از آن مسأله مهمی است."
سردار وحیدی در تشریح طرح های افتتاحی گفت: "نقشه جهان با مرکزیت زمانی مکه مکرمه از طرح‌های بسیار مهمی است که پس از یک سال تلاش و کار فراوان در سازمان جغرافیایی وزارت دفاع، به ثمر نشست و ما امروز شاهد رونمایی از این نقشه هستیم."
وی گفت: "در این نقشه، نصف النهار مبدأ که به عنوان مبدأ زمانی محاسبات کشورها مورد استناد قرار می‌گیرد، از خانه کعبه، به عنوان مرکز عالم هستی عبور داده شده است و این نقشه می‌تواند در توجه هرچه بیشتر جهان به اهمیت و جایگاه کعبه، به عنوان کانون مهم مورد اهتمام جهان اسلام مؤثر باشد."
وی نقشه نصف النهار را با مبدأیت مکه در همسویی هرچه بیشتر ملل اسلامی مؤثر دانست و افزود: "اعلام نصف النهار مکه در مقابل نصف النهار گرینویچ که از طرف یک انگلیسی در سال 1884 مطرح شده بود، موجب همگرایی جهان اسلام خواهد شد."
خبر رو خواندین؟
منبع خبر هم پایگاه اطلاع رسانی دولت بود. جناب وزیر کلاً در سخنانش به جز سوتی چیزی نداره ولی نکته اینجاست که ایشون در دفاع از اظهار نظر نادرستش درباره مساحت ایران و در برنامه زنده بخش کارشناسی بعد از خبر ساعت 22:30 شبکه 2 و در گفتگو با حیدری مجری برنامه تأکید کرد که یک میلیون ششصد و چهل و هشت هزار کیلومتر مربع غلطه و یک میلیون و هشتصد هزار کیلومتر مربع درسته! حیدری در پاسخ گفت:" من یک بار این رقم رو از آقای ا.ن شنیدم و فکر کردم اشتباهِ عددی است!" که جناب وزیر گفت: "وقتی رئیس جمهور عنوان کردند باعث شد ما پیگیری کنیم و متوجه شدیم حق با رئیس جمهور است و ایران یک میلیون و هشتصد هزار کیلومتر مربع است!".
در واقع من نمی‌دونم که ایشون چطوری پیگیری کردن و باز هم نمی‌دونم که چطوری در پیگیری‌ها به این نتیجه رسیدن که وسعت ایران صد و پنجاه و دوهزار کیلومتر مربع بیشتر شده! گمانه‌ زنی‌ها در مورد این اسهال نظر همچنان ادامه داره ولی به نظر من از دو حالت خارج نیست:
یکی این که جناب ا.ن اینقدر به نیویورک رفت و آمد داشته که دیگه نیویورک رو خونه خودش می‌دونه و هنگام محاسبه مساحت ایران، مساحت نیویورک رو هم میندازه سرش! به قول این فرنگیا: I heart NY
یک حالت دیگه هم که همه از قبل باهاش آشنا هستن اینه که ایشون که رو همه تپه‌ها گل کاری داره، حالا احتمالاً یه جاهایی اینقدر زیاد بوده که سرریز کرده و ریخته دریای خزر و خلیج فارس و به این ترتیب به مساحت ایران اضافه شده!
حالا برگردیم به اسهال نظر وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح در مورد نصف النهار مبدأ و انتقالش از گرینویچ به مکه. اولاً که ایشون ذرت پرت کرده و گفته یک انگلیسی در سال 1884 این نظریه رو مطرح کرده. جالب اینجاست که نظریه ثبت زمان به شیوه امروزی برای اولین بار در قرن هفدهم (حدود 1675 میلادی) توسط یک فرانسوی به چالرز دوم پادشاه بریتانیا پیشنهاد شده بود و دلیل این که گرینویچ، به عنوان مبدأ نصف انهار انتخاب شده، این بوده رصد خانه پادشاهی انگلیسی که تأمین کننده هزینه این تحقیقات بوده، در گرینویچ قرار داشته. ادعای احمد وحیدی برای انتقال مبدأ به مکه، مثل این می‌مونه که مثلاً بازی‌های المپیک 2012 لندن، که با هزینه کشور انگلیس برگزار خواهد شد، به وقت عربستان برگزار بشه!
×××
خبر دیگه‌ای که بد نیست به اون اشاره بشه اینه که "شورای فرهنگ عمومی کشور"، روز گفتگوی تمدن‌ها (سه‌شنبه ۳۰ شهریور) را از تقویم رسمی کشور حذف کرد. دلیل نام‌گذاری این روز به نام گفتگوی تمدن‌ها بر می‌گردد به موضوع پیشنهاد محمد خاتمی به سازمان ملل متحد برای نام‌گذاری سال 2001 به نام سال گفتگوی تمدن‌ها. منصور واعظی دبیر این شورا دلیل حذف مناسبت "گفتگوی تمدن‌ها" را منقضی شدن زمان این مناسبت و نداشتن متولی خاصی" برای آن عنوان کرد!
البته احتمالاً جناب دبیر شورا فراموش کرده‌اند که کلاً در حال حاضر کشوری در دنیا پیدا نمی‌شود که حاضر به گفتگو با ایران مدل ا.ن باشد! و به همین دلیل روز گفتگوی تمدن‌ها از تقویم رسمی کشور حذف شده است!

بدون عنوان

2010-09-02T14:33:00.001+10:00

این روزها متأسفانه بار دیگر شاهد تکرار نام ایران در صدر اخبار منفی دنیا هستیم، اما نه برای انرژی (سلاح؟) هسته‌ای، بلکه برای داستان دنباله‌دار سنگسار "سکینه محمدی آشتیانی" و تبعات سیاسی آن. (ماجرای حکم سنگسار "سکینه محمدی" را می‌توانید در انتهای این نوشته بخوانید.)

در ماجرای حکم سنگسار "سکینه محمدی" افراد ایرانی و غیر ایرانی بسیاری به دفاع از وی پرداختند که شاید جالب‌ترین آنها پیشنهاد رئیس جمهور برزیل برای پذیرش "سکینه محمدی" به عنوان پناهده در کشورش باشد. این پیشنهاد از این جهت جالب توجه است که ایران و برزیل این روزها روابط نزدیکی با هم دارند و این اقدام رئیس جمهور برزیل عیله حکومت اسلامی ایران بسیار دور از انتظار بود. اما تازه‌ترین و شاید جنجالی‌ترین حاشیه این حکم، دفاع کارلا برونی (همسر نیکلا سارکوزی، رئیس جمهور فرانسه) از "سکینه محمدی" است که با واکنش روزنامه کیهان ابعاد وسیعی پیدا کرده. به همین دلیل دوباره اخبار این حکم و ادعای گستاخانه کیهان در مورد مستحق سنگسار بودن کارلا برونی، به اخبار اول سایت‌ها و روزنامه‌ها تبدیل شده.

خوب به تبع این اخبار، بنده هم از ترکش‌های خوشه‌وار این انفجار خبری بی‌نصیب نموندم و چپ و راست باید در مورد قوانین سنگسار در ایران به همکارانم اطلاعات بدم. در واقع من خودم هم اطلاع چندانی از قوانین سنگسار نداشتم و این سوال‌ها باعث شد که کمی در مورد این حکم وحشیانه تحقیق کنم.

سنگسار اولین بار در یونان باستان دیده شده و بعد از آن در بعضی ادیان (به ویژه یهودیت، مسیحیت و اسلام) به عنوان جزای مرگ همراه با شکنجه پدیدار گشته. ولی نکته جالب اینجاست که بر خلاف دنیای کنونی که سنگسار را آمیخته با اسلام می‌شناسد، سنگسار در واقع پیش از اسلام در یهودیت وجود داشته. بنابر نظر خاخام‌های محقق یهودی، هفده گناه (؟؟) در یهودیت مستوجب حکم سنگسار می‌شود: رابطه جنسی یک مرد با موجود زنده‌ای غیر از انسان، رابطه جنسی یک زن با موجود زنده‌ای غیر از انسان، انکار خدا و یگانگی‌اش، رابطه جنسی با دختری دم بخت، رابطه جنسی با عروس یا با دختر خوانده، رابطه جنسی با مادر، رابطه جنسی با مادر خوانده، نفرین کردن پدر یا مادر، بت پرستی، تشویق یک نفر به بت پرستی، سوق دادن یک جامعه به سمت بت پرستی، جادوگری، قربانی کردن فرزند، رابطه جنسی با بچه، عصیان‌گری علیه پدر و مادر، کار کردن در روز شنبه و سوء استفاده از قدرتی فرا انسانی.

در اسلام داشتن رابطه جنسی خارج از تأهل منجر به سنگسار می‌شود. شش کشور مسلمان در حال حاضر از مجازات سنگسار استفاده می‌کنند. افغانستان، عربستان سعودی، سومالی، نیجریه، سودان و ایران؛ که در ایران بر خلاف پنج کشور دیگر، حکم داشتن رابطه جنسی فردی متأهل با فرد دیگر سنگسار است. این قانون از سال 1362 در ایران به اجرا در آمده و بعد از چند سال اول موردی از سنگسار در ایران ثبت نشده تا اینکه دوباره از سال 1385 و بعد از روی کار آمدن ا.ن، حکم سنگسار دوباره در ایران اجرا شده است.
در افغانستان و در میان طوایف سنگسار گاه گاه دیده شده است. بعد از روی کار آمدن طالبان، سنگسار به قوانین مجازات اسلامی افغانستان اضافه شده و آخرین مورد اجرا شده سنگسار مربوط به کمتر یک ماه گذشته (24 مرداد 1389) می‌باشد.
در عربستان و سودان سنگسار هم به صورت قانونی و هم غیر قانونی اعمال می‌شود.
در سومالی و در دو سال پیاپی (1387 و 1388) دوبار سنگسار اجرا شد که مورد اول آن برای دختری سیزده ساله بود که توسط چند نفر مورد تجاوز قرار گرفته بود، اما به جای متجاوزان، آن دختر را در یک استادیوم فوتبال در حضور هزار نفر، تا گردن در زمین خاک کردند و سنگسار را اجرا کردند. این در حالی است که بر طبق قوانین اسلامی (؟؟) فرد سنگسار شونده باید تا کمر در زمین دفن شود و اگر بتواند زنده از گودال بیرون بیاید، سنگسار ادامه نخواهد یافت. (مطمئن نیستم)
در نیجریه و از سال 1379 تاکنون که قوانین مجازات اسلامی حاکم شده است، بیش از دوازده نفر به سنگسار محکوم شده‌اند، ولی هیچکدام به مرحله اجرا نرسیده است.

×××
پاورقی: "سکینه محمدی آشتیانی" حدود سه سال و نیم قبل (اردیبهشت 1385) در دادگاه (!!) جزایی شهرستان "اسکو" متهم (؟؟) به داشتن رابطه جنسی با دو مرد دیگر شده بود. حکم او در ابتدا 99 ضربه شلاق بود، اما در شهریور 1385 و در پی بررسی علت قتل فردی (احتمالاً همسر "سکینه محمدی آشتیانی")، این دو پرونده با هم مرز مشترک پیدا می‌کند و قاضی (؟؟) پرونده قتل، "سکینه محمدی" را بدون داشتن شرایط اثبات زنا، به زنای محصنه متهم کرده و حکم سنگسار او را با استناد به علم قاضی بر زنای او صادر می‌کند.

من کجا گم کرده‌ام آواز باران را؟

2010-09-01T16:17:00.001+10:00

می‌دونی نوشتن درست مثل ورزش کردنه. یا مثل نواختن موسیقی. هر چه بیشتر بنویسی بیشتر به نوشتن عادت می‌کنی و هر چی بیشتر از نوشتن پرهیز کنی، بازگشت سخت‌تری داری. اینو نگفتم که بهونه بتراشم برای فرار از نوشتن. اینو نوشتم که به خودم یاد آوری کنم که این روزها نه می‌نویسم، نه ورزش می‌کنم و نه ساز می‌زنم!

داستان پسر خاله عیسی اینا

2010-09-01T16:16:00.002+10:00

دوشنبه صبح که اومدم سر کار دیدم رئیسم، که از شدت متدین بودن یه چیزی تو مایه‌های پسر خاله عیسی می‌مونه، یه ایمیل زده به این مضمون که پدر بنده بعد از مدتی کوتاه نبرد با سرطان امروز صبح مغلوب شد و به همین دلیل من از امروز تا روز مراسم تدفین نامنظم میام سر کار. اولش که ایمیل رو دیدم بدنم یخ کرد. خیلی براش ناراحت شدم و دلم براش سوخت. از یکی از همکارام پرسیدم: "شما اینجا رسم دارین که تسلیت بگین؟". گفت: "آره". آخه می‌دونین در پنج سال گذشته فقط یک مورد پیش اومده بود که یکی از بستگان نزدیک استرالیایی‌هایی که باهوش ارتباط داشتم فوت کنه. بنابراین چندان تجربه‌ای برای برخورد با این موضوع نداشتم. به هر حال خودم رو آماده کرده بودم که قبل از رفتن جناب رئیس برای پاچه خواری هم که شده تسلیت بگم. ایمیل رو ساعت 9:30 صبح فرستاده بود و بلافاصله به جلسه‌ای رفته بود که به نظر نمی‌اومد که بشه پیچوندش. بعد از حدود 2 ساعت که از جلسه اومد بیرون، همون همکارم که در مورد تسلیت با هم صحبت کرده بودیم، پیش دستی کرد و تسلیت گفت و ادامه داد: "که اگر کاری از دست من بر میاد بگو". در همین حین من هم صورتم رو به سمت جناب رئیس برگردانده بودم که دیدم با خنده و شوخی گفت: "نه کاری نیست ولی حالا که خودت پیشنهاد کردی، اگر می‌شه کمک مالی بکن که پدرم رو دفن کنم!". بعد هم با همون خنده راهی جلسه بعدی شد. من هاج و واج به همکارم نگاه می‌کردم. همکارم البته کمتر متعجب بود. ازش پرسیدم: "فلانی موضوع چیه؟ من نگرفتم!". گفت: "منم خیلی خوب متوجه نشدم. ولی همش بستگی به این داره که چقدر با پدرش نزدیک بوده".
خلاصه من از تعجب کله پا شده بودم! چناب رئیس دوشنبه رو کامل سر کار بود و فرداش هم نه تنها اومد سر کار، بلکه پیراهن سورمه‌ای روز قبلش رو با پیراهن سفید و کراوات طلایی عوض کرده بود! دیگه طاقت نیاوردم. بعد از ظهر که باهاش توی جلسه بودم، بهش گفتم: "من واقعاً از برخورد تو با موضوع فوت پدرت متعجب شدم. یعنی واقعاً تحسین می‌کنم که چقدر زود تونستی بر احساساتت غلبه کنی و به زندگی عادی برگردی". دیدم دوباره با خنده گفت: "همین که مثل زرتشتی‌ها جنازه‌اش رو روی زمین نمی‌ذارم تا کرکس‌ها بخورنش خودش خیلیه!" (ظاهراً اینجا یه بار یه برنامه نشون داده بوده که زرتشتی‌های یزد، جنازه‌هاشون رو می‌ذارن در معرض دید کرکس‌ها تا بخورنشون!!!). بعد هم ادامه داد که: "اگر به آخرت اعتقاد داشته باشی، پذیرش مرگ برات ساده می‌شه و می‌دونی که کسی که می‌میره، نمی‌میره و تازه ابدی می‌شه!". بعد از شنیدن نصایحش، دلم می‌خواست با سر برم تو دماغش! بهش یه لبخند زدم و گفتم: "حدس می‌زدم عکس العملت ناشی از اعتقادات باشه!".

فیلم‌هایی که از دیدنشان خسته نمی‌شوم

2010-07-26T16:47:00.008+10:00

یکی از سرگرمی‌های تمام نشدنی من، انتخاب لیست بهترین‌ها و بدترین‌ها در موارد گوناگون است. مثلاً بهترین ماشین‌ها، بهترین فوتبالیست‌ها، بهترین شهرها و ...
اگر تا به حال از این نوع لیست‌ها نداشته‌اید، یک بار این بازی ترین‌ها را درباره یک چیزی که دوستش دارید، امتحان کنید؛ پشیمان نخواهید شد. فقط یادتان باشد که این سرگرمی اعتیاد آور است و فقط در مواقعی نظیر گیر کردن در ترافیک یا معطل ماندن در صف اتوبوس به آن بپردازید.

فیلم دیدن اگر بهترین سرگرمی من نباشد، یکی از بهترین‌هاست. برای این اثبات این ادعا شاید بد نباشد ذکر کنم که از بهار 1384 تاکنون در مجموع بیش از 620 فیلم غیر ایرانی و 150 فیلم ایرانی دیده‌ام! (لیست فیلم‌های غیر ایرانی – لیست فیلم‌های ایرانی)

برای پی بردن به اصل مطلب فقط کافیه مقدمه اول و دوم رو با هم قاطی کنیم و نمک و فلفل هم به میزان دلخواه با آن اضافه کنیم!
لیست زیر شامل سی فیلم غیر ایرانی‌ای است که بیش از سایر فیلم‌ها از دیدنشون لذت بردم:

I've Loved You So Long (Philippe Claudel / 2008)

Whatever Works (Woody Allen / 2009)

The Sting (George Roy Hill / 1973)

Trzy kolory: Bialy (Krzysztof Kieslowski / 1994)

The Bridges Of Madison County (Clint Eastwood / 1995)

Papillon (Franklin J. Schaffner / 1973)

Casablanca (Michael Curtiz / 1942)

Rebecca (Alfred Hitchcock / 1940)

Trois couleurs: Rouge (Krzysztof Kieslowski / 1994)

Schindler's List (Steven Spielberg / 1993)

Cinema Paradiso (Giuseppe Tornatore / 1988)

Gone with the Wind (Victor Fleming / 1939)

Religulous (Larry Charles / 2008)

Hunger (Steve McQueen / 2008)

Marriage Is A Crazy Thing (Ha Yu / 2002)

Paris, Je T'aime (21 Directors / 2006)

Love's A Bitch (Alejandro González Iñárritu / 2000)

Trois couleurs: Bleu (Krzysztof Kieslowski / 1993)

The Purple Rose of Cairo (Woody Allen / 1985)

The Unbearable Lightness of Being (Philip Kaufman / 1988)

Leaving (Catherine Corsini / 2009)

Barefoot in the Park (Gene Saks / 1967)

Dogville (Lars von Trier / 2003)

The Party (Blake Edwards / 1968)

The English Patient (Anthony Minghella / 1996)

The Horse Whisperer (Robert Redford / 1998)

Caramel (Nadine Labaki / 2007)

Welcome (Philippe Lioret / 2009)

5x2 (François Ozon / 2004)

All or Nothing (Mike Leigh / 2002)

از شیر حلال تا کشکک زانو

2010-07-07T17:01:00.003+10:00

درود بر ژنرال قهرمان،

ژنرال عجالتاً پذیرای عذرمان باش که کاهلی‌مان در نامه‌نگاری و بی‌جواب گذاشتن عرایضت از عوارض جانبی گوز پیچ شدن در زمان است!

ژنرال دیگر هیچ کس هم که نداند، تو می‌دانی که پهنه سپید کاغذ بازی‌مان با تو، دادگاه دل دردمندمان است. فلذا با همین دل وامانده پیش درآمد را به آواز می‌چسبانیم و ناله می‌کنیم که: "چوانی کجایی که یادت بخیر". ژنرال مانده‌ایم از مچ پای‌مان بگوییم یا از همسایه کوچه بالایی‌اش، جناب کشکک زانو؟ ژنرال با این که نفس‌مان بیش از پیش سر به ناسازگاری گذاشته و کمتر بالا می‌آید، ما بیشتر نگران بالا نیامدن چیزهای دیگر هستیم! ژنرال گوشی که در دستت هست؟ قضیه غیر مستقیم همان قضیه دیدن نوک پای‌مان است و دشواری‌هایش!

ژنرال جایت خالی، دو برج پیشتر استاد شجریان قدم رنجه فرمود و پا بر تخم چشممان نهاد و با صدای بهشتی‌اش روحمان را جلا داد. ژنرال غلوّ نمی‌کنیم. جداً هنوز هم زنگ صدای زیبایش در گوشمان طنین انداز است.

ژنرال تقریباً یک ماهی است که کرکره درس را موقتاً پائین کشیده‌ایم و از ضرب شست کارمان هم کاسته‌ایم تا به دیدن مراد دلمان در بلاد جنوبی آفریقا بپردازیم. ژنرال هر چه ملاقات‌های آغازین سرد و کسل کننده می‌نمود، این یکی دو جین ملاقات آخر کیف‌مان کوک کرد. ژنرال این ژرمن‌های ورپریده با این بازی سریع و زیبایشان که بیشتر تداعی کننده رقص است تا ورزش، چنان دلی از ما ربوده‌اند که بعد از حدود 16 سال طرفداری از بریتانیا، بار دیگر دلمان برای آریایی‌های مقیم فرنگ (ژرمن‌ها)، قیجوجه می‌رود. شیر مادرشان حلالشان باد.

ژنرال تا بحث بحث زیبای فوتبال است، این را هم بگوییم که از قهرمانی حضرت عالی، سپاهان و اصفهان بسی مستفیض گشتیم. شیر والده تو هم حلالت.

ژنرال بنا به مقتضیات زمان از نگارش بخش پایانی نامه‌مان که خودت خوب می‌دانی راجع به چیست، چشم می‌پوشیم تا بار دیگر خاک شهری که دوست می‌داریم را بی دغدغه ببوسیم

عزت زیاد

آخر آمد روز موعود

2010-05-10T15:28:00.006+10:00

اولین کنسرت ایرانی در بریزبن که در سطح کنسرت‌های موسیقی کلاسیک اجرا شد. به نظرم این پر رنگ‌ترین نکته کنسرت استاد مسلم موسیقی سنتی ایران، محمدرضا شجریان بود.
عصر روز یک‌شنبه 9 می 2010 آرزویی چندین ساله برای من به حقیقت پیوست و برای اولین بار شاهد اجرای زنده استاد شجریان بودم. اجرای این کنسرت بر خلاف کنسرت‌های موسیقی پاپ ایرانی که قبلاً در بریزبن برگزار شده بود، بسیار حرفه‌ای و فراتر از حد تصور من برگزار شد. تنها نکته تاریک کنسرت، تعداد اندکی از ایرانیان مقیم بریزبن بودند!
تا زمانی که استاد شجریان برای اجرای کنسرت دیشب پا به صحنه نگذاشته بود، جو کنسرت علی رغم کلاس و نظم سالن، همان جو کنسرت‌های پیشین موسیقی پاپ ایرانی در بریزبن بود. شاید کیفیت پائین کنسرت‌های قبلی، انتظاری میان تماشاگران باقی نگذاشته بود و خیلی‌ها فقط به این خاطر آمده بودند که یک شب ایرانی دیگر را در غربت داشته باشند. حتی پس از ورود استاد شجریان و فروکش کردن شور و هیجان تماشاگران، دوباره زمزمه و همهمه چاق سلامتی‌ها ادامه یافت.
با کوک شدن ساز گروه شهناز، سکوت بر سالن حکم فرما شد و دقیقاً از همان لحظه به مدت تقریباً سه ساعت و نیم، سالن 727 نفره Griffith Conservatorium شاهد اجرای به یاد ماندنی یکی از پنجاه خواننده برتر موسیقی دنیا، استاد محمدرضا شجریان بود. استاد شجریان و گروه 16 نفره‌اش در دو بخش 75 و 90 دقیقه‌ای بدون نقص به اجرای موسیقی پرداختند. انتخاب قطعات در نهایت ذکاوت صورت گرفته بود. یک شعر از سعدی، یک شعر از مولانا، یک شعر از حافظ، چند قطعه ضربی، تکنوازی‌ها، دو نوازی‌ها و البته اجرای تصنیف‌های خاطره انگیز، همگی دست به دست هم دادند تا ایرانی‌ترین شب موسیقی ایرانی در بریزبن رقم بخورد.
اما متأسفانه بعضی از ما تماشاگران، به اندازه استاد شجریان و گروه شهناز حرفه‌ای نبودیم و علی‌رغم درخواست برای عدم فیلمبرداری و عکس‌برداری با فلاش، و به جای لذت بردن از موسیقی و هنر ایرانی، ترجیح دادیم قانون را نادیده بگیریم و به دزدی هنری خود بپردازیم.
فیلمبردار کنسرت که بعید می‌دانم ایرانی بوده باشد، بارها در طول کنسرت، از تشخیص نوازنده (در تکنوازی‌ها) عاجز مانده بود. تنها وقتی که مژگان شجریان می‌خواند، جای هیچ شکی برایش باقی نمی‌ماند که چه کسی می‌خواند!
از این‌ها که بگذریم، به نظر من نیمه دوم کنسرت به مراتب دلنشین‌تر از نیمه اول آن بود. آواز "رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند" که با تکنوازی تار استاد مجید درخشانی همراه بود، آغازی خاطره‌انگیز برای نیمه دوم کنسرت آفرید. تغییر دستگاه از همایون (رندان مست) به ماهور هم عاملی دیگر در بهتر شدن نیمه دوم کنسرت بود. درست بلافاصله پس از این آواز، دو نوازی سنتور توسط رامین صفایی و یک نوازنده دیگر به قدری زیبا بود که در انتها حتی استاد شجریان را هم وادار به تحسین کرد. نتبک حمید قنبری و دف حسین رضایی‌نیا هم دلنشین و مست کننده بود. اما به نظر من تمام این‌ها یک طرف، آنجا که استاد شجریان در پی پیش درآمدی کوتاه و جدید، شروع به خواندن شعر جواد آذر کرد؛ یک طرف:
"هر دمی چون نی، از دل نالان، شکوه‌ها دارم ..."
اگر قرار بود من یک تصنیف و فقط یک تصنیف از تصنیف‌های استاد شجریان رو به عنوان بهترین تصنیف او انتخاب کنم، قطعاً همین تصنیف "بی‌همزبانی" بود. فوق العاده بود. روی صحنه، در گوشه سمت چپ، سر تکان دادن‌های حسین رضایی‌نیا هنگام اجرای استاد شجریان بیانگر از خود بیخود شدن او بود.
در بخش نهایی، طبق معمول اکثر کنسرت‌های استاد شجریان و بنا به درخواست مردم، تصنیف مرغ سحر اجرا شد. این در حالی بود که فضای سالن از همان آغاز نیمه دوم و نواختن در دستگاه ماهور، فضایی مرغ سحری بود.
ذکر این نکته خالی از لطف نیست که استاد شجریان و گروه شهناز در طول کنسرت به خودشون اجازه ندادند که زمان کنسرت را با صحبت کردن از بین ببرند. درست مانند یک گروه موسیقی کلاسیک، وارد صحنه شدند، نواختند، تشویق شدند، تشکر کردند و رفتند.
خلاصه این که ایرانی‌ترین شب ایرانیان مقیم بریزبن با صدای دلنشین استاد شجریان، به یاد ماندنی بود.

آه اگر روزی صدای تو گوشه آواز من باشد ...

2010-04-22T14:37:00.006+10:00

امروز در حال رانندگی از خونه به محل کار، یه آهنگ گوش کردم که پرتابم کرد به نوبت عاشقی! به دورانی که هانیه، بعد از چند سال دوستی، به این نتیجه رسیده بود که ما راه رو عوضی اومدیم و به همین دلیل حدود 9 ماه بی خیال بنده شد! دوران خوبی نبود، اما چون اون دوران مطابق میلم به پایان رسید، از یاد آوری‌اش لبخندی هر چند با اندوه، بر لبم می‌نشینه.

ماجرا این بود که سال 1379 خانواده هانیه، جابجا شدند و من هم از داشتن آدرس جدید محروم بودم! فقط می‌دونستم که خونه جدید توی زعفرانیه است! دیگه کارم این شده بود که ماشین خان داداش رو ازش قرض بگیرم و برم حوالی زعفرانیه بچرخم و بچرخم و بچرخم تا شاید ببینمش! هر روز با ناامیدی برمی‌گشتم خونه. درس رو کلاً بی خیال شده بودم و کلاس‌های دانشگاه رو یکی در میون می‌رفتم.

اون روزها، روزهای خوبی نبودن. روزهایی که من بودم و چندین ساعت تنهایی در ماشین همراه با آلبوم روزهای ترانه و اندوه فرامرز اصلانی. روزهای انتظار طولانی، روزهای بازگشت به خانه با ناراحتی، روزهای قلعه تنهایی، روزهای ترانه و اندوه!

سر و روی چشم به راه ماندگانم را می‌بوسم

2010-04-13T16:36:00.003+10:00

یک شب ...
یک شب ساده و بی هیاهو
یک شب مثل همه شبهای دیگر
یک شب تاریک و تنها
یک شب پر از سکوت و ستاره
یک شب که هیچکس در انتظار هیچ اتفاقی نیست
یک شب که مثل روز برایم روشن است
یک شب ...

دوستتان دارم ای سادگان صبور

2010-02-26T17:33:00.001+10:00

می‌دونی در این روزهای روزمرگی و اخبار ناخوشایند، دل خوشکنک من حوادث ریز و به ظاهر بی ارزشیه که اقلاً روحیه‌ام رو حفظ می‌کنه.

وقتی که حس می‌کنم همه پیوند‌های محکمم با دور و وری‌هام در ایران به خاطر دوری طولانی مدت از هم گسسته شدن، دونستن این که تو هم مثل من، هر روز در صفحه آخر ضمیمه روزنامه اعتماد به دنبال نوشته "ابراهیم رها" می‌گردی، حس دلنشین جمعه صبح‌های سرد زمستون چند سال‌ پیش رو در دلم زنده می‌کنه.

وقتی که زندگی روزمره از جنس استرالیایی، روز به روز طاقت فرساتر می‌شه، با صدای بلند دزدگیر خونه که یه روز تو یادت می‌ره خاموشش کنی و یه روز من، لبخند کوچیکی گوشه لبم می‌شینه. یعنی که همسایه‌ها ما اومدیم خونه!

وقتی که در اوج استرس کاری و درسی، در حالیکه دیرم شده و استادم در دقایق پایانی روز منتظر رسیدن من به اتاقشه، خوشحال می‌شم که یکی از آهنگ‌های مرجان از لای اون همه آهنگ توی آی‌پاد، به صورت تصادفی شروع می‌شه. اینقدر خوشحال می‌شم که می‌گم ... لقه استاده! بذار منتظر باشه! اون وقت صدا رو تا ته زیاد می‌کنم و زیر لب زمزمه می‌کنم: "اونی که می‌خواستی تو غبارا گم شد ..."

وقتی که توی سمینار 100 نفره تغییر آب و هوا، لای یه مشت حراف و وراج نشستم و حوصله‌ام سر می‌ره، خود به خود مدادم رو دستم می‌گیرم و روی سربرگ سمینار می‌نویسم: "چرا به یاد نمی‌آورم، همیشه بودن، با هم بودن نیست."، لبخند رضایت بخش من لای اون قیافه‌های خواب آلود خیلی واضحه.

وقتی که به عشق دیدن فوتبال تا خود صبح بیدار می‌مونم یا بدون ساعت کوک کردن، 3 و 4 صبح از خواب پا می‌شم که مثلاً بازی لیورپول – مارسی رو ببینم، در عین خواب آلودگی به خودم می‌بالم که با این همه روزمرگی هنوز برای آنچه که دوست دارم، ارزش می‌ذارم.

وقتی در این هیاهوی زندگی ماشینی، لابه‌لای ایمیل‌هام دست خط تو رو می‌بینم، لبخندی می‌زنم و با رضایت کامل بعد از سال‌ها شروع می‌کنم به فارسی نوشتن و نه تایپ کردن، یعنی که دلم برایت تنگ شده.

و این حوادث به ظاهر بی ارزش، ارزش زندگی من هستند.

خدا کیلویی چنده؟

2010-01-22T11:39:00.002+10:00

زلزله هفته گذشته در پورت دو پرنس پایتخت هائیتی تقریباً ۲۰۰ هزار از مردم این کشور کوچک را کشت که ۸۰ هزار نفر از آنان هنوز زیر آوار هستند. عمق فاجعه اینجاست که به دلیل فقدان امکانات غذایی، پزشکی و بهداشتی روزانه ۲۰ هزار نفر دیگر در هائیتی جان خود را از دست می‌دهند.

حالا سوال اینجاست:

آنهایی که ادعای وجود چیزی به نام خدا را دارند، چه توجیهی برای این واقعه دارند؟ اگر این زلزله نتیجه قهر خدای قادر و متعال بوده است، چرا به کمر آمریکا و انگلیس و اسرائیل نزده است؟ مگر مردم هائیتی چه هیزم تری به دنیا فروخته‌اند که قهر خدا نصیبشان شود؟ بی دین هم که نبوده‌اند! پس چطور خدایی که مدعیانش، ادعای عدالت او را دارند، اینچنین ناعادلانه مردم فقیر، بی بینه و مسیحی هائیتی را می‌کشد و کاری به کار جنایت‌کاران و کافران (!!) ندارد؟

زنده باد جمهوری ایرانی

2010-01-22T11:37:00.001+10:00

درود بر ژنرال مقرب درگاه‌مان!

ژنرال! مدت‌های مدیدی بود که مترصد یافتن اندکی وقت بودیم تا برایت بنگاریم و تو نیز همانند گذشته ما را به فلانت مرجوع کنی. اما چه کنیم که روزمرگی‌ها امان‌مان را بریده است و نفس زنان و دربدر به دنبال دقایقی هر چند اندک هستیم تا برایت بنگاریم.

ژنرال! طبق رسم دیرینه، با از خودگویی‌هامان آغاز می‌نماییم و اشارتی کوتاه داریم بر فربه‌گی‌هایمان! ژنرال! این روزها گاه به گاه بر روی آن پله برقی عجیب و غریب که اجنبی‌ها به آن تردمیل (اسباب راه رفتن) لقب داده‌اند می‌رویم و چند فرسخی می‌دویم. اما از ما که پنهان نیست، از شما چه پنهان که همانند چند سال اخیر، هنوز برای دیدن پنجه پایمان، باید دولا شویم!

ژنرال! مژدگانی بده که خبر خوش داریم. استاد شجریان روز ۱۹ اردیبهشت می‌آید به بلاد ما. نمی‌دانی دلمان چه قیجوجه‌های عظیمی می‌رود برای شنیدن صدای زنده استاد. ژنرال ۱۵ هفته و دو روز دیگر یاد ایامی است!

ژنرال! می‌دانیم به رغم دو تساوی اخیر، از اینکه تیمت کماکان صدرنشین است خشنودی و ما هم برایت آرزوی قهرمانی داریم، چرا که هم تو را دوست می‌داریم، هم سپاهان را و هم اصفهان را.

ژنرال! تا دفتر فوتبال باز است این را بنگاریم که تف بر این فوتبال سیاسی!

ژنرال! نگاشتیم سیاسی و باز یادمان افتاد که جنگ زرگری سگ‌ها و گرگ‌ها، به چندش‌‌آورترین روزهایش رسیده است. مردم بیگناهِ به ستوه آمده از ستم، به پشتوانه عده‌ای بیرون ریختند و خون خود را در راه حقشان دادند. اما آن عده که تنها به اقتضای زمان، حامی مردم شده‌اند، روز به روز به دامان رژیمی که از آن برخاسته‌اند، باز می‌گردند. اما در این سوی میدان، مردم ایران، پیر و جوان و زن و مرد، مسمم‌تر از همیشه خواهان حق خود و جمهوری‌ای ایرانی هستند و یکصدا فریاد می‌زنند: "۲۲ بهمن، ۲۲ بهمن، روز آزادی ما".

نیاز به توضیح ندارد!

2010-01-14T14:45:00.002+10:00

اى مردم، بدانيد كه زنان را ايمان ناقص است و بهره‏منديهايشان ناقص است و عقلهايشان ناقص است. اما ناقص بودن ايمانشان از آن روست كه در ايام حيض از خواندن نماز و گرفتن روزه معذورند و ناقص بودن عقلهايشان، بدان دليل است كه شهادت دو زن برابر شهادت يك مرد است و نقصان بهره‏منديشان در اين است كه ميراث زنان نصف ميراث مردان است. از زنان بد بپرهيزيد و از زنان خوب حذر كنيد و كار نيك را به خاطر اطاعت از آنان انجام مدهيد ، تا به كارهاى زشت طمع نكنند.

علی ابن ابیطالب
خطبه 80 نهج البلاغه

چقدر شبیه به احکام رساله!

2009-12-21T16:04:00.001+10:00

سیاست سیاسته! چه ایرانی، چه آمریکایی، چه اسلامی و چه یهودی! فرقی هم نمی‌کنه که رئیس جمهور اوباما باشه یا بوش! خبر زیر رو بخوانید:

"یک ژنرال آمریکایی مستقر در شمال عراق گفته است بارداری را به فهرست موارد ممنوعه برای سربازان تحت فرمانش اضافه کرده و سربازی که از این موضوع تخطی کند، ممکن است به دادگاه نظامی احضار شود. در حال حاضر بنا به سیاست ارتش آمریکا سربازان زنی که باردار می‌شوند باید به آمریکا بازگردند اما ژنرال آنتونی کوکولو به بی‌بی‌سی گفته است او به خاطر بارداری، شماری از نیروهای زن ماهرش را از دست داده و این موضوع در زمانی حساس در عملیات نظامی آمریکا در عراق، مشکل آفرین بوده است. او افزود به همین دلیل است که متوسل به تهدید محاکمه نظامی شده است تا از ادامه این روند جلوگیری کند. البته بنا به سیاست جدید ژنرال کوکولو، سربازان زنی که باردار شده‌اند و همچنین سربازان مردی که موجب این بارداری شده اند مشمول قانون منع بارداری هستند، حتی اگر آنها متأهل باشند. این اولین بار است که ارتش آمریکا بارداری را جرمی قابل مجازات توصیف کرده است. ژنرال کوکولو به بی‌بی‌سی گفت از دید او تصمیم‌گیری در این باره مشروط نیست و اگر کسی با موضوع بارداری مواجه شود، باید انتظار داشته باشد احتمال محاکمه نظامی او وجود دارد. او گفت سربازان متأهل در میدان‌های نبرد یا باید فعلاً عشق و عاشقی را کنار بگذارند یا پیشگیری های لازم را به کار برند تا بارداری پیش نیاید. ژنرال کوکولو گفت: به من مأموریتی سپرده شده است که باید آن را انجام دهم. تعداد نیروهای من محدود است که باید با همین تعداد مأموریتم را انجام دهم و من به تک تک آنها نیاز دارم. او افزود: به همین دلیل من در دوازده ماهی که آنها در میدان جنگند از هر تدبیری که بتوانم، استفاده می‌کنم تا آنها را قوی و سالم نگه دارم."

نظرتون چیه؟ نظر من اینه:
دخالت در زندگی خصوصی سربازان آن هم به دلیل حفظ قوای آنان برای کشتار مردم بی‌دفاع و مهیا کردن شرایط چپاول بیش از پیش منابع طبیعی عراق به نفع آمریکا!

گفتند که واشریعتا خلق، روی زن بی‌نقاب دیدند

2009-12-21T16:03:00.001+10:00

در پی حضور بدون حجاب سه نفر از اعضای تیم کاراته بانوان ایران در مسابقات بین المللی مونیخ و به خطر افتادن اسلام، حمید سجادی معاون سازمان تربیت بدنی گفت: برخوردی جدی می‌کنیم. گزارش به سازمان بازرسی و حراست انتقال داده شده است و احتمال تعلیق قانونی این سبک از کاراته - شوکوکای یونیون- وجود دارد.

علیرضا آهی سرپرست فدراسیون کاراته هم گفته است: این سبک، اقدامی خلاف شرع انجام داده. به زودی در کمیته انضباطی سازمان تربیت بدنی به این عمل غیر شرعی، واکنشی جدی نشان خواهیم داد.
(لینک خبر در بی‌بی‌سی)

هاله نور دور سر رضا‌زاده!

2009-12-21T16:01:00.000+10:00

هنوز بیش از دو ساعت از نوشتنم راجع به سوزاندن نیروی بالقوه حسین رضازاده برای آینده وزنه‌برداری ایران نگذشته بود که بنا به حکم حکومتی (!)، حکم محرومیت مادام العمر فعالیت در وزنه‌برداری سرمربی معزول تیم ملی، با حکم سرپرستی وی در فدراسیون وزنه‌برداری عوض شد!

حمید سجادی، معاون سازمان تربیت بدنی درباره این مورد گفت: رضازاده اهمیت زیادی برای جمهوری اسلامی ایران دارد و با انتخاب او به عنوان سرپرست تكلیف او سنگین‌تر می‌شود. وی همچنین با اشاره به جلسه‌ كمیته فنی فدراسیون وزنه‌برداری در ابتدا با رد محرومیت كادرفنی تیم ملی؛ محرومیت مربیان این تیم را تا اطلاع ثانوی تأیید كرد!
حمید سجادی در جمع خبرنگاران و در حاشیه مجمع فدراسیون قایقرانی با اشاره به اینكه سرپرستی رضازاده یادآور شد: با توجه به جایگاه بالای رضازاده در ورزش ایران و اهمیت این قهرمان نامدار كشورمان برای جمهوری اسلامی، این انتخاب صورت گرفت. با سرپرست شدن رضازاده تكلیف وی سنگین‌تر می‌شود. معمولاَ برای معرفی سرپرست مراسمی نمی‌گیریم ولی به خاطر رضازاده قرار است حكم سرپرستی وی را افشارزاده اعطا كند. من هم به نمایندگی از سازمان تربیت بدنی در این مراسم حضور خواهم داشت.

معاون سازمان تربیت‌بدنی در مورد تعلیق كادرفنی تیم ملی وزنه‌برداری گفت: محرومیتی در كار نبوده است. تنها تعارضاتی وجود داشت كه خوشبختانه رسانه‌ ملی این تعارضات را به صورت شفاف بیان كرد! نباید اجازه دهیم كه عده‌ای به آسانی با چنین اخباری با احساسات مردم ایران بازی كنند. وزنه‌برداری دومین رشته‌ی مدال آور تاریخ ما در المپیك است. نباید اجازه بدهیم كه با چنین اخبار كذبی تشویش در اذهان عمومی به وجود بیاورند و برای این رشته‌ مهم حاشیه‌سازی كنند. فدراسیون وزنه‌برداری هم بلافاصله بحث محرومیت را تكذیب كرد. من صورت جلسه‌ كمیته‌ فنی را خواندم. در هیچ كجای آن درمورد محروم كردن كادرفنی چیزی نیامده بود تنها ذكر شده بود كه كادر فنی تا اطلاع ثانوی نباید فعالیت كند!؟

قهرمان سازی یا قهرمان سوزی؟

2009-12-17T17:00:00.000+10:00

یکی از مشخصات بد ما ایرانیان خصلت زیر آب زنی و عدم پذیرش برتر بودن دیگران است. این خصلت از همان دوران مدرسه قابل مشاهده است. جایی که شاگرد اول‌ها همیشه منفور هستند. در محیط کار هم آن کسی که بیشتر کار می‌کند معمولاً زودتر مورد غضب همکاران و به تبع آن رؤسای خود قرار می‌گیرد. اوج این مشکل را می‌توانیم در جامعه ورزش‌مان نیز ببینیم. زمانی که علی دایی در دوران بازیگریش، نه تنها در سطح آسیا بلکه در سطح دنیا برای ایران افتخار آفرینی می‌کرد، ما در کشور خودمان او را زیر بار کنایه‌ها و طعنه‌هایمان له کرده بودیم. علی دایی به عنوان تنها بازیکنی که در سطح ملی بیش از 100 گل زده است (دایی در 149 دیدار ملی، 102 گل زده است – میانگین هر 131 دقیقه یک گل)، تا مدت‌ها نفر اول دنیا خواهد بود. اما به محض این که از دوران اوجش فاصله گرفت، چنان توسط ما و مطبوعات له شد که در نوع خود مثال زدنی بود! این در حالی است که پس از خداحافظی دایی، میانگین گل زده تیم ملی ایران به شدت افت کرد. اگر باور ندارید به این آمار دقت کنید:
تیم ایران در طول 13 سال دوران فعالیت علی دایی در تیم ملی، از 16 خرداد 1372 تا 31 خرداد 1385، در 187 دیداری که انجام داد 404 بار به گل رسید (میانگین 2.2 گل در هر بازی) و در 55 درصد بازی‌هایی که انجام داد به پیروزی رسید. این آمار در 61 دیداری که پس از حذف دایی از تیم ملی انجام شده است به 90 گل در 61 بازی (1.5 گل در هر بازی) و پیروزی در 51 درصد بازی‌ها تقلیل یافته است.

دایی پس از خداحافظی از تیم ملی در سایپا به عنوان بازیکن مربی بار دیگر به موفقیت رسید و با به ثمر رساندن 10 گل، با تیم سایپا قهرمان لیگ برتر ایران شد. درست در همان موقع با انتخاب بسیار زودهنگام دایی به عنوان سرمربی تیم ملی، مهره‌ای بسیار ارزشمند برای سرمربیگری تیم ملی را سوزاندیم تا جایی که دایی از فروردین 1388 تاکنون در عرصه فوتبال ایران حضور ندارد و بعید است که به این زودی‌ها به فوتبال (ملی) بازگردد.

در مورد حسین رضازاده نیز با اقدامی مشابه یک مهره ورزشی دیگر را سوزاندیم. من کاری به جهت گیری‌های سیاسی رضازاده ندارم. چرا که معتقدم او در عرصه سیاست، هیچ محلی از اعراب ندارد! اما رضازاده کسی بود که باعث افتخار همه ما ایرانیان در دنیا بود. رکورددار وزنه‌برداری دنیا و قهرمان المپیک. اما او را نیز زود خرج کردیم. رضازاده که خود در المپیک پکن، به دلیل دوپینگ ترجیح داد خود را به مصدومیت بزند؛ از آن تجربه تلخ درس نگرفت و در حالی که بسیار جوان‌تر و ناپخته‌تر از آن بود که سرمربی تیم ملی شود، به غلط سرمربی شد تا با ارتکاب اشتباه بزرگش در تجویز دارو به وزنه‌برداران، برای ابد او را از دست بدهیم. او مجبور شد مواد نیروزا به شاگردانش بدهد، چون هیچ بار فنی‌ای در چنته‌اش برای آنان نداشت و آبرویش در خطر بود. این اشتباه مهلک او در پی موضع‌گیری‌های سیاسی خلاف افکار عمومی‌اش دست به دست هم داد تا مورد آماج حمله‌ مردم و مطبوعات قرار بگیرد. اما این بی انصافی است که قهرمانی‌های او و عدم پذیرش اغوا کننده فدراسیون وزنه‌برداری ترکیه به او را (پس از قهرمانی در المپیک آتن) نادیده بگیریم و تنها به او بتازیم.

ایران امروز ما

2009-12-17T16:57:00.003+10:00

Copenhagen Climate Change Conferemce

متأسفانه در روزگاری به سر می‌بریم که چه بخواهیم و چه نخواهیم، اخبار سیاسی ایران بخش عظیمی از اخبار روز را شامل می‌شود. روزگاری که سران حکومت، قبح قحبگی سیاسی را فرو ریخته‌اند و به هر ترفند و حیله‌ای برای بقای خود تن می‌دهند. روزگاری که مردم را برای جستجوی حقشان، زندانی و شکنجه می‌کنند. روزگاری که هر کسی به خود اجازه می‌دهد به هر کس محترم و نامحترمی، بی‌احترامی کند. اما در این میان یک نکته هست که "اصولگرایان" (به اصطلاح) به آن رسیده‌اند و "اصلاح‌طلبان" (به اصطلاح) یا به آن نرسیده‌اند و یا نمی‌خواهند باور کنند. نکته این است که انتخابات برای بسیاری از کسانی که به کسی غیر از ا.ن رأی دادند، صرفاً یک وسیله بود برای رهایی از ورطه سقوط منزلت ایران و ایرانی که در دوران دولت نهم به سقوط آزاد تبدیل شده بود! در واقع به جز عده‌ای که به دلیل اعتقاد به حکومت اسلامی اما به سبک اصلاح‌طلبانه‌اش به موسوی رأی دادند، مابقی با حکومت اسلامی مخالف بوده، هستند و خواهند بود.
این همان نکته‌ای است که "اصولگرایان" (به اصطلاح) به درستی از آن آگاهند و می‌دانند که نسل جدید ایران، نه تنها اسلام‌گرا نیست، بلکه کلاً دین گریز است و هر آنچه در اسلام مدل آنان قداست است، برای نسل جدید مضحکه‌ای بیش نیست.

از سرزمین شمالی

2009-12-01T13:54:00.002+10:00

سریال "از سرزمین شمالی" رو یادتون میاد؟ نمی‌دونم دقیقاً چه زمانی این سریال از شبکه دو تلویزیون ایران پخش شد. ولی مطمئنم که بین سال 1366 تا 1370 بوده. دیشب با اینکه سر شب، جلوی تلویزیون و در حال دیدن سریال Friends خوابم برده بود، حدودای 8:30 – 8:00 یه دفعه از خواب پریدم و به طرز عجیبی به یاد سریال "از سرزمین شمالی" افتادم.

سریال در مورد یک خانواده 4 نفره روستایی در ژاپن بود. طبیعت زیبا، موسیقی دلنشین و موضوع لطیف و غمگین این سریال از همه بیشتر در ذهن من مونده. داستان سریال در منطقه‌ای به نام فورانو (Furano) در شمال جزیره هوکائیدو (Hokkaido) که منطقه‌ای کوهستانی و سردسیر است اتفاق می‌افتد. اگر به دوبله تلویزیون جمهوری اسلامی اعتماد کنیم (!!!)، پدری کشاورز با پسر و دختر خردسالش در کلبه‌ای زندگی ‌می‌کنند و مادر خانواده به دلیل ناسازگاری با شوهرش از آنها جدا شده است. کل موضوع سریال در رابطه با روابط خانوادگی میان این چهار نفر است. هر چند که به نظر می‌رسد آن کسی که به عنوان مادر خانواده معرفی می‌شود، معشوقه پدر خانواده است.

اینجا گیرستون است

2009-11-24T15:47:00.008+10:00

یکم: فردوسی‌پور
در دورانی که فردوسی‌پور و برنامه نود توقیف بودند، خیلی‌‌ها غیبت او را به عدم حمایتش از ا.ن نسبت می‌دادند و می‌گفتند او هم مثل اکثر چهره‌های مردمی تلویزیون را بایکوت کرده. اما اگر کسی فردوسی‌پور و برنامه نود را با دقت بیشتری دنبال می‌کرد، به یک نکته ظریف در مورد او می‌رسید. فردوسی‌پور هم مثل مهران مدیری، اعتراضش را با سکوت نشان نمی‌دهد. این دو نفر همیشه، حتی در دورانی که کسی جرأت بیان واقعیت‌ها را نداشت، با زبان طنز و ذهن خلاق خود، اعتراض خود را در غالبی عامه‌پسند، از طریق همان صدا و سیمای معلوم الحال بیان می‌کردند! به هر حال فردوسی‌پور برگشت و این بار شمشیرش را از رو بست. فردوسی‌پور یکی دو هفته قبل، بدون هیچ تعارفی از آرش کوشا در مورد نسبت خانوادگی‌اش با اسفندیار رحیم مشایی (پدر زن پسر ا.ن) پرسید و عنوان کرد که آیا درسته که می‌گن اسفندیار رحیم مشایی دایی شماست (به عبارت دیگر آرش کوشا پسر عمه همسر پسر ا.ن می‌باشد)؟ البته آرش کوشا در جواب گفت بالاخره همه با همه نسبت فامیلی دارن! ولی در پی اصرار فردوسی‌پور به جواب صریح، مجبور به دروغگویی شد و گفت: نه اسفندیار رحیم مشایی دایی من نیست!
هنوز مچ‌گیری او از مدیر عامل جوان و جدید باشگاه ورزشی سایپا ورد زبان همه بود که او دوباره یک آس دیگر رو کرد. آس دیگر فردوسی‌پور هنگام نقد منشور اخلاقی رو شد. جایی که او با آوردن رک‌ترین کارشناس فوتبال ایران (امیر حاج رضایی)، عزیز محمدی (رئیس سازمان لیگ برتر) و منشور اخلاقی فدراسیون فوتبال را به چالشی بزرگ کشاند. فردوسی‌پور در برنامه‌اش به شدت از حریم خصوصی بازیکنان و مربیان فوتبال دفاع کرد و عزیز محمدی را متهم به دخالت در مسائل شخصی بازیکنان نمود. هر چند که با این اوضاع و احوال به تداوم برنامه ورزشی – انتقادی نود امید چندانی نیست، اما فردوسی‌پور تا همین جا هم دین خود را ادا کرده و در قلب مردم ایران تا ابد جا خوش کرده است.
×××

دوم: قُپی‌های قطبی!
افشین قطبی فردی بسیار مؤدب و خوشروست. اما این دو ویژگی خوب دلیل بر مربی خوب بودن نیست. او حتی تحلیلگر (آنالیزور و یا به قول قلعه‌نوعی "آنالیز") معقولی است. اما باز هم همه ابزار یک سرمربی خوب بودن را ندارد. او در تصمیم گیری‌های سریع ضعیف است. او از بازیکنان در پست‌های غیر تخصصی‌شان بازی می‌گیرد. او جرأت تغییر سیستم در مواقع حیاتی را ندارد. با استناد به همه این دلایل، تیم ملی فوتبال ایران در 5 دیدار رسمی اخیر خود (سه دیدار مقدماتی جام جهانی و دو دیدار مقدماتی جام ملت‌های آسیا)، به سرمربیگری او، دو برد، دو تساوی و یک باخت داشته است. توجه داشته باشید که در این پنج دیدار، فقط یکی از حریفانمان (کره‌جنوبی) از ما قوی‌تر بوده که این تیم هم پیش از دیدار با ما صعودش به جام جهانی مسجل بوده است. بله، افشین قطبی که ابتدا به آفریقای جنوبی دستور آماده باش برای پذیرایی از تیم ملی ایران در جام حهانی را داده بود و پس از ناکامی در آن مسابقات، با اطمینان از قهرمانی ایران در جام ملت‌های آسیا (قطر 2011) سخن می‌گفت، حالا پس از شکست مقابل اردن (تیم صد و بیست و هشتم در رنکینگ فیفا) می‌گوید می‌خواهیم به عنوان تیم اول به جام ملت‌های آسیا صعود کنیم. توجه داشته باشید که در گروه چهار تیمی ایران، تایلند (رتبه 107 در رنکینگ فیفا)، سنگاپور (رتبه 111 در رنکینگ فیفا) و اردن (رتبه 128 در رنکینگ فیفا) حضور دارند و دو تیم از این چهار تیم به جام ملت‌های آسیا صعود می‌کنند. جداً که سرگروهی در این گروه دشوار شق القمر ورژن افشین قطبی خواهد بود!
×××

سوم: رابطه س.ک.س ضربدری، تجاوز گروهی و ترویج س.ک.سی از نوع اسلامی!
تا جایی که من شنیده‌ام (بنا به محدودیت سنی)، زمانی که مردم، "شهر نو" را در تهران به آتش کشیدند (1357)، سید محمود علایی طالقانی (یا همان آیت الله طالقانی) از مخالفان جمع آوری شهر نو بود. هر چند که او در دفاع از عقیده‌اش شهر نو را به توالتی برای شهر تهران توصیف کرده بود، اما در واقع او به فکر راه چاره‌ای برای مشکلات جنسی جامعه مریض ما بود. به هر حال شهر نو که نزدیک به 25 سال در میان دیوارهایی بلند محصور بود (در سال 1333 به دستور سرلشگر زاهدی دیواری دور این محله کشیده شده بود که به قلعه شهر نو یا قلعه زاهدی معروف بود)، به ویرانه‌ای مبدل گشت تا شهر تهران به ظاهر اسلامی‌تر شود. با گذشت زمان، آمار جنایت‌های جنسی بیشتر و بیشتر شد. دیگر حتی طرح خانه عفاف و خانه ریحانه هم راه به جایی نبرد. در واقع ناهنجاری آن جا بود که جوانان بنا به اقتضای غریزه‌شان، نیاز به رابطه روحی و جسمی با جنس مخالف خود را داشتند، اما شرایط اجتماع برای این روابط مهیا نبود. آموزش‌ روابط جنسی بسیار محدود و در حد یک کلاس یک ساعته برای کسانی بود که در آستانه ازدواج بودند. هیچ کس از ضربه‌های روحی ناشی از س.ک.س ناموفق با جوانان حرف نمی‌زد و این ناهنجاری‌ها روز به روز در سطح جامعه گسترش می‌یافت. از سوی دیگر منابع نامحدود پ.و.ر.ن در اینترنت هم لحظه لحظه به اطلاعات عمومی جامعه جوان ایران اضافه می‌کرد. همه این موارد را که در کنار بگذاریم، به این می‌رسیم که چرا نیروی انتظامی در جامعه اسلامی مورد ادعایش، اقرار می‌کند که 10 زوج را که با هم و در کنار هم رابطه جنسی داشته‌اند، دستگیر کرده است. یعنی پدیده Partner Swapping (س.ک.س ضربدری) که از مدرن‌ترین پدیده‌های روابط جنسی است، در جامعه‌ای که کلاس‌های دانشگاه‌هایش دخترانه – پسرانه است، رشد کرده! جالب اینجاست که در بین دستگیر شدگان، نام کارمندان دولت و کسانی که فرزند دارند، نیز به چشم می‌خورد.
نمونه دیگرش در لواسان است که سه نفر – به هر دلیل – به زن جوانی تجاوز می‌کنند، آن‌هم مقابل چشم فرزندانش. در قیامدشت هم 6 نفر (از جمله دو نفر در لباس نیروی انتظامی) زنی دیگر را هتک حرمت می‌کنند.
حالا بعد از 30 سال خشکه مذهبی‌وار حکومت کردن، نیروی انتظامی که از کنترل تحرکات جنسی اجتماع عاجز و مستأصل شده، لب به اعتراف گشوده و برای کاهش جنایت‌ها و انحرافات جنسی، ترویج س.ک.س بدون داشتن رابطه و تنها به واسطه خواندن خطبه عقد موقت را مجاز و مؤثر دانسته! یعنی یه چیزی تو مایه‌های "پیتزای قورمه‌سبزی".
×××

چهارم: حضور استاد شجریان در جمع 50 صدای برتر دنیا پس از 51 سال خوانندگی
اگر مرا بشناسید، حتماً می‌دانید که نظر من راجع به استاد شجریان چیست. من آنقدر به هنر و صدای استاد شجریان علاقه دارم که نمی‌توانم کسی را با او مقایسه کنم. اما یک مسأله‌ای را نمی‌توانم هضم کنم و آن هم قرار گرفتن در لیست 50 نفر دارنده بهترین صدای جهان آنهم درست پس از ابراز علنی مخالفت با دولت کودتا و صدا و سیما است. چطور در طول 51 سال گذشته او به ناحق در این لیست نبوده و حالا درست در زمانی که به اذعان خود دیگر از جنبه صدا در اوج نیست، می‌رود در لیست 50 نفر صدای برتر دنیا؟ چطور او که به خاطر آلبوم فریاد و بی تو به سر نمی‌شود دو بار نامزد دریافت Grammy Award شده بود، برنده نشد ولی یک دفعه پرید در بین 50 صدای برتر جهان؟ نه اشتباه نکنید، از دید من او صاحب برترین صدای دنیاست ولی این دخالت سیاست در هنر چه از نوع اسلامی‌اش و چه از نوع آمریکایی‌اش (بخوانید یهودی‌اش) برایم غیر قابل تحمل است.
×××

پنجم: قیمت مقام معظم رهبری
بنا به اخبار تأئید نشده، احمد زید آبادی روزنامه نگار و دبیرکل ادوار تحکیم وحدت، به جرم عدم استفاده از واژه "مقام معظم رهبری" هنگام خطاب خامنه‌ای به 6 سال زندان، 5 سال تبعید به گناباد و محرومیت مادام‌العمر از فعالیت سیاسی محکوم شده. جناب رهبری تخفیف بدین مشتری بشیم!
×××

ششم: غفلت شده بود و خلق وحشی در بحر گناه می‌تپیدند!
روزنامه همشهری نه به خاطر اختلافات دولت با شهرداری بر سر مترو، بلکه به خاطر درج یک آگهی برای یک هفته توقیف شد! به گزارش خبرگزاری ایلنا، این دستور توقیف به دلیل درج یك آگهی گردشگری است كه در تصویر مندرج آگهی یاد شده عكس یكی از مراكز مربوط به فرقه بهائیت به چاپ رسیده است.
×××

هفتم: راگبی خشن‌تر است یا بوکس و کشتی؟
این خبر رو از روزنامه اعتماد بخوانید:

روز گذشته خبرگزاری فارس خبری با عنوان «پخش زنده مسابقات آمریکایی و خشن در کیش از شبکه پنج» روی خروجی خود گذاشته و در متن این گزارش به شکایت از عملکرد شبکه پنج پرداخته بود.

شنبه شب گذشته مسابقه راگبی در کیش از شبکه پنج به طور مستقیم پخش شد و چند کارشناس ورزشی در خصوص این ورزش و مسابقات آن در جزیره کیش توضیحاتی دادند.

هرچند زمان پخش مسابقه راگبی نسبت به سایر مسابقات ورزشی کمتر بود اما خبرگزاری فارس نوگرایی شبکه پنج را بی‌سابقه و بی‌فایده عنوان کرد؛ «یکی از مهم ترین ابهامات این است که چه عاملی موجب می شود یک شبکه استانی چنین رقابت‌هایی را به صورت زنده پخش کند و مدتی طولانی با افراد مختلفی به گفت وگوی زنده درباره آن بپردازد؟ آیا مشکل ورزش تهران به عنوان پایتخت جمهوری اسلامی ایران و یکی از مهم ترین کلان‌شهرهای قاره کهن حل شده که این شبکه به پوشش مسابقات راگبی و آن هم در جزیره توریستی کیش می‌پردازد؟» جالب توجه است که انتقاد خبرگزاری فارس تنها به «پخش زنده» این مسابقات مربوط نمی‌شود بلکه مشکل اصلی این مسابقات «آمریکایی و خشن بودن» آن است. در بخشی از این گزارش آمده؛ «مدیران شبکه تهران براساس چه تحلیل و رویکردی به پوشش مستقیم مسابقات رشته‌ای می‌پردازند که موجب ترویج خشونت در سطح جامعه می‌شود؟ راگبی اکنون به عنوان یک رشته آمریکایی لوکس در جهان شناخته می شود...» ظاهراً انتقادات خبرگزاری فارس مدیر گروه ورزش، تفریحات و سرگرمی شبکه تهران را قانع نکرد و او این شکایت را نمی‌پذیرد و طی مصاحبه‌ای با همین سایت خبری دلایل پخش این مسابقات را توضیح می‌دهد؛ «اگر ما بخواهیم در همه حوزه‌های ورزشی مدال آور شویم، باید اول ورزش‌ها به مردم شناسانده شوند و بعد استعدادیابی شود و بتوانند مدرسه راگبی راه اندازی کنند و فدراسیون به صورت عمومی فعالیت کند.» بنا بر اعتقاد ناصر کریمان مدیر گروه ورزش شبکه پنج تهران این روزها همه مردم به شدت فوتبال زده شده و روی حواشی آن متمرکز شده اند. با این اوصاف پخش مسابقات متنوع و تازه می‌تواند فضای تازه‌یی در ورزش کشور ایجاد کند. همچنین ناصر کریمان «لوکس و خشن بودن» مسابقات راگبی را تکذیب کرد و به خبرنگار خبرگزاری فارس گفت؛ «برخلاف آنچه در اخبار انتقادی علیه پخش مسابقات راگبی از شبکه تهران نوشته شده این ورزش آمریکایی نیست و اصل آن انگلیسی است و ربطی به آمریکا ندارد. فوتبال آمریکایی 15 نفره و راگبی 7 نفره است و کلاً 10 دقیقه زمان برای بازی دارد و فضاهای خشونت بار از آن حذف شده است.»

چی بگم من آخه؟
×××

هشتم: حدیثی از امام صادق:
اما شطرنج، پس نگاه داشتن آن كفر است و بازى كردن با آن شرك و یاد دادنش به كسى گناه كبیره هلاك كننده است و سلام كردن بر كسی كه بازى كند گناه است و كسی كه دست در میان آن گرداند چنان است كه دست درمیان گوشت خوك گرداند و كسى كه نظر به سوى آن كند چنان است كه به فرج مادر خود نظر كند.

منبع: حلیه المتقین علامه مجلسی

ما "خود تبعیدی‌ها"

2009-11-23T16:15:00.003+10:00

سلام بر ژنرال مقرب خودمان

ژنرال هنوز دو – سه برج از نامه‌مان در سوز هجرت مخمل دربار سپری نشده که پیش‌بینی‌های تلخمان راجع به هجرت عروس و داماد دربار هم رنگ و بوی حقیقت به خود گرفت. ژنرال! این چند روز آخر، از هر فرصتی استفاده کردیم تا در کنار عروسمان باشیم و داماد فراریمان، تا بلکه کمی از دیدنشان سیر شویم. اما از ما که پنهان نیست، از شما چه پنهان که این فراق را دشواری‌های بسیاری است. از دیشب خوابمان سپوخته گردیده و دلمان بی تاب است و بازویمان گرفتار دردی عصبی. از چشم‌هامان هم که نگوییم بهتر است. می‌دانی ژنرال! ما "خود تبعیدی‌ها"، همین چند نفر دور و بر خودمان را جایگزین هر آنچه داشتیم و نداشتیم، کرده‌ایم. امیدمان در چشم یکی است و آرزویمان در دل دیگری. ژنرال! می‌دانیم که این نهایت خودخواهی ماست که دلمان نمی‎خواهد کسی از پیشمان برود. ولی دست خودمان نیست. مهر مقرّبان دربارمان بد جوری در دلمان افتاده.
ژنرال! به قول "ابو رایان مشوّش الدوله" باغ گلمان را به هنگامش، سمپاشی نکردیم و آفت زد.
ژنرال! مخلص کلام این که دل و دماغی برایمان نمانده، اوضاعمان مرغ سحری است و هوای حوصله‌مان ابری.

سایه‌مان بر سرت مستدام

شیخ پشم‌الدین نطنز آبادی اصل بریزبن

2009-11-18T11:04:00.008+10:00

در گفتگوی جارچی واحد مرکزی خبر با شیخ پشم‌الدین نطنز آبادی اصل بریزبن که چند روزی را به سلوک در ینگه دنیا پرداختندی می خوانیم:
از بلاد بریزبن سوار طیاره مزین به نماد کانگارو گشتیم و نیم روزی را در آن لوله دراز محبوس ماندیم. فلذا جز خوردن و خوابیدن و خیره ماندن به تلویزیونی کوچکتر از رادیو ترانزیستوری آقاجانمان، کاری ازمان بر نمی‌امد مگر گلاب به رویتان.
اما چشمتان روز بد نبیناد که آشیانه طیاره‌های بلاد لوس انجلس، مخروبه‌ای بیش نبود! القصه! بنا به برنامه مرکبی کرایه نمودیم و هفت شبانه روز شوفرش بودیم!
باری غرضمان از نگارش این سفرنامه نه اشاراتی به سرزمین عروسک‌هاست و نه کارگاه هنر هفتم که هر دو در جای خود تحسین برانگیز هستند. مزاح نمی‌کنیم! باور کنید هیچ کدام از عجایب این شهر عجیب ما را به اندازه طراحی بزرگراه‌های این شهر متعجب نساخت. پروردگار روح کاشف نقشه خوان برقی را قرین رحمت کناد که اگر این شیء نیم وجبی نبود، معلوم نبود که ما چگونه راه را از بیراه تشخیص می‌دادیم. این عکس‌ها که می‌بینید، کار خودمان نیست که اصلاً هنر عکاس باشی بودن در خود نداریم. این‌ها را من باب مثال گذاشته‌ایم تا بدانید که هر کدام از این خطوط به مسیر متفاوتی منتهی می‌شود و این را هم اضافه می‌کنیم که همه مرکب‌ها با حداکثر سرعت مجاز و بعضاً غیر مجاز دنبال یکدیگر در این اقیانوس آسفالت، می‌تازند!

جارچی واحد مرکزی خبر در مورد خاطرات شیخ پشم‌الدین نطنز آبادی اصل بریزبن از این شهر فرنگ پرسش نمودندی که ایشان در پاسخ گفتندی:
کش لقمه‌های "چاکی چیز"، حجره اسباب بازی فروشی "تویز آر آس" و صد البته نمای میان پرده‌های اکثر فیلم‌های مستهجن دوران نوجوانی، هر روز و هر لحظه در این شهر به یادمان می‌آمد! نه هذیان نمی‌گوییم! 89 درصد کل فیلم‌های مستهجن دنیا، در ینگه دنیا و اکثراً در همین شهر تهیه می‌شود! یانکی‌ها سالانه نزدیک به 1 میلیارد دلار از این صنعت توشه می‌سازند!
جناب شیخ پشم‌الدین نطنز آبادی اصل بریزبن در حالی که می‌توانست توضیحات بیشتری بدهد، به همین اندک بسنده کرد و مابقی را به عهده عقل خواننده واگذار نمود!

کاش این نامه را به خط گریه می‌نوشتم

2009-11-04T11:50:00.000+10:00

درود و صد درود بر ژنرال عزیزمان

ژنرال این نوبت خرق عادت کرده و با سخن از مقام و منزلت تیمت در لیگ نامه‌مان آغاز می‌کنیم. ژنرال بسی خرسند گشتیم که شاهد صعود تیمت به صدر جدول بودیم. نحسی سیزده در هفته سیزدهم زیر پای صمد آقای مرفاوی را خالی کرد تا سپاهیان طلایی پوش اصفهان به رهبری حضرت عالی بار دیگر به بام فوتبال ایران برسی. ژنرال ما کماکان شیفته تو و تیمت هستیم، هر چند که این روزها تراختورسازان آذری فوت و فن دلبری از ما را یاد گرفته‌اند و با عشوه و ناز و ادا می‌خواهند ما را بر دامان سرخ خود بنشانند.

ژنرال در ادامه خرق عادتمان، از وادی متعفن سیاست برایت می‌نگاریم. ژنرال اوضاع سیاسی ایران، مثل اوضاع فرهنگی و اقتصادی سرزمین‌مان با سرعت نور در سراشیبی سقوط است. نه تعجب نکن! ما حامی دولت منصوب نبوده، نیستم و نخواهیم بود. اما کماکان سر حرف و عقیده‌مان هستیم. ژنرال همانطور که امیدی به جوجه بسیجی‌های مقدس‌نما برای بهبود اوضاع ایران نداریم، از میرحسین و دار و دسته خفقان آفرین دهه شصت هم هیچ انتظاری نداریم! اینها همان کسانی هستند که برای دست بوسی بنیانگذار حکومت اسلامی در صف می‌ایستادند. راستش را بخواهی، معتقدیم که همه‌شان سر و ته یک کرباسند و هر کدام که به قدرت می‌رسند، عنان اختیار را از کف داده و یادشان می‌رود که قبلاً چه شعارهای قشنگی می‌دادند. ژنرال مردم ایران (از جمله ما)، گناه دارند. مردم ایران (به جز ما) دارند برای کسی خون می‌دهند که بیست سال پیش حمام خون دل خاوران را حمایت می‌کرد. ژنرال حالمان از هر چه سیاست و سیاسمتدار است بهم می‌خورد. ژنرال می‌دانیم که عمرمان به این قد نمی‌دهد که یک روز جهان را بدون بوی گند سیاستمداران و مذهبیان ببینیم. اما امیدواریم نسل بعدی ما به آرزوی امروز ما برسد.

ژنرال این خرق عادتمان رنگ و بوی بذله‌گویانه نامه‌مان را سپوخت! اما یادت باشد که متأسفانه امروز (13 آبان 1388) روز خونین دیگری در دفتر سیاه تاریخ حکومت اسلامی ثبت خواهد شد.

باز هوای وطنم، وطنم آرزوست

2009-09-23T14:23:00.005+10:00

درود بر ژنرال
از احوالتمان شروع می‌کنیم و فی‌الفور به مخمل درگاهمان خرده می‌گیریم که هویجوری یهواَکی قصد بازگشت به وطن کرد! بی آنکه لااقل با ایما و اشاره‌ای به ما ندا دهد! از قضا ندانسته آخر هفته را با مخمل گذراندیم و بساط و کله و آش رشته‌ و چای تازه دممان هم به راه بود. به میزان متنابهی هم تن به حکم دادیم و اکثریت قریب به اتفاق رقبا را درسی شگرف دادیم!
ژنرال! از تصمیم کبرای مخملمان گفتیم، اما یادمان رفت که برای ثبت در تاریخ بنگاریم که زندگی در بلاد خارجه، ما را به شتر مرغ مبدل ساخته. حالا دیگر نه متعلق به زادگاهمانیم و و نه محل جلوسمان را خانه خود می‌دانیم! آری! ژنرال گرانمایه! از ما به تو نصیحت که از زادگاهت به قصد هیچ کشوری برای زندگی خارج نشو که از آنجا رانده و از اینجا مانده خواهی شد.
ژنرال! از وقتی که مخمل ما را خون به جگر کرد، مدام به این فکر می‌کنیم که چه شد که اینچنین غم باد گرفتیم! از یک طرف دلمان برای مخمل تنگ می‌شود و به قول همایون خان خیرالامور می‌دانیم که از به این بعد همیشه جای مخمل در تمام جمع‌هایمان خالی خواهد بود. از یک طرف دیگر به این فکر می‌کنیم که شاه داماد دربار، قل دیگر مخمل، هم همین روزها عطای ما را به لقایمان می‌بخشد و دست عروسمان را می‌گیرد و می‌رود! دست آخر هم به این فکر می‌کنیم که ما چرا مانده‌ایم؟ حکایت ما شده است حکایت سریال Lost. یک عده آدم غریبه دور هم جمع شدیم و همدیگر را شناخته‌ایم. حالا از ترس تنها ماندن، دلمان نمی‌خواهد کسی از بین‌مان برگردد به جایی که به آن تعلق دارد! مخلص کلام این که "هوای حوصله ابری‌ست!"
ژنرال! این روزها مقربان درگاه، جملگی ما را مالیخولیایی فرض کرده‌اند و مکرراً در گوشمان می‌خوانند که ماشالا چقدر لاغر شدی! البته در این بین لحن سلطان بانو کمی خشن‌تر از سایرین است! اما از ما که پنهان نیست، از شما چه پنهان که حتی سر سوزنی از فربه‌گی‌هایمان کسر نشده!
ژنرال! می‌دانم که خوب می‌دانی که عادل و برنامه‌اش بار دیگر آفتابی شده‌اند تا موی دماغ تو و خیلی‌های دیگر شوند. بنابراین ما در این نامه به نتایج خنده‌دار تیمت گیر نمی‌دهیم و این کار را به کاردانش واگذار می‌کنیم.
ژنرال! توکلی را که می‌شناسی. رئیس گروه مطالعات تاریخ وزارت آموزش و پرورش دولت قهوه‌ای! جناب توکلی اخیراً شکر میل فرموده‌اند و با اظهار نظری تهوع‌آور خواستار حذف تاریخ پادشاهان ایرانی از کتب تاریخ دوران راهنمایی و دبیرستان شده‌اند. جناب ایشان به این اشتباه تاریخیشان این را هم افزوده‌اند که کتاب تاریخ را باید پر کرد از ابو علی سینا، محمد ابن زکریا و خواجه نصیر الدین طوسی! به عبارت دیگر جناب شکر خوار تحریف علنی تاریخ را خواستار شده‌اند. هر چند که اشاره ایشان به اضافه کردن نفرات مذکور در کتب تاریخ اقدامی صحیح و بایسته است، اما نه به قیمت از بین بردن اصل ماجرا!
ژنرال! در نهایت آرزومندیم که در این آتش‌سوزی سیاسی در ایران، دود کمتری به چشم مردم عزیزمان برود.
سایه‌مان بر مستدام

وقتی که دور از همگان، بخواهی خواب عزيزت را برای آينه تعبير کنی؛ معلوم است که سکوت علامت آرامش نيست

2009-09-21T12:09:00.003+10:00

من سال‌هاست که سعی کرده‌ام برای تک تک روابطم، بسته به نوع و ارزش آن رابطه، رفتاری متناسب داشته باشم. به همین دلیل، یکی از دردهای من به عنوان یک مهاجر، بریدن از روابط و دوستی‌هایی‌ بود که بعضاً سال‌ها برای پرورش آن تلاش کرده بودم. خاطرات خوب برخاسته از دل دوستی‌های ناب دوران زندگی‌ام در ایران، در عین نشاندن لبخندی شیرین بر صورتم، در تناقضی مبهم و مبرز با حقیقت تلخ تکرار نشدنشان، آمیخته می‌شود.

معتقدم که اکثر مهاجران، به محض پذیرش از دست دادن تمام آن روابط، در پی یافتن جایگزینی مشابه به آنچه از دست داده‌اند، هستند. در این بین معمولاً روابطی بسیار سطحی به وجود می‌آید که دوام چندانی ندارد. در واقع این دسته از روابط، تنها برای تسهیل شرایط ناخوشایند زندگی در غربت شکل می‌گیرند.

اما دسته دیگر این روابط بسیار عمیق هستند. روابطی که همانند روابط دسته اول به ناچار شکل می‌گیرند، اما در مدت زمانی نسبتاً طولانی، در صورت گذر از لایه سطحی رفاقت، به یک دوستی عمیق مبدل می‌گردند. این نوع دوستی‌ها از جنس دوستی‌های دوران قبل از مهاجرت نیستند، اما پیوندی به مراتب قوی‌تر از آن دارند. چرا که هر دو طرف این روابط می‌دانند که در جامعه‌ای بسیار محدود توانسته‌اند دوستی را پیدا کنند که علاوه بر رفاقت، یادآور بخش گمشده خاطراتشان نیز هست.

وا کن بابا وا کن

2009-09-17T11:03:00.000+10:00

آقا جان این نوشتن درست مثل ورزش کردن می‌مونه! اگه شروع به نوشتن کنی، ترکش سخته و اگر ترکش کنی بازگشتش سخت‌تر! حالا منم بعد از یه ترک اجباری که از نوشتن داشتم، هر روز هزار تا ایده نوشتن میاد تو ذهنم ولی تا میام بنویسمشون مخم برای خودش سوت می‌زنه!
حالا برای دست گرمی اینو بخونین:
(صرفاً جهت تنوع می‌تونین به شیوه قرائتی بُخونین)
" یه کَشیشی داشت توی کلیسا برای یه اسکیمو موعضه می‌کرد. کَشیشه هی گفت: این کارو بکنی، چی؟ بگید! می‌ری جهنم! اون کارو بکنی، چی؟ بگید! می‌ری جهنم! تا این که کَشیشه یه جایی گفت: اگر ندونی و این کارو بکنی، عیب نِداره ولی اِگه بدونی، چی؟ می‌ری جهنم!
اسکیمو که تا اون موقع هاج و واج مونده بود، پرسید: آقاجان! اگر من چیزی درباره گناهان و خدا ندانم آیا باز هم به جهنم می‌رم؟
کَشیشه در پاسخ اسکیمو گفت: نِه، اگر ندانی نمی‌ری!
اسکیمو گفت: پس چرا می‌خواهی اینا را به من بگی؟"
×××
دستم داره کم کم گرم می‌شه! حالا اینو بخونین:
در روزنامه اعتماد روز چهارشنبه 25 شهریور خواندم که وزارت علوم نام 47 دانشگاه ونزوئلا را در فهرست دانشگاه‌های معتبر قرار داده است! این حکایت نون به هم قرض دادن چاوز و ا.ن هم داره به جاهای خنده‌دار و خطرناکی می‌رسه! احتملاً ونزوئلا هم در آینده‌ای نزدیک دروس فقه و خارج و مزخرفاتی مشابه به این‌ها رو در همون دانشگاه‌های معتبرش اجباری می‌کنه! در همین راستا شاید بد نباشه که نام وزارت علوم و فن آوری به وزارت علوم سیاسی تغییر کنه!
×××
یکی دیگه از دستاوردهای وزارت علوم اینه که از امسال در تمام مدارس، هر روز هفته، زنگی به نام زنگ نماز وجود خواهد داشت تا همه دانش آموزان اجباراً مسفیض بشن! با خوندن این خبر به یاد زنگ پرورشی دوران مدرسه رفتن خودم افتادم! من که آخرش نفهمیدم منظور از زنگ پرورشی چی بود! ولی اینو یادمه که اکثر بحث‌های این زنگ، بحث‌های زیر شکم بود! حالا به هر حال به میمنت این دستاورد فرهنگی گُنده، آقا جان بزن زنگُ!
×××
دوتا خبر هم از استرالیا.
یادتونه گفتم اینجا خبراشون راجعه به گربه و کاموا و این جور چیزهاست؟ امروز یکی از خبرهای مهم اخبار صبحشون این بود که یک گربه‌ای بعد از 3 سال که گم شده بوده، دیروز 4000 کیلومتر دورتر (تازمانیا تا شمالغرب کوئینزلند) پیدا شده!
اما این یک روی سکه‌ است! روی دیگه سکه اینه که شورای شهر بریزبن، هفته گذشته قانون حداکثر افراد غیر وابسته به هم که می‌تونن در یک خونه با هم زندگی را کنن تغییر داد. پیش از این حداکثر شش نفر که با هم نسبت فامیلی نداشتن می‌تونستن زیر یک سقف زندگی کنن. ولی از هفته پیش حداکثر 5 نفر می‌تونن بدون داشتن روابط خانوادگی با هم زندگی کنن. اینو گفتم که برسم به این خبر:
در راستای این تغییر قانون، شورای شهر بریزبن به بازرسی خانه‌های اجاره‌ای (به خصوص در حوالی دانشگاه‌های بریزبن) پرداخته و در یکی از این بازرسی‌های خانه‌ای در محله Sunny Bank پیدا کرده که 37 نفر با هم در اون زندگی می‌کردن! البته شاید خبر درست‌تر این باشه که کل جمله قبل رو دوباره بخونین و کلمه "زندگی" رو به "یکدیگر را" تغییر بدین!
×××
در نهایت یک سخن نغز / نقض از مارک توآین:
"قسمت هایی از انجیل را که نمی‌فهمم ناراحتم نمی‌کند، قسمت‌هایی را که می‌فهمم ناراحتم می‌کند."

آنجا که دین گشاد می‌دهد

2009-09-04T13:15:00.004+10:00

یکی از تفاوت‌های ایران و استرالیا در اینه که اگر در استرالیا چند روز از خبرها دور باشی چیز زیادی رو از دست نمی‌دی. فوقش اینه که از ماجرای نجات گربه گیر کرده لای کاموا با خبر نمی‌شی! اما این ایران دوست داشتنی رکورد دار خبر داغه! حالا این شما و این هم چند خبر داغ با نگاهی از زاویه دید بنده:
اول؛ هلو آمد
به نقل از روزنامه اعتماد، هنگامی که لنکرانی وزیر سابق بهداشت (دولت نهم) برای بازدید به نمایشگاه قرآن رفته بود، برخی از حاضران خطاب به او به یکدیگر می گفتند: "هلو آمد... هلو آمد". چرایش را از ا.ن بپرسید!
×××
دوم؛ گوشت قرآنی یا قرآن گوشتی؟
تا صحبت از نمایشگاه قرآن است به اطلاعتان برسانم که خونه‌دار و بچه‌دار زنبیلو وردار و بیار! چرا که در نمایشگاه قرآن گوشت قرمز می‌فروشند (می‌فروختند!) با قیمتی تو مایه‌‌های سه جفت صد تومن! حالا این که این گوشت تن سهراب است یا ندا، اللهُ اعلم!
×××
سوم؛ حرف حساب جواب نداره!
نمی‌دونم چرا با نوشتن بند دوم به یاد زندان افتادم و بد ندیدم که نظر یکی از خوانندگان روزنامه حیات نو مورخ پنجشنبه 12 شهریور رو در مورد لاغری ابطحی اینجا بذارم:
"خسته نباشید در مورد صحبت آقاى جوانفکر که گفته بود آقاى ابطحى بعد از رفتن به زندان متوجه شدند چاقى براى سلامت روح و جسم ضرر دارد پیشنهاد مى‌کنم که دوست عزیزمان برادر آقاى ح-ن و نیز رئیس ستاد.... آقاى ح- ف را هم یه مدت ببرند زندان در همون شرایط نگهدارى بشن شاید آنها هم کمى لاغر بشن."
محض اطلاعتون عرض کنم که "رئیس ستاد.... آقاى ح- ف" همان سرلشگر فیروزآبادی خودمان است! اما حقیقتاً نمی‌دونم "ح-ن" کیه!
×××
چهارم؛ یه بوم و دو هوا!
خوب صحبت از ابطحی و فیروزآبادی، به نوعی یاد آور جناح چپ و راست است. بد نیست بدانیم که روزنامه اعتماد چنین نوشته: "خبر رسیده است در یکی از دادگاه‌های زیرمجموعه قوه قضائیه دو نماز جماعت ظهر و عصر همزمان در یک ساختمان برگزار می‌شود. دو روحانی با گرایش به هر یک از جریانات سیاسی روز، مسؤولیت امام جماعت را برعهده دارند. با وجود رایزنی‌های گسترده، مسؤولان این نهاد موفق نشدند از بروز این پدیده جلوگیری کنند و با توجه به تعداد بالای نمازگزاران در ایام ماه مبارک رمضان، مسؤولان تصمیم‌گیری در این خصوص را به ماه‌های آتی موکول کرده‌اند. جالب توجه اینکه مراجعه کنندگان به این مرکز قضایی نیز از وقوع چنین ماجرایی آگاه هستند و بر اساس گرایش خود اقدام به حضور در یکی از این نمازها می کنند."
×××
پنجم؛ تیمی برای امنیت حماقت
می‌دونم دولت ا.ن مشروع نیست. اما خوب فعلاً که ا.ن خر مراد رو سواره و چهار نعل هم داره می تازه! اما یکی از نکات قابل تأمل اعضای کابینه پیشنهادی اوست که همین پیش پای شما همگی آن‌ها به جز سه نفر رأی اعتماد هم از مجلس بی‌بخار گرفتند! اما اگر نگاهی دوباره به لیست کابینه پیشنهادی بیندازیم دو قشر متفاوت در این لیست هستند. یکی افرادی نظیر سوسن کشاورز (البته رأی اعتماد نگرفت) که هنوز نمی‌دانند میکروفن سخنران مجلس کجاست! یک قشر هم که شامل اکثریت کابینه می‌شوند همگی نظامی-امنیتی بوده، هست و خواهند بود! این جوریاست که حکومت نظامی دائم شکل می‌گیره!
×××
ششم؛ شهرنو مسعود جیگر
در این بین، جناب چماق‌دوست سابق و هنر دوست کنونی، حضرت مسعود ده‌نمکی، کلاً خلاف جهت شنا می‌کنه! اون موقع که خاتمی رئیس جمهور بود، ده‌نمکی چماق به دست بود و حالا بعد از ساختن دو افتضاح سینمایی عامه پسند، قراره سریال نورزوی شبکه پنج رو هم بسازه! آقاجان به قول این اجنبیا Give me a break! لابد سال بعد هم برای عید غدیر، جناب ده‌نمکی می‌ره به محضر خامنه‌ای برای Pole Dancing و استریپنیز!
×××
هفتم؛ آنجا که دین گشاد می‌دهد!
دختر خانمی از آیت الله العظمی سید محمد صادق روحانی سوالی پرسیده و جوابی گرفته است، که نتیجه اخلاقی آن این است که اصولاً اخلاق اسلامی گشاد گشاد راه می‌رود!
×××
هشتم؛ کم کم خبرها مرفه‌تر می‌شود!
خدمتتان عارض هستم که بحث دین‌داری و فوتبال بد جوری این روزها در هم گوریده شده است! یکی میاد گیر می‌ده به موی بازیکنان، یکی دیگه به عرق خوری گیر می‌ده و یکی به روزه خواری! خوب این همون داستان دموکراسی دینی گروه کیوسکه دیگه! (بخوانید پیتزای قورمه سبزی) الان هم که در ایران ماه بوی بد دهان و دو دره کردن کار و به آتش کشیدن بیت المال است! از قضا، فوتبالی که سالیان گذشته در این ماه باید تعطیل می‌شد و حتی در ماه‌های دیگر هنگام اذان حق پخش مستقیم آن وجود نداشت، کم کم راه خودش را پیدا کرده و به یک دموکراسی دینی ناهنجار رسیده تا جایی که بازی‌های لیگ برتر بدون وقفه در این ماه برگزار می‌شه ولی در ساعاتی که بدن از نظر بیولوژیکی بیشتر تمایل به آرامش داره! اکثر بازی‌های ساعت 9 شب برگزار شده ولی هفته گذشته بازی ملوان و استقلال بنا به اعتراف مزدک میرزایی به دلیل پخش سریال آب دوغ خیاری ماه رمضان با 15 دقیقه تأخیر آغاز شد. تا اینجا هم باز خیلی مشکلی نیست. اما موضوع خنده‌دار اینجاست که سازمان لیگ، زمان بازی ذوب‌آهن با پرسپولیس رو از 9 به 8:30 و استقلال سایپا را از 9 به 10:30 تغییر داده و عزیز محمدی رئیس سازمان لیگ، وقتی با اعتراض صمد مرفاوی سرمربی استقلال مبنی بر تغییر ساعت بازی به دلیل پخش سریال روبرو شده، اعلام کرده: " من دلایل تغییر ساعت این بازی را گفتم و این موضوع ربطی به پخش سریال ندارد.» وی همچنین در مورد صحبت‌های واعظی‌آشتیانی (مدیر عامل باشگاه استقلال) که گفته بود برگزاری این مسابقه در ساعت 10:30 حرفه‌ای نیست و این ساعت وقتی خواب بازیکنان است تأکید کرده: «سوال من این است که آیا اروپایی‌ها که ساعت 11 شب مسابقات خود را برگزار می‌کنند، غیرحرفه‌ای هستند؟»
البته جناب عزیز محمدی یادشان رفته که تهران با اروپا 3:30 ساعت اختلاف ساعت داره. مگه نه؟
×××
نهم؛ پورشه رو عشق است!
ای مردم عزیز و جو زده! شما هی بنشینید داد و بیداد کنید و صدا و سیما و زیمنس و نوکیا و سیگار خارجی را تحریم کنید! اما یادتان باشد که بعضی‌ها در این وانفسا در حال تأسیس واردات پورشه به ایران هستند و حالش را هم می‌برند!
×××
دهم؛ یک خبر از جنس استرالیایی
در همسایگی دیوار به دیوار تیم ما در شورای شهر بریزبن، تیم دیگری ساکن است به نام City Planning. اما به سبک کتاب فیزیک اگر نگاهش کنیم، از دید ناظر بیرون، این تیم همسایه بیشتر شبیه مجلات مد است. انگار جناب خوش اشتهای مدیر این تیم، شرط استخدام را قد و وزن و دوره سینه و دور باسن و ... گذاشته است! از ما که پنهان نیست، از شما چه پنهان که اخیراً شخصی حائز استانداردهای مدیر خوش اشتها به این تیم پیوسته که آن مجله مد را بیشتر به Play Boy شبیه کرده است! خلاصه گفتم اینو بنویسم اینجا که شاید یک مقداری سبک شوم! آخه این انصافه که تیم 15 نفره ما 3 تا خانوم داشته باشه که دوتاشون بالای 60 سال هستند و دیگری با ارفاق 40، آنوقت این تیم 6 نفری همسایه هم 3 تا خانوم داشته باشه با شرایط مذکور؟

نقطه ته خط

2009-08-31T14:03:00.004+10:00

نگاهم به زمین بود. بی حوصله و مضطرب.
در همین حال و بدون برگرداندن نگاهم، گفتم: تا حالا شده هر چه در توان داشتی، خرج کرده باشی برای رسیدن به یک هدف ولی در انتها ببینی که هنوز سر جای اولت هستی؟
بهش نگاه نمی‌کردم، اما می‌دونستم داره نگاهم می‌کنه.
با آرامش گفت: می‌خوای تو پرانتز بخونم "زندگی"؟
هنوز نگاهم به زمین بود، فشار چند وقت اخیر، خسته‌ام کرده بود.
با بیرون دادن بازدمم، پوزخندی زدم و گفتم: پس می‌دونی دارم از چی حرف می‌زنم.
رقص نوک انگشتانش را روی میز حس می‌کردم.
در همین حال گفت: این جمله معروف رو شنیدی که می‌گن "زندگی دو نیمه است. نیمه اول در آرزوی نیمه دوم و نیمه دوم در حسرت نیمه اول"؟
با لبخندی حاکی از آگاهی گفتم: خوب که چی؟
از روی صندلی‌اش بلند شد و گفت: هیچی! فقط خواستم بگم خوش به حال اونایی که همون نیمه اول تعویض می‌شن!

دو راهی اعتراف و آخیش طفلکی مُرد

2009-08-07T11:12:00.007+10:00

درود بر ژنرال
ژنرال! یادت می‌آید آن آوازی را که استاد شجریان در دستگاه شور برایمان می‌خواند؟ همان که راجع به معمای هستی بود؟ یک جایی در میان آن چهچه‌ها، جناب استاد ناله کنان می‌گفت: "دمار از من بر آوردی، نمی‌گویی برآوردم ...". حالا حکایت ما هم همین شده! هفته گذشته از فرط تن‌پروری، گلاب به رویت، رودل کرده بودیم. فلذا دعوت رفیقمان (دکتر) را لبیک گفتیم و با رمز یا زهرا یا هیچکس قدم به میدان وزنه و میل و کباده نهادیم. اما چشمت روز بد نبیند که معلم ورزشمان، در همان جلسه نخست عروسمان کرد! دختره نیم وجبی اجنبی، چنان از سر شکم سیری از تنِ پرورده ما بیگاری کشید و به روی خودش نیاورد که تا دو روز بعد از آن ناله کنان زمزمه می‌کردیم: "دمار از من بر آوردی، نمی‌گویی برآوردم ...".
×××
ژنرال! جایت خالی، دو سه روز پیش به یکی از تماشاخانه‌های شهرمان رفتیم و "درباره الی ..." را دیدیم. ژنرال! بهت توصیه می‌کنیم که در این وانفسای قحطی فیلم خوب ایرانی، این فیلم را از دست ندهی.
×××
ژنرال! یادت می‌‌آید که ا.ن بیست و پنج میلیونی جمهوری اسلامی، طیاره سواری سید خندان را کوبیده کرده بود؟ حالا خودش از بس که خیابان‌ها مملو از طرفدارانش است، در راستای کاهش ترافیک، مسیر ناقابل پاستور تا بهارستان را با چرخ بال طی می‌کند! ژنرال! ما مرده و شما زنده! این ا.ن بیست و پنج میلیونی جمهوری اسلامی دیر یا زود مجبور می‌شود از سیستم فاضلاب شهری برای عبور و مرور خود استفاده کند که البته بسیار شایسته‌اش می‌باشد.
ژنرال! این روزها که زندان رفتن و اندیشیدن در زندان و رسیدن به این نتیجه که "من هم اغتشاشگر هستم" مد شده است، بد نیست قبل از پیوستن به جنبش تفکر در زندان، دو خط راجع به عقایدت بنویسی و یک جایی در کنار وصیتنامه‌ات نگهش داری. چون انتهای این جنبش تفکر در زندان، دو راهی یا اعتراف یا "آخیش طفلکی مُرد" است!
ژنرال! این روزها ادبیات فارسی، مته پر زوری است، چرا که ا.ن و دار و دسته‌اش ادبیاتشان الهی است و بیشتر در خط یافتن آن بچه 5 ساله‌ای هستند که همین چند وقت پیش گم شده و هنوز هم به چاهش برنگشته! بنابراین باز هم در انتهای نامه‌مان به شما توصیه می‌کنیم که از سید علی صالحی و اشعارش غافل نشی:
×××
نان از سفره و کلمه از کتاب،
چراغ از خانه و شکوفه از انار،
آب از پياله و پروانه از پسين،
ترانه از کودک و تبسم از لبانمان گرفته‌ايد،
با رؤياهامان چه می‌کنيد!

ما رؤيا می‌بينيم و شما دروغ می‌گوييد ...
دروغ می‌گوييد که اين کوچه، بُن‌بست و
آن کبوترِ پَربسته، بی‌آسمان و
صبوریِ ستاره بی‌سرانجام است.
ما گهواره به دوش از خوفِ خندق و
از رودِ زمهرير خواهيم گذشت.
ما می‌دانيم آن سوی سايه‌سارِ اين همه ديوار
هنوز علائمی عريان از عطر علاقه و
آواز نور و کرانه‌ی ارغوان باقی‌ست.
سرانجام روزی از همين روزها برمی‌گرديم
پرده‌های پوسيده‌ی پرسوال را کنار می‌زنيم
پنجره تا پنجره ... مردمان را خبر می‌دهيم
که آن سوی سايه‌سارِ اين همه ديوار
باغی بزرگ از بلوغ بلبل و فهم آفتاب و
نم‌نمِ روشنِ باران باقی‌ست.

ستاره از آسمان و باران از ابر،
ديده از دريا و زمزمه از خيال،
کبوتر از کوچه و ماه از مغازله،
رود از رفتن و آب از آوازِ آينه گرفته‌ايد،
با رؤياهامان چه می‌کنيد؟

ما رؤيا می‌بينيم و شما دروغ می‌گوييد ...
دروغ می‌گوييد که فانوسِ خانه شکسته و
کبريتِ حادثه خاموش و
مردمان در خوابِ گريه‌اند،
ما می‌دانيم آن سوی سايه‌سارِ اين همه ديوار،
روزنی روشن از رؤيای شبتاب و ستاره روييده است
سرانجام روزی از همين روزها
ديده‌بانانِ بوسه و رازدارانِ دريا می‌آيند
خبر از کشفِ کرانه‌ی ارغوان و
آواز نور و عطر علاقه می‌آورند.

حالا بگو که فرض
سايه از درخت و ری‌را از من،
خواب از مسافر و ری‌را از تو،
بوسه از باران و ری‌را از ما،
ريشه از خاک و غنچه از چراغِ نرگس گرفته‌ايد،
با رؤياهامان چه می‌کنيد!؟
×××
ژنرال! چرخ بالت را بخورم!

آدینه 16 امرداد ایرانی و متأسفانه مصادف با نیمه شعبان بی مخ تقویم ا.ن

مردم همه می‌جهنمیدند

2009-07-24T10:26:00.002+10:00

این خبر را بخوانید:
یک کارمند شورای شهر فلوریدای جنوبی (آمریکا)، به دلیل ازدواج با یک بازیگر فیلم‌های پورن از کار خود برکنار شد!
هر پنج عضو جلسه شورای شهر ساحلی فورت مایر، پیشنهاد شهردار کل فلوریدا مبنی بر اخراج بی دلیل این کارمند (اسکات) را تأئید کردند.
اسکات که سال گذشته با زنی به نام آنابلا (اسم مستعار جزلا) ازدواج کرده، معتقد است که او و همسرش هیچ خلافی را مرتکب نشده‌اند که سزایش اخراج او از شورای شهر باشد.
شهردار کل فلوریدا در توجیه این اخراج اعلام کرده که در قرارداد اسکات قید شده است که شورای شهر می‌تواند او را با اکثریت آرای رأی دهندگان اخراج کند. شهردار کل مدعی شده است که دلیل اخراج او در نظر گرفتن دوستان اسکات بوده است!!
جالب اینجاست که شهردار شهر ساحلی فورت مایر در اظهار نظر خود اعلام کرده شغل همسر اسکات باعث ایجاد تصوری نادرست از این شهر می‌شده است!
خبر کامل
×××
قضاوت با شما

چهار پاره

2009-07-22T17:08:00.001+10:00

پاره اول؛
هیجدهمین جشنواره بین المللی فیلم بریزبن از پنج‌شنبه 30 جولای آغاز می‌شه و تا یک‌شنبه 9 اوگست ادامه خواهد داشت. در این جشنواره دو فیلم ایرانی "درباره الی" و "شیرین" هم در بخش سینمای آسیا و اقیانوسیه نمایش داده خواهد شد. برنامه کامل جشنواره فیلم بریزبن.
×××
پاره دوم؛
یکی می‌گفت من چند ساله که منتظر ویزای استرالیا هستم، اونوقت این آنفلوآنزای خوکی دو ماه بعد از اعلام موجودیتش، به استرالیا هم رسیده!
×××
پاره سوم؛
پرسیدم: این راز خوشمزه‌تر شدن قورمه‌سبزی بعد از چند روز موندن توی یخچال چیه؟ گفت: من چون قورمه‌سبزی نمی‌خورم، نمی‌دونم! گفتم: تو قورمه‌سبزی نمی‌خوری؟ گفت: نه! قورمه‌سبزی مال این خس و خاشاکه! من فقط غذاهای قهوه‌ای می‌خورم. به خصوص فسنجون!
×××
پاره چهارم؛
سازمان تربیت بدنی در راستای خس و خاشاک زدایی از ورزش کشور، لیگ برتر فوتبال رو به زمین‌های خاکی منتقل کرده تا خس و خاشاک از رنگ سبز چمن سؤاستفاده نکنند. در همین راستا تنیس روی چمن هم از لیست ورزش‌های مورد تأئید سازمان تربیت بدنی خط خورد!

اینجا گیرستون است

2009-07-17T09:10:00.001+10:00

یک:
آقا جان در حکومت اسلامی ایران، که این روزها به حق دیکتاتوری نامیده می‌شه، بندی در قانون اساسی هست (اصل 23) که صریحاً اعلام می‌کنه: " تفتیش عقاید ممنوع است و هیچ‌کس را نمی‌توان به صرف داشتن عقیده‏ای مورد تعرض و مؤاخذه قرار داد."
بنده هم با استناد به همین اصل اعلام می‌کنم که حضور در نماز جمعه این هفته (به امامت هر آخوندی که باشد)، فقط و فقط این امتیاز رو به نظام می‌ده که یکبار دیگه رسانه‌های خارجی رو پر کنه از حضور میلیونی مردم ایران در مراسمی که صرفاً مهر تأئیدی است بر وابستگی دین و سیاست در ایران.
تفتیش عقاید ممنوع است و من بر همین اساس معتقدم که این جمعه بر تعداد خانواده‌های داغدار و خانواده‌های نگران افزوده خواهد شد.
تفتیش عقاید ممنوع است و من باز هم معتقدم که هاشمی رفسنجانی، برای حفظ منافع خودش (که در سایه حفظ نظام، محفوظ است)، حاضر است مثل 5 هفته گذشته، در قبال اسارات و کشته شدن مردم، خم به ابرو نیاورد.
آقا جان تفتیش عقاید ممنوع است و من به همین دلیل معتقدم حکایت موسوی و مردم، حکایت ماتحت غضنفر است و ارّه! موسوی در جایی گیر کرده که نه راه پس دارد و نه راه پیش! والا او هم مثل محسن رضایی، مردمش را به نظامش می‌فروخت.
دو:
168 نفر (اکثراً ایرانی) در قزوین، پرپر شدند ولی ا.ن سفرش را به مشهد کنسل نکرد.
168 نفر پرپر شدند ولی جناب رهبر گشادتر از این حرف‌هاست که پیام تسلیت بدهد.
168 نفر پرپر شدند ولی صدا و سیما همان شب، فیلم عروس فراری را پخش کرد!
168 نفر پرپر شدند ولی در ایران عزا عمومی اعلام نشد چون اکثر کشته شدگان ارمنی بودند.
168 نفر پرپر شدند ولی حکومت همچنان تلاشی برای لغو تحریم‌ها و تجهیز ناوگان هواپیمایی ایران نمی‌کند.
168 نفر پرپر شدند ... شما چطورین؟

رابطه مشکوک گروهبان گارسیا با کودک 5 ساله مفقود الاثر

2009-07-15T13:23:00.002+10:00

درود بر ژنرال!
از احوالمان مپرس که کما فی السابق دچار فربه‌گی‌های موضعی است.
×××
ژنرال! ادعای ابداع این سبک نامه‌نگاری را نداریم، چرا که اطلاعاتمان مبسوط نیست، ولی از ما که پنهان نیست از شما چه پنهان که این روزها رعیت به گرته‌برداری روی آورده و به آن بچه‌ای که در پنج‌ سالگی رفت و هرگز باز نیامد نامه‌نگاری می‌کنند، بی آنکه در پی دریافت جواب آن باشند.
×××
ژنرال! بسان همان ضرب المثل قدیمی که می‌گوید: "عامل اعتیاد رفیق بد است و البته ذغال خوب هم بی تأثیر نیست"، این روزها معتاد شده‌ایم! منتها نقش آن رفیق بد را یکی از رفقای خوبمان بازی کرده و نقش ذغال خوب را ملیجکانی در غالب FRIENDS. از آن پسرک دایناسور نورد گرفته تا سلطان قلب همه آفاق، جنیفه خانوم انیسه‌تون. لاکردار با تمام گوشت تلخی‌اش، دلبری‌ای می‌کند که بیا و ببین!
×××
ژنرال! گفتم برایت بنویسم که تو هم بدانی. اگر این روزها می‌بینی که میوه‌ها زودتر می‌گندند، به عیال خود کاری نداشته باش که ایراد از کمبود جا در سردخانه‌های طهران است! این روزها آمار مرگ و میر ناشی از تصادف هی بیخود و بی جهت بالا رفته است و مأموران معذور دولتی را وادار نموده تا اجساد را در سردخانه‌های میوه بچپانند! شنیده‌ام که علت افزایش این مرگ و میرها، کور رنگی شهروندان بیچاره بوده است، که دیگر همه چیز را سبز می‌بینند، حتی چراغ قرمز را!
×××
ژنرال! مثل چند نامه اخیر، اختتام نامه‌مان را به مردم عزیزمان اختصاص می‌دهیم.
همان روزهای نخست کودتا، نه بر حسب دانش بلکه صرفاً از روی احساس اعلام نمودیم که قیام مردمان با عدم حمایت کسانی که بی جهت بادشان کرده‌ایم، به قیامتشان تبدیل خواهد شد. ای کاش زبانمان لال می‌شد و آنچه ناامیدانه حس می‌کردیم، بر زبان نمی‌آوردیم. حالا که یکی یکی نام مردم شهید ایران آشکار می‌شود، بغضمان سنگین‌تر و کینه‌مان بزرگ‌تر می‌شود.
بر روان پاک و حساب ناپاک کودتاچیان که شکی وارد نیست، اما این بی‌خ...یگی بادشدگان است که بی وقفه ابعاد کینه‌مان را گسترش می‌دهد! یکی از وزرای هوشمندمان می‌گفت: اگر این مردم اینگونه با شجاعت نه ایستاده بودند، بادشدگان خیلی زودتر از این دولا شده بودند!
×××
ژنرال مؤکداً توصیه می‌کنیم که اشعار استاد بزرگ وارمان "سید علی صالحی" را اگر چه روزی یک شعر، بخوانی.
مع الهذا این یکی را از ما داشته باش که شرح حال خراب ما را می‌ماند:

"اشتباه از ما بود
اشتباه از ما بود که خوابِ سرچشمه را در خيالِ پياله می‌ديديم
دستهامان خالی
دلهامان پُر
گفتگوهامان مثلا يعنی ما!
کاش می‌دانستيم
هيچ پروانه‌ای پريروز پيلگیِ خويش را به ياد نمی‌آورد.
حالا مهم نيست که تشنه به رويای آب می‌ميريم
از خانه که می‌آئی
يک دستمال سفيد، پاکتی سيگار، گزينه شعر فروغ،
و تحملی طولانی بياور
احتمالِ گريستنِ ما بسيار است!"

سید علی صالحی
×××

سایه‌مان بر سرت مستدام

چهار اسباب ژیمناستیک

2009-07-09T10:52:00.003+10:00

حرکات زمینی:
جایتان خالی ماراتن گلدکست، عددی نبود! هر چند که (نخندیدها)، ماراتن 8:10 شروع شد و اینجانب 8:23 شروع به دویدن کردم (گفتم نخدیدن دیگه!) و پشت انبوهی از مردم که صرفاً برای راه رفتن آمده بودند (تا دویدن)، گیر افتادم! اما با احتساب همان راه رفتن‌ها هم، 5 کیلومتر را در 37 دقیقه ترکوندم تا به خودم ثابت کنم که با همین 93 کیلو هم، هنوز زنده‌ام!
×××
پرش خرک:
بر این که مایکل جکسون یکی از برترین هنرمندان موسیقی معاصر دنیا بوده است، هیچ ایرادی وارد نیست. ایراد کار اینجاست که مرده پرستی فقط مختص ما ایرانی‌ها نیست؛ بلکه یک مرض گسترده است! تا همین چند وقت پیش که جناب جکسون زنده بود، کوچکترین حرکاتش هم با انتقادهای سنگینی روبرو بود. از همان تاب دادن بچه‌اش از سر پنجره بگیرید تا ماجرای بیست و چند میلیون دلاری بچه بازیش! اما به محض اینکه مایکل جان دعوت حق را لبیک گفت، با سرعت نور رفت بالا و چسبید به بالاترین درجات والای انسانی! حالا شبانه روز باید به گریه و زاری برادران و کودکانش گوش کنیم که معتقدم از دسته دوم (کودکانش) به شدت در این ماجرا، استفاده ابزاری شده است.
×××
خرک حلقه:
از روز کودتای مشترک ان (یک نقطه در میان) و عخ (این هم یک نقطه در میان) کم کم حساسیت احمقانه و خنده‌داری نسبت به رنگ سبز در میان کودتاچیان رواج یافته که بیا و ببین! کم مانده که رنگ سبز پرچم ایران را با رنگ قهوه‌ای ا.ن عوض کنند و دستور دهند تمام سبزی فروش‌ها، قهوه فروش شوند! سبزه عید به قهوه عید تغییر یابد و سبزه میدان به قهوه میدان! خطه سبز شمال را، سر تا پا، با همان رنگ قهوه‌ای ا.ن بپوشانند و خوردن گوجه سبز را حرام کنند. در این میان اگر رنگ لباس نیروی وحشی انتظامی از سبز، به قهوه‌ای مذکور تغییر یابد، بسیار مورد استقبال قرار خواهد گرفت!
×××
دار حلقه:
طوطیان شکّر شکنِ شیرین گفتار از تزریقات‌چی محله ا.ن آقا، نقل کردندی که جناب ا.ن برای تزریق سوزنی به ماتحت‌ میمون و مبارکشان نزد تزریقات‌چی بخت برگشته رفتندی! تزریقات‌چی نگون بخت ا.ن آقا را روی تخت خواباندندی و البسه مملو از جرثومه او را در آورندی! اما به محض دیدن ماتحت کوچک و نقلی ا.ن آقا، دستی بر آن زدندی و من باب مزاح گفتندی که: جناب ا.ن! ای ناقلا! با این ماتحت کوچک، خوب تر زدندی به سرتاسر بلاد ایران!
نقل است که جناب تزریقات‌چی از آن لحظه تاکنون، در باغ اوین، مشغول اعتراف به همخوابگی با بی‌بی سی خانوم هستندی!

پس گریه كن مرا، به طراوت، به دلی كه می‌گريست بر اسب باژگون كتاب دروغ تاریخش ...

2009-07-01T10:57:00.002+10:00

درود و سلام بر ژنرال آبی دیار نصف جهان
ژنرال مدت‌ها بود که دل و دماغی برای نامه نگاری نداشتیم. نه! منظورمان داستان کالیبر و آب هندوانه نیست. اصلاً و ابداً!
داستان بی دل و دماغ بودن ما داستان مردمانی است که داد خود را به بیدادگاه ملغمه دین و سیاست بردند و در ازای آن با گلوله و چماق پذیرایی شدند.
القصه روزگارمان به شدت مرغ سحری است.
×××
ژنرال! اگر به یاد آوری سال گذشته حوالی همین ایام، دعوت کاردارمان در بلدیه گلدکست را لبیک گفتیم و یک ونیم فرسنگ را با فلاکت هروله کردیم. شب بعد از هروله تا سحرگاهانش عضلات پایمان می‌لرزید و تبی سنگین بر ما غلبه کرده بود. لیکن این همه برایمان عبرت نشد و دوباره امسال دعوت کاردار بلدیه را پذیرفتیم برای هروله‌ای یک فرسنگی! تازه امسال قرار است شیخ همایون خان خیرالدینی رو هم دنبال خودمان راه بیندازیم.
اما از ما که پنهان نیست، از شما چه پنهان که انداممان این روزها بیشتر متناسب ورزش باستانی است تا هروله! وزنمان حدوداً 31 من تبریز است و انداممان دوک مانند! نفسمان گرچه ممد حیات است، اما چاق نیست؛ فلذا مفرح ذات هم نیست.
مخلص کلام این که مقرر گردیده که هروله روز یکشنبه برقرار باشد. ما هم از فرط وجدان درد و از آدینه گذشته ممارستمان را آغاز نمودیم، هر چند که بسی ژاژ خائیدن است!
ژنرال خودگویی‌هایمان را وا می‌نهیم به ملاقاتمان زیر پل خواجو و می‌پردازیم به سایر اخبار.
×××
از تو شروع می‌کنیم و پیمانمان را با تو تثبیت می‌کنیم که پس از سلطان دل به تو بسته‌ایم و بس! ژنرال چشم امیدمان امسال به توست و سپاهیان دیار نصف جهان، تا آب رفته به جوی را به فوتبال کشورمان بازگردانی. ژنرال چشم انتظاریم.
ژنرال از تیم ملی‌مان برایت بگوییم که امید زیادی بسته بودیم به این تیم که ناامیدمان کردند. هر چند که خود کرده را تدبیر نیست.
×××
و اما بخش آخر نامه‌مان مختص مهمترین خبر این روزهای کشورمان است.
ژنرال! داستان این روزهای کشورمان، داستان دعوای دست چپ و راست است، که در آن مردم در نقش انگشتان دست ظاهر شده و بیش از همه آسیب می‌بینند، حال آنکه هرچه از دست بالاتر می‌روی تنش‌ها کمتر و کمتر می‌شود تا این که هر دوست از بالا بهم وصل می‌شوند!
ژنرال! دست چپ، دستی آلوده به ماجرای قتل عام‌های دهه شصت است و دست راست، دستی آغشته به خون ناشی از قتل‌های بعد از دهه شصت.
ژنرال! از ته دل آرزو می‌کنیم که دست تمام قاتلان وحشی از دامان پاک کشورمان کوتاه شود. به قول آن پیرمرد ساده‌ای که می‌گفت: "یَک یَکشون رو ..." آرزو می‌کنیم که یَک یَک این قاتلان وحشی جزای پلیدی‌هایشان را در آتیه‌ای قریب الوقوع ببینند.
ژنرال! این جمله ما را آویزه گوشت کن:
دین دست مایه‌ای بود برای تمدن انسان متحجر و دست مایه‌ایست برای تحجر انسان متمدن.

2009-06-22T23:24:00.001+10:00

میهن ای میهن

We Elect, They Select

2009-06-18T08:45:00.003+10:00

بالاخره مجوز Brisbane City Council برای راهپیمایی اعتراض آمیز به انتصابات ایران و کودتای ا.ن، صادر شد.

راهپیمایی اعتراض آمیز: شنبه ساعت 12:00 تا 14:00 به وقت بریزبن. مکان: فضای باز بین کازینو و Brisbane Square

مراسم بزرگداشت شهیدان کودتا: جمعه ساعت 19:00 تا 21:00 به وقت بریزبن. مکان: Southbank پشت ساحل مصنوعی. با حضور خود و روشن کردن شمع یاد این دلیران ایرانی را گرامی بدارید.

خدایا این بغض بیقرار که فرصت نمی‌دهد

2009-06-15T12:14:00.003+10:00

برای تو می‌نویسم

برای تو برادرم. برای تو خواهرم. برای تو که خام سیاه بازی‌های بی غیرت‌ها شدی. برای تو که تاکنون سه روز است در کوچه و خیابان‌های ایران کتک می‌خوری. برای تو که با وعده‌های خیالبافانه موسوی و کروبی بار دیگر امید را در دلت یافتی. برای تو می‌نویسم که جبر نظام مجبورت کرده است حامی بزدلانی چون هاشمی و خاتمی باشی.
ای کاش می‌دانستی چقدر دلم می‌خواست من هم کنارت بودم.
ای کاش می‌دانستی با دیدن هر ضربه پلیس حکومت بر تن شریفت، بغضم در گلو بزرگتر می‌شود.
ای کاش می‌دانستی ...
×××
برای تو می‌نویسم

برای تو بزدل بی‌غیرت. برای تو که تا همین چند روز پیش چنان وعده می‌دادی که 85 درصد مردم را که عمدتاً مخالف تو و نظام و امامت هستند، به پای صندوق‌های رأی کشاندی. برای تو می‌نویسم که همچون موشی کثیف سه روز تمام کتک خوردن ایران و ایرانی را دیدی و خم به ابرو نیاوردی.
برای تو می‌نویسم هاشمی ...
برای تو می‌نویسم خاتمی ...
برای تو می‌نویسم موسوی ...
برای تو می‌نویسم کروبی ...
خدا را شکر که همین چند روز کافی بود تا مردم ساده و صبور ایران بدانند که تو هم با ما نبودی ...
×××
برای تو می‌نویسم

برای تو با آن لباس نظامیت. برای تو که برادران و خواهرانت را با دستان کثیفت کتک می‌زنی. برای تو که حالم از دیدنت بهم می‌خورد. برای تو که با شعار "مأمورم و معذور" عقده‌ تمام کمبودهایت را روی بدن پاک هموطنانت خالی می‌کنی.
ای کاش شرفت را بر عقده‌هایت ترجیح می‌دادی.
ای کاش جرأتت در خدمت انسانیتت بود نه در اسارات اسلحه‌ات.
ای کاش ...

گاهی اوقات مجبورم حقیقتی را پس گریه های بی وقفه ام پنهان کنم

2009-06-05T13:37:00.004+10:00

می‌دونی، یادم نیست دقیقاً چی شد که پرت شدم. زمان مثل همیشه رو به جلو در حرکت بود و من هم همراه زمان هر لحظه از گذشته‌ام دورتر می‌شدم. اما انگار ذهنم با من و زمان لج کرده بود. هر چی من جلوتر می‌رفتم، ذهنم بیشتر به اعماق خاطراتم می‌رفت. همین باعث شد که پرتاب بشم به گذشته. برام جالب بود که خطوط تقسیم کودکی‌های من خونه‌هایی بوده که در آن زندگی کردم!
×××
اولین چیزی که از دوران خونه امیرآباد یادم میاد، دوچرخه سواریه. پلاک 17 کوی زرین، خیابون سیندخت. واقعاً چرا برای به یاد آوردن شماره تلفن خونه‌‌ای که شش ماه پیش اونجا بودم باید بهش فکر کنم ولی آدرس خونه‌ای که تا 9 سالگی توش زندگی کردم، همیشه جلوی چشممه؟ هان؟
×××
آذر 85 هم که رفته بودم ایران، یکی از کارهایی که دوست داشتم انجام بدم این بود که برم به همون آدرس و رفتم. وقتی وارد کوی زرین شدم، دلم ریخت پائین. تقریباً همه خونه‌ها رو کوبیده بودن و از نو ساخته بودن. خونه پلاک 17 در میانه‌های کوچه بود. با ناامیدی رفتم به سمتش. اما با دیدن در صورتی رنگ و دستگیره طلایی رنگ و رو رفته‌‌اش، احساس کردم که در دو قدمی همه خاطرات کودکیم هستم. حتی پنجره‌های مشبک پائین در صورتی هم یاد آور خاطرات بازی‌های بچگانه‌ام بود. دریبل تو گل با توپ پلاستیکی دو لایه و شکستن پنجره‌های مشبک پائین در!
×××
در حالی که پشت در صورتی رنگ ایستاده بودم، دوباره پرتاب شدم به خاطراتم. به مرغ و خروس کوچولویی که بابا برای من و پرشا خریده بود و این بار بر خلاف جوجه‌های دو روزه که همیشه بعد از چند روز می‌مردن، مرغ و خروس کوچولو رو تونسته بودیم زنده نگه داریم. بعد از چند وقت، دیگه هر غذایی که خودمون می‌خوردیم به مرغ و خروسمون هم می‌دادیم. خروسمون هم خیلی بزرگ شده بود و هم خیلی وحشی. هر کسی که می‌اومد خونمون ما باید اسکورتش می‌کردیم و الا آقا خروسه می‌پرید رو پشتشو، چند تا یادگاری روی مهمون ما می‌کند! تا این که یه پنجشنبه ظهر که با پرشا از دبستان شهید رجایی برگشتیم خونه، دیدیم خبری از سر و صدای مرغ و خروسمون نیست. بهمون گفتن فروختیمشون. آخه خیلی خطرناک شده بودن. اما اون روز هم من و هم پرشا سر ناهار فهمیدیم چه بلایی سرشون اومده.
×××
آره داشتم می‌گفتم: خودمم هم نمی‌دونم چی شد که پرتاب شدم به اون دوران. خونمون دو طبقه بود. از در حیاط که وارد می‌شدی، روبرو پله‌های ورودی به ساختمان بود. سمت راست هم یه باغچه کوچولو که زمستون‌ها انباشته بود از برف‌های روی پشت بوم. یه درخت اَراَر در گوشه حیاط بود که بابا همیشه می‌گفت درخت اَراَر مثل ناخن می‌مونه، هر چی کوتاهش می‌کنی باز هم در بلند می‌شه. وارد ساختمون که می‌شدی، طبقه اول ورودی کشیده و نسبتاً باریکی داشت. اتاق نشیمن و یکی از اتاق خواب‌ها سمت راست بود و در انتهای راهرو، آشپزخانه و حمام و دستشویی و راه پله طبقه بالا قرار داشتند. یادش به خیر توی اون راهرو همیشه فوتبال بازی می‌کردیم. در ورودی ساختمان و در دستشویی دروازه بودند و چراغ دیواری وسط راهرو قربانی همیشگی بازی‌های ما. یک بار یک ساعت مونده به سال تحویل در حال بازی بودیم که من زدم حباب چراغ رو شکوندم!
×××
چه بازی‌هایی اختراع کرده بودیم! هه هو! آدمک شمعی‌های روی کیک‌های فوتبالی رو همیشه نگه می‌داشتیم و با دروازه‌های بازی گلزن کوچولو، رو فرش اتاقمون، زمین فوتبال راه می‌انداختیم! اسم هه هو از اینجا میاد که در حین بازی صدای تماشاگرها رو هم در می‌آوردیم! و خوب صداشون می‌شد هَـــــــــــــــه هـــــــــــــــو!
گزارش می‌کردیم. تورنمنت راه می‌انداختیم. من و پرشا و رامین که معتادش بودیم. بعداً افشین و فرزین و فری (فرید) و کیان و اشکان هم به ما اضافه شدن! خلاصه که دوران خوشی بود. هفت تیر بازی می‌کردیم و معمولاً ادای فیلم "امر، اکبر، آنتونی" رو در می‌آوردیم.

Anahoni ko honi kar den honi ko anahoni ×2
Ek jagah jab jama hon teenon amar akbar anthoni
Anahoni ko honi ...

Ek ek se bhale do do se bhale teen
Dulha dulhan saath nahi baaja hai baaraat nahi
Are kuch darane ki baat nahi
Ye milan ki raina hai koi gam ki raat nahi
Yaaron hanso bana rakhi hai kyon ye surat roni ×2
Ek jagah jab jama ...

Ek ek se bhale do do se bhale teen
Shamma ke paravaano ko is ghar ke mehamaano ko ×2
Pahachaano anjaanon ko
Kaise baat matalab ki samajhaau deevaanon ko
Sapan salone le ke aayi hai ye raat saloni ×2
Ek jagah jab jama ...

من اکبر بودم. داداش کوچیکه! رامین آنتونی بود و پرشا امر! کارت بازی و ماشین بازی هم بود. یادمه یه تابستون که ما تازه از سفر آمریکا برگشته بودیم، همه خونه ما جمع بودن و پدر بزرگ رامین فوت کرده بود. من شاید 6 یا 7 ساله بودم رامین هم 5 سال بزرگتر از من. همه فامیل داشتن می‌رفتن بهشت زهرا که من از بالای پله‌ها داشتم به رامین می‌گفتم: تو بمون که با هم بازی کنیم! بچگیه دیگه! می‌دونی همه خوبی عالم بچگی همینه که هر چی دلت می‌خواد به زبون میاری. هیچ کسی هم ناراحت نمی‌شه.
×××
شب‌های تابستون می‌رفتیم رو پشت بوم می‌خوابیدیم. پشه بند و تخت چوبی و ... پرشا تختش فنری بود! هنوز بوی خنکی لای ملحفه و بالش رو از یاد نبردم. بابا همیشه برامون قصه می‌گفت. معمولاً هم قصه‌هاش با حسن کچل شروع می‌شد و وقتی خودش در حال قصه گفتن خوابش می‌برد شخصیت قصه‌ها قر و قاطی می‌شد و منتهی می‌شد به دکتر سلیمی!
×××
دور و بر خونمون رو خیلی دوست داشتم. بقالی ممد آقا، اون موقع‌ها بقالی‌ها نوشابه فنک نمی‌دادن که بخوری، مگر این که آشنا بودی! زمان جنگ بود دیگه! آقا مرتضی و نرگش خانوم همسایه‌هامون، علی اصغر که هم سن من بود ولی لات بود و بزن بهادر. آخرش یه شبی برادر بزرگترش که مدتی در زندان بود، اومد خونه و برای پول دزدیدن از خونشون سر پدر وش و علی اصغر رو برید! همبرگری سر چهار راه امیرآباد-فاطمی، پیراشکی قدس که همیشه خوشبو بود. یه اسباب بازی فروشی هم روبروش بود که همه کتاب تن تن‌هامون رو از اون می ‌خریدیم. یه فروشگاه سپه هم بود که بغل مدرسه‌مون بود. همیشه بوی موندگی می‌داد. به خصوص زیر زمینش که گوشت و مرغ و سوسیس کالباس داشت.روبروی مدرسه هم هتل کانتیننتال (لاله) بود. عاشق استخرش بودم و سیب زمینی سرخ کرده‌های کنار استخرش. به نظرم بهترین سیب زمینی سرخ کرده دنیا بود.
×××
دیدی بهت که گفتم؟ پرت شدم. الان چند وقته دارم در کوچه پس کوچه‌های ذهنم دنبال خاطرات "شادمانی‌های بی سبب" می‌گردم. باور کن! تازه خبر نداری. امروز صبح پرشا برام ایمیل زده بود. اونم ظاهراً این روزا پرت شده! نمی‌دونم موضوع چیه؟ ولی هر چی که هست، خوشاینده. اونم برام نوشته بود که رفته سراغ کمد اسباب بازی‌هامون و هی یکی یکی بازی‌هامون رو کشیده بیرون و جای منو خالی کرده. فتح پرچم و ایروپولی و پرواز و تجارت و ...
×××
می‌دونی این روزا خیلی به حسین پناهی و شعرش فکر می‌کنم:

"آه! خنده های بی دلیل
گریه های بی دلیل
خیره گی ها، خیره گی ها، خیره گی خیره گی ها و سکوت
خیره گی و افق سرخ غروب
خیره گی و علف ترد بهار خیره گی و شبح کوه و درختان در شب
خیره گی و چرخش گردن جغد
خیره گی و بازی ستاره هاخنده بر جنگ بز و گیوه‌ی پهن مادر
گریه بر هجرت یک گربه از امروز به قرنی دیگر
خنده بر عرعر خر
من، من باید برگردم، تا تو قبرستون ده، غش عش ریسه برم
به سگ از شدت ذوق، سنگ کوچیک بزنم
توی باغ خودمون انار دزدی بخورم
وقتی که هوای حلوا کردم با خدا حرف بزنم
آخه تنها من می دونم شونه چوبی خواهرم کجا افتاده
کلید کهنه صندوق عجایب، لای دستمال چه نوع پیر زنی پنهونه
راز خاموشی فانوس کجاست
گناه پای شل گاو سیاه گردن کیست
چه گلی را اگه پرپر بکنی شیر بزت می خشکه
من باید برگردم تا به مادرم بگم، من بودم اون شب، شیربرنج سحریتو خوردم
تا به بابام بگم، باشه باشه، نمی خواد کولم کنی! گندوما را تو ببر، من به دنبالت می آم
قول می دم که نشینم خونه بسازم با ریگ
دنبال مارمولکا نرم تا آن ور کوه!
من می خوام برگردم به کودکی"

جشـــنواره‌ها

2009-05-14T09:39:00.004+10:00

خونه‌دار و بچه‌دار .. زنبیلُ وردار و بیار!

اگر بریزبنی هستی و اهل فیلم دیدن ، یا اهل ورزش، و یا اگر اهل بخور بخور و رقص و شادی هستی، این نوشته به دردت می‌خوره. اگر نه برو کنار بذار باد بیاد!

جشـــنواره فیلم‌های اسپـــانیـــایی زبان
دوازدهمین جشـــنواره فیلم‌های اسپـــانیـــایی زبان از 21 می در بریزبن آغاز می‌شود و تا 31 می ادامه خواهد داشت. این جشـــنواره شامل بخش‌های مختلفی نظیر: سینمای اسپـــانیـــا، فیلم‌های مدرن، فیلم‌های کوتاه (Life is too short)، فیلم‌های کودکان، فیلم‌های جنگ، فیلم‌های موزیکال، فیلم شناسی خاویر کامارا و فیلم شناسی لوئیز بونوئل است. این جشـــنواره در Palace Centro Cinema برگزار خواهد شد و قیمت بلیط هم 15$ است.
زمان برگزاری جشـــنواره در شهرهای استرالیا:
سیدنی 6 تا 17 می،
کنبرا 7 تا 14 می،
ملبورن 13 تا 24 می،
ادلید 14 تا 17 می،
پرت 20 تا 27 می
و بریزبن 21 تا 31 می.
×××

ماراتن گلد کست
سی‌امین سال ماراتن گلد کست روز یکشنبه 5 جولای 2009 برگزار خواهد شد. اگر اهل ورزش یا پیک نیک هستید، مطمئن باشید روز خوبی در انتظارتان خواهد بود. ماراتن در شش رده برگزار می‌شود. ماراتن 42 کیلومتر، نیمه ماراتن 21 کیلومتر، دو 10 کیلومتر، راهپیمایی 5 کیلومتر و رده کودکان. اگر تا روز سوم جون ثبت نام کنید، تخفیف هم شامل حالتان خواهد شد. محض اطلاعتان عرض می‌کنم که بنده پارسال در نهایت بی میلی در دوی 10 کیلومتر شرکت کردم، اما هر چه از زمان ماراتن می‌گذشت، بیشتر از جو مسابقه لذت می‌بردم. بماند که شب بعد از مسابقه، تب کردم و پاهام از شدت درد می‌لرزید! البته رتبه خنده‌داری کسب کردم و در بین 4733 نفر، شدم نفر 4515!
×××

جشـــنواره یونانی‌ها
سی و سومین جشـــنواره سالانه یونـــانی‌ها در بریزبن، روزهای شنبـــه 23 و یکشنبـــه 24 می برگزار خواهد شد. این هم برای کسانی که اهل خـــوردن و رقصـــیدن هستند! جشـــنواره در Musgrave Park واقع در South Bank/West End برگزار خواهد شد. روبروی Greek Club. جشـــنواره یونـــانی‌ها شامل آتش بازی و مسابقات رقص خواهد بود. مثلاً یکی از مسابقات این است: "رقص زوربا تا وقتی که از پا بیفتی!" و یا مسابقه‌ای به نام: "So You think You Dance Greek". البته شکم پرورانی مثل من هم می‌توانند توانایی‌هایی‌های خود را در مسابقه زیتون خوری و یا عسل خوری امتحان کنند! در نهایت بازدید از کلیسای اورتدوکس یونانی‌ها و نمایش فیلم یونانی را هم می‌توانید به جاذبه‌های این جشـــنواره اضافه کنید. بلیط ورودی این جشـــنواره 7$ است.

هفت فیلم که باید دید

2009-05-06T13:00:00.008+10:00

Elegy (9/10)

راستی هيچ می‌دانی من در غيبت پُر سوالِ تو، چقدر ترانه سرودم؟ چقدر ستاره نشاندم؟ چقدر نامه نوشتم که حتی يکی خط ساده هم به مقصد نرسيد؟
"مرثیه" داستان زندگی یک نویسنده موفق است، که خودش زندگی موفقی نداشته، اما هنگامی که سر کلاس تدریسش با کونسوئلا (په‌نه‌لوپه کروز) آشنا می‌شود، علی‌رغم اختلاف سنی‌اش عاشق او می‌شود و همین عشق او را دوباره احیا می‌کند.
فیلم در نهایت آرامش آغاز می‌شود، ادامه می‌یابد و به پایان می‌رسد. در واقع اگر در پی فیلمی از جنس جیمز باند هستید، فیلم چیزی برایتان نخواهد داشت. اما داستان لطیف و قدرتمند فیلم (علی‌رغم کلیشه‌ای بودنش) در تمام طول فیلم نقطه قوت آن محسوب می‌شود. ضمن این که بازی تحسین برانگیز بن کینگزلی هم مزید بر علت است.

The Boy in the Striped Pyjamas (8/10)

تو چيزی، انگار بسته‌ای به کودکی می‌سِپُری، پنچره‌ی خانه را نشانش می‌دهی، نزديکتر از هميشه با همان روسریِ نازکِ قشنگ، انگار آژيرِ قرمزِ اين وقتِ نامراد را نشنيده‌ای ... ری‌را!
"پسری با پیژامه راه‌راه" هم داستانی دستمالی شده دارد که حتی تا دقیقه 80 فیلم (فیلم 94 دقیقه است)، حوصله بیننده را سر می‌برد. داستان فیلم بار دیگر داستان جنگ جهانی است و مظلوم نمایی یهودی‌ها. هر چند که به طرز محسوسی دستمال به دست یهودیان است، اما چند دقیقه پایانی فیلم، بسیار غیر معمول و تأثیرگذار است. فیلم ضعف‌های زیادی نظیر، سکانس‌های برقراری ارتباط بین دو پسر بچه آلمانی و یهودی‌ را دارد که بدون هیچ مزاحمی کنار سیم خاردارهای کمپ یهودی‌ها با هم بازی می‌کنند. اما در واقع نویسنده فیلم، تمام آن 80 دقیقه ابتدایی فیلم را فدای دقایق پایانی فیلم کرده، که خوب به نظر من یکی از بهترین فیلم‌های از جنس جنگ جهانی را ساخته است. در این فیلم بازی و صورت زیبای "ورا فارمیگا" به یاد ماندنی است.

Cashback (8/10)

امروز هم کسی اگر صدايم کرد، بگو خانه نيست! بگو رفته است شمال، می‌خواهم به جنوب بينديشم!
داستان Cashback که یک فیلم انگلیسی است، برمی‌گردد به یک پسر جوان که دوست دخترش او را ترک کرده است و او در اثر این ضربه روحی دچار بیخوابی می‌شود. اما همین بیخوابی برای او روزی 8 ساعت وقت خالی ایجاد می‌کند. در این میان او درمی‌یابد که قدرت تجسمش به او این امکان را می‌دهد تا زمان را برای لحظاتی متوقف کند و این نقطه عطف فیلم است، چرا که مونولوگ‌ها گنجانده شده در این لحظات، بسیار ظریف و زیبا است. فیلم چاشنی کمدی‌ای دارد که نقطه ضعفش محسوب می‌شود.

The Home Song Stories (8/10)

شيشهْ عطری آشنا که بوی سالهای دورِ دريا می‌دهد هنوز!
"داستان آهنگ‌های خانگی"، داستان زندگی واقعی یک پسر بچه هنگ کنگی است که حالا در میانسالی مشغول نوشتن آن است. هر چند که موضوع از زبان پسر بچه نقل می‌شود، اما در واقع داستان فیلم، سرگذشت مادر اوست که برای گذراندن زندگی‌اش پس از مهاجرت به استرالیا، سختی‌های زیادی را متحمل می‌شود. فیلم بسیار تأثر برانگیز است ولی زیباست و داستانی گیرا دارد.

The Black Balloon (7/10)

حوصله کن ری‌را، خواهيم رفت. اما خاطرت باشد، هميشه اين تويی که می‌روی، هميشه اين منم که می‌مانم!
کارگردان این فیلم، به نوعی داستان زندگی واقعی خانواده خودش را به تصویر کشیده است و از همان سکانس آغازین فیلم، بیننده متوجه می‌شود که خانواده‌ای معمولی دارای یک فرزند عقب مانده ذهنی هستند و برادر این پسر عقب مانده، از این که به خاطر برادرش در بین دوستانش تحقیر می‌شود، ناراضی است. در طول فیلم که مانند اکثر فیلم‌ها، یک تم عاشقانه هم وجود دارد، مشکلات این خانواده نمایش داده می‌شود. بازی "تونی کُلِت" که قبلاً در فیلم "داستان ژاپنی" هم درخشیده بود، نقطه قوت فیلم است.

Summer Hours (7/10)

در غيبت پُر سوال تو، آن انار خجسته بر بالِ حوضِ ما خشکيد.
"اوقات تابستانی" داستان سه فرزند یک خانواده است که پس از مرگ مادرشان، علی‌رغم رابطه خوبی که با هم دارند، در تصمیم گیری در مورد ارث مادرشان نگاهی متفاوتی دارند. داستان بسیار ساده است، اما کشش داستان و انتخاب لوکیشن فیلم واقعاً تحسین برانگیز است. و طبق معمول، "ژولیت بینوش" بهترین نقش را در فیلم ایفا کرده است.

Somersault (7/10)

می‌خواهم به جايی دور خيره شوم، می‌خواهم سيگاری بگيرانم، می‌خواهم يک‌لحظه به اين لحظه بينديشم.
یک دختر نوجوان، پس از این که در حال سکس با دوست پسر مادرش لو می‌رود، خانه را ترک می‌کند و به “Somersault” می‌رود. دختر نوجوان در آن شهر به دنبال شخصی است که سال قبل به او گفته است در Somersault زندگی می‌کند. اما خیلی زود درمی‌یابد که در این شهر تنها مانده است و سعی می‌کند که روی پای خودش بایستد.

خوب شد؟ رفت تو چشت! حالا هی دامبول و دیمبول کن

2009-04-21T10:34:00.008+10:00

سلام و صد سلام بر ژنرال توسری خورده خودمان

ژنرال امروز می‌خواهیم بیش از آنکه از خودمان سخن بپرورانیم، از تو بگوییم! اما از ما که پنهان نیست، از تو چه پنهان که یه تار موی سرمان می‌ارزد به تمام هیکلت. فلذا باز هم نامه‌‎مان را با سخنانی از خودمان آغاز می‌کنیم.

ژنرال! نمی‌دانیم که چه حکمتی است که هر کسی این روزها ما را می‌بیند، اذعان می‌دارد که کمی تا قسمتی از فربه‌گی‌هایمان کاسته شده است! اما به سر شما قسم، نه سر سوزنی از خورد و خوراکمان کاسته‌ایم و نه بیش از پیش ورزش می‌کنیم! گفتیم ورزش، بد نیست بدانی که چند صباحی پیش به جای اینکه ما ورزش بنمائیم، ورزش ما را نمود و دنده‌گاهمان را فرستاد به مرخصی هفت هفته‌ای! هر چند که ما مرخصی‌اش را سه روز پس از آن لغو کردیم و دوباره ورزش کردیم، ولی دوباره از ما که پنهان نیست، از شما چه پنهان، هنوز هم هنوز است، درد داریم، آن هم چه دردی! ولی می‌دانی ژنرال! ما هم مثل تو خراب این توپ گرد هستیم. حتی همین دیشب در سن سی و یک سالگی و بعد از دست کم 24 سال دویدن‌ دنبال توپ، چنان دلمان برای بازی قیجوجه می‌رفت که نگو! مثل قیجوجه‌گی دل یک بچه برای قاقالی‌لی!
ژنرال هفته گذشته و به عبارتی شب جمعه این اجنبی‌ها که همان شنبه شبشان است، به اصرار دوستان و سلطان بانو رفتیم به یکی از دخمه‌های فسق و فجور! می‌دانی که از سن ما دیگر گذشته که لابلای پسر بچه‌هایی که تازه پشت لبشان زرد شده (از بس این اجنبی‌ها بورند!) و دخترکانی که برای نگه داشتن دو تا هسته آلبالو سوتین می‌بندند، بلولیم! اصولاً معتقدیم که مکان‌های ترقص به درد کسانی می‌خورد که آمپرشان زده ‌است بالا و همدمی هم ندارند که ... جل الخالق! آخرش این که اگر روزی گذارت به ترقص خانه‌ها افتاد، حتماً قبلش عینکت را تمیز کن و آب هویج هم به میزان مبسوط بنوش! چرا که اگر هم سن ما باشی، کاری به جز چشم چرانی از دستت بر نمی‌آید!

ژنرال! حالا برویم سراغ تو!
ژنرال باور کن علی رغم همه متلک‌هایی که نثارت می‌کنیم، قبولت داریم! و می‌دانیم برازنده هدایت کیسه کشان طهرانی هستی. اما این اخلاقت را به هیچ وجه من الوجود نمی‌توانیم بپذیریم که مدام مانند خروس جنگی به این و آن می‌پری! آخرش هم همین لات بازی‌هایت کار دستت داد! اولش برای تنها بازیکن با کلاست (جباری) شاخ و شانه کشیدی و او را به سیاه چاله انداختی و همین حماقتت باعث شد تلپ و تلپ ببازی. در آسیا که تیمت شده ‌است زنگ تفریح. در همین مملکت خودمان هم در حالی که 6 امتیاز از کارگران کارخانه ذوب آهن پیش بودی، در طی هفت هفته اخیر، 3 امتیاز هم عقب افتادی! و حالا در فاصله یک هفته به پایان مسابقات، کاسه چه کنم بر گرفته‌ای و مدام ترکمانت را توجیه می‌کنی!
ژنرال فارغ از آن گندی که بالا آوردی، ماجرای دعوایت با حاجی مایلی لنگی هم شده غوز بالای غوز! در آخرین بازیت مقابل پراید سواران کرجی، گل بدی خوردی. می‌دانم. گل دقیقه 92 خوردن، همان مثال مشت در ما تحت است! ولی چرا بعد از بازی گیر دادی به حاجی مایلی و تیمش؟ به جای گیر دادن به این و آن تیمت را جمع کن ژنرال! به چه کسی هم گیر دادی! حاجی مایلی!!!
ژنرال! حاجی مایلی یک خل مشنگ صد در صد خالص است! بنده خدا بیماریش مشابه بیماری آن فسقلی چشم تنگولی است. خداداد را می‌گوییم. خداداد دوزاده سال پیش یک گل به استرالیا زد و بعد از آن رفت تو عالم هپروت! حاجی مایلی هم سیزده سال پیش یک بار آمپر تیمش زد بالا و 6 تا به کره زد و 3 تا به عربستان. از آن روز تا به حال حاجی مایلی یاتاقان زده و خدا را بنده نیست! به زمین و زمان گیر می‌دهد! خل مشنگ که شاخ و دم ندارد ژنرال جان! مگر همین چند هفته پیش از حاجی مایلی نپرسیدند، چی شد که اینقدر خوب با سایپا نتیجه گرفتی و او در جواب زد زیر گریه! خوب از خل مشنگ که انتظاری نمی‌رود! حالا این خل مشنگ را نشانده‌اند بر مسند فوتبال ملی‌مان که شاید دوباره آمپر تیمش بزند و بالا و ما بیضتاً بیضا بریم جام جهانی! آنوقت تو به این معلوم الحال گیر می‌دهی که چه؟ دیدی نه گذاشت و نه برداشت، یک نامه نوشت به مردم عزیز، قهرمان و دوست داشتنی ایران سربلند و همیشه جاوید و هر چه از دهانش درآمد نثارت کرد! همین را می‌خواستی؟ خوب شد؟ رفت تو چشت؟ حالا هی دامبول و دیمبول کن!
نامه را برایت گذاشتیم اینجا، چون دیدیم پینوکوهای وطنی (خبرگزاری فارس و ایسنا) اول خبر را گذاشتند و بعد یادشان آمد که سوتی داده‌اند و سانسورش کردند! ولی نامه حتماً را بخوان. بخوان و اگر فهمیدی به ما هم بگو که منظور حاجی مایلی از "گروهبان قندلی" و "گنده باقالی" چیه؟ ژنرال همه نامه یک طرف، آنجا که حاجی مایلی زده سبک قرآن یه طرف (هیچ دستی برتر و بالاتر از دست خداوند عزوجل نبوده و اوست که اگر بخواهد کسی را خوار نماید ...).

ژنرال! نامه‌مان زیادی فوتبالی شد. سر و تهش را با یادآوری از یک فیلم هم می‌آوریم! ژنرال! جایت اصلاً خالی نبود هنگامی که ما در حال تماشای فیلم Nine Songs بودیم! مرتیکه مادر به خطا به خیال خودش فیلم ساخته بود! 72 دقیقه تصویر بود که حاوی 9 آهنگ 4 دقیقه‌ای بود و 9 نوع مختلف از هم خوابگی (هر کدام 4 دقیقه)! آن هم با جزئیات کامل! از کار دستی زنانه و فوت بال بگیر تا سس سالاد کلم! خلاصه که صد رحمت به شب‌های لوس آنجلس!

ژنرال! سایه‌مان بر سرت مستدام
دست بوسمانی

میرحسین، تو که راست می‌گی؟

2009-04-08T16:04:00.007+10:00

زنگ اول؛ علوم اجتماعی
خوب به سلامتی حاجی مایلی دوباره خر مراد رو سوار شد و تلپی افتاد روی صندلی سرمربیگری تیم ملی! اشتباه نکنید، نمی‌خوام در این زنگ راجع به مربی تیم ملی صحبت کنم! این بحث باشه برای زنگ ورزشتون! الان می‌خوام راجع به بعد اجتماعی برنامه نود بنویسم!
در برنامه نود دوشنبه 17 فروردین، جناب عادل خان فردوسی‌پور، حاجی مایلی رو به برنامه دعوت کرده بود. حاجی هم که تا همین چند روز پیش بنا به رأی دادگاه حق اظهار نظر راجع به علی دایی (و طبیعتاً تیم ملی) رو نداشت، این بار فارغ البال دعوت عادل رو پذیرفت و ... بماند! این زنگ چی داشتیم؟ آهان علوم اجتماعی!
دربرنامه نود حرف های خوبی زده شد. شاید جالب ترین بخش (اجتماعی) برنامه همون جایی بود که حاجی مایلی اشاره کرد، بازی کره‌شمالی مقابل کره جنوبی رو دیده. و فردوسی‌پور پرسید: چه جوری؟ اونوقت مایلی‌کهن گفت: البته من ماهواره ندارم، از طریق همسایه‌مون می‌بینم. بعد عادل دوباره پرسید یعنی چی؟ از خونه همسایه سیم کشیدید؟ حاجی مایلی گفت: البته بنده با توجه به شغلم می‌تونم ماهواره داشته باشم ولی ...

ماهواره همسایه حاجی مایلی اینا

نتیجه: کارمند سازمان تربیت بدنی بودن، شما رو از تهاجم فرهنگی مبرا می‌کنه! احتمالاً همسایه حاجی مایلی بین دو نیمه یه سری هم به Spice Platinum می‌زنه که خوابش نگیره!
×××
زنگ دوم؛ تاریخ
چند سال پیش در بم زلزله آمد، قمی‌ها گفتند: مجازات الهی سرشان آمده.
امسال در قم سیل آمد! قمی‌ها خفه شدند!

نتیجه1: یادمان باشد تاریخ باعث رسوایی یاوه‌گویان می‌شود!
نتیجه 2: تمام خرافه‌های دینی ناشی از ناآگاهی انسان بوده است.
×××
زنگ سوم؛ علوم سیاسی
میرحسین موسوی رو که می‌شناسید؟ همون که وقتی اومد، خاتمی عباشو کنار کشید و بعدش هم در مورد رأی گفت: من به میر حسین می‌دم! شما بهش بدین!
میرحسین موسوی در کنفرانس مطبوعاتی خود، در پاسخ به سؤال خبرنگار روزنامه اعتماد که پرسید «شما نخست وزیر دورانی بودید که دوران بگیر و ببند بود اگر شما رییس جمهور شوید با طرح امنیت اجتماعی و طرح های مشابه چگونه برخورد می کنید؟» گفت: «پروژه امینت اجتماعی اثرات سوء دارد و تأمین کننده اهداف نظام ما نمی‌باشد و همه مسایل اجتماعی با تکیه بر مزیت‌های ما در اعتماد به جوانان و زنان باید تهیه شود و به صورت آمرانه و خشن هر نوع برخوردی که داشته باشیم آثار مثبتی نخواهد داشت.» وی تأکید کرد:«بخشی از برخوردها اساساً موضوعیت ندارد و با سوءنیت انجام می‌شود و این به حساب نظام گذاشته می‌شود و من این گشت‌ها را جمع خواهم کرد.»
نمی‌دونم چرا هر چی بیشتر جواب آقای موسوی رو می‌خونم بیشتر یاد چهره احمدی‌نژاد می‌افتم که در میزگرد تبلیغاتی خودش برای ریاست جمهوری، انگشتاشو تو هم کرده بود و می‌گفت: یعنی واقعاً مشکل ممکلت ما مدل موی جوونای ماست؟

نتیجه: علوم سیاست همان فن دروغ گویی است!
×××
زنگ چهارم؛ هندسه
درس امروز زوایا:

به این می‌گن روش بهینه تدریس!
×××
زنگ آخر؛ دینی / زیست شناسی
خوب بچه‌ها می‌دونم که همه خسته هستین و منتظرین که زنگ بخوره. برای همین زنگ دینی/زیست شناسی امروز رو اختصاص می‌دم به یک سوال ساده که در بالاترین پیداش کرده بودم:
دین ما به ما گفته که نظریه تکامل انسان، ساخته ذهن معیوب غیر مسلمون‌هاست و حضرت آدم و منزلشون اولین انسان‌هایی بودند که خدا آفریده.

سوال اینجاست که آیا جناب آدم و عیالشون ناف داشته‌اند؟ اگر داشته‌اند قبل از آفرینش نافشون به کجا وصل بوده؟ و اگر نداشته‌اند ناف بچه‌شون به کجاشون وصل بوده؟ توضیح دهید با ذکر مثال.

او که بی‌دليل مرا به درآمدنِ آفتاب اميد می‌دهد، ابلهِ دلسوزِ ساده‌ای‌ست که نمی‌داند، نوميدی سرآغازِ دانايیِ آدمی‌ست

2009-04-06T12:55:00.002+10:00

اول؛ انگار هزار کبوتربچه‌ منتظر در پسِ چشمهات، دلواپسی مرا می‌نگريست!

تا حالا شده از دیدن بعضی صحنه‌های به ظاهر معمولی در فیلم‌ها رنجیده بشی؟ خنده‌داره، نه؟ ولی وقتی هنرپیشه‌ای رو به هر دلیل دوست داشته باشی، حس خاصی نسبت به اون هنرپیشه داری. بچه که بودم (نه که الان نیستم!)، یادمه همیشه آخر فیلم Butch Cassidy and The Sundance Kid (مردان حادثه جو)، ناراحت می‌شدم که چرا رابرت ردفورد و پل نیومن کشته می‌شن!
حالا بعد از این همه سال و بعد از دیدن دوازده فیلم مختلف از ژولیت بینوش که با فیلم آبی کیشلوفسکی شناختمش و کم کم شیفته شخصیتش شدم، از دیدن برهنگی‌های تنش در فیلم Breaking and Entering به هیچ وجه حس خوشایندی نداشتم!
گفتم که خنده‌داره!
×××
دوم؛ من از حدیث دیو و دوری از دیدگان تو می‌ترسم ری‌را
تا حالا شده از حادث شدن یک اتفاق و یا انجام یک کار، بد جوری پشیمون شده باشی و هیچ راه برگشتی هم براش نباشه؟ اگر جوابت به این سوال منفیه، خیلی کارت درسته، ولی دوباره فکر کن!
×××
سوم؛ به زودی آن خبر سهمگين، به باغ بی‌آفتاب اين ناحيه خواهد رسيد
تا حالا شده بشینی حساب کنی چقدر از عمرت رو مشغول درس خوندن بودی و بعدش حدس بزنی که با توجه به شرایط فعلی خودت، چقدر ممکنه زنده بمونی تا بتونی از درسی که خوندی استفاده کنی؟ من 22 سال از 31 سال زندگی خودم رو مشغول درس خوندن بوده‌ام و احتمالاً 3 سال دیگه هم خواهم بود! تا همین الان شده 71 درصد از کل عمرم! آخرش که چی؟
×××
چهارم؛ اين ساعت ديواری، با آن آونگ هزارساله‌اش، نمی‌گذارد از خواب تو، به آرامی سفر کنم!
تا حالا شده یه چیزایی بنویسی و بعدش که می‌خونیشون احساس کنی که چقدر نوشته‌هات آغشته به غمه؟
ولی به قول پائیز از وبلاگ نوشتن همین درهم نوشتن رو دوست دارم٬ انگار که دارم با خودم زمزمه می‌کنم ... حالا یه بار شاده و یه بار ناشاد!
×××
پانوشت: همیشه حول و حوش همین حالا، هی هوای هپروت داشته‌‌ام ... همین خوب است ... همین خوب است ...

فشار بده پائین لطفا!

2009-03-26T10:20:00.001+10:00

در استرالیا چند روش برای اصلاح موی سر مردها بین ایرانی‌ها متدوال است.
روش اول؛ خودزنی! یعنی دوستانی که خودشون هنرمند هستن و دست به قیچی، می‌رن جلوی آینه و قیچی به دست می‌افتن به جون موهاشون.
روش دوم؛ همسرزنی! یعنی همون دسته بالا ولی خودشون یا حالشو ندارن و یا هنرشو. بنابراین سرشونو می‌دن به دست زنشون! البته دوستانی که همسر ندارن در این مورد سرشونو می‌دن به دست دوست دخترشون و یا اگر خیلی امکانات کم باشه می‌دن به دست دوست‌های مردشون!
روش سوم؛ سلمونی! خوب این روش که به نظر نیاز به توضیح نداره! هان؟ ولی باور کنین داره!
اینجا اکثر سالن‌های آرایش مو، زنونه است و اون گوشه موشه‌ها موی مردهارو هم کوتاه می‌کنن! عین داروخانه‌‌هایی که شکلات و آبنبات هم می‌فروشن! از همه جالب‌تر اینه که علی رغم محبوبیت این آرایشگاه‌های زن سالار بین مردهای ایرانی ( برو بچه‌های قدیم Griffith می‌دونن چی می‌گم!)، اکثر این آرایشگرها چنان جای پاشون روی شونه آدم می‌مونه که به این سادگی‌ها پاک نمی‌شه!
حالا اخیراً بنده یک آراشگاه مردونه در دل بریزبن پیدا کردم که نه چسان فسان آرایشگاه‌های زنونه رو داره! نه ماشین اصلاحشون صورتیه و نه آخرش با یک لبخند ملیح ماکت تپه‌های مارلیک کرج رو روی سرت بهت تحویل می‌ده! تازه اگر روشون کار کنم، چایی دارچین هم تو بساطشون می‌ذارن!
آدرس بدم؟
×××
پانوشت: پرشین جان! دلبندم! آخه چند بار می‌خوای بری سلمونی بعد یارو که ازت می‌پرسه از کدوم ور می‌خوای موهاتو شونه کنی؟ تو گه گیجه مزمن بگیری که شونه به سمت پائین چی می‌شه؟ بعد سرخ و سفید بشی و بگی:

Push it down please

اونوقت یواشکی به یارو نگاه کنی و ببینی که اون هم مثل تو گه گیجه مزمن گرفته که چیو باید فشار بده پائین؟ بعد مجبور بشی شونه رو از یارو بگیری و با زبون ایما و اشاره نشون بدی که منظورت چیه؟ بابا جان یک کلمه است! یاد بگیر دیگه! بگو Forward!

پیک شادی

2009-03-19T12:45:00.002+10:00

اول: دخترونه؛
برای من همیشه بهترین روزهای سال همین روزهای قبل از نوروز بوده. حالا خیلی مهم نیست که کجا باشم، حتی اینجا در استرالیا و در آستانه پائیز، حال و هوای من بهاری است!
دوم: خیلی دخترونه؛
عید برای من به آن دو هفته دوست داشتنی آغاز فروردین محدود نمی‌شه. از بچگی عید زمانی بود که خونه تکونی شروع می‌شد و من هم مشتاقانه در آرزوی رسیدن یک پنجشنبه یعد از ظهر دوست داشتنی بودم تا برای خرید لباس عید بیرون بریم. کفاشی‌های راسته خیابون پهلوی روبروی تئأتر شهر و بوی پیراشکی خسروی در خیابون جمهوری انگار جزئی از وجود من رو تشکیل می‌دن.
سوم: پسرونه؛
حالا به جای دخترونه نوشتن، شاید بد نباشه به یک خاطره از دوران عید اشاره کنم. پس بیایین فرض کنیم که معلم انشا گیر داده که "نوروز خود را چگونه گذراندید؟"
حالا منم قلم در دست می‌گیرم و می نویسم:
سال 42 بود، مردم ریخته بودند تو خیابونا ...
آخ اشتباه شد! این که مال 15 خرداده!
سال 57 بود، بازم مردم ریخته بودند تو خیابونا ...
ای بابا چرا اینجوری می‌شه؟
برای این که دوباره سوتی ندم، بهتره اینجوری شروع کنم:
مکان: خانه‌ای دو طبقه مابین شهرزیبا و جنت آباد.
زمان: یه چیزی تو مایه‌های سال 68 یا 69. یعنی 19 یا 20 سال پیش.
بازم مکان و این بار توضیحات کیلویی: ساکنین طبقه اول، عموی بنده به همراه همسر و سه فرزند. ساکنین طبقه دوم، بنده به همراه برادر، پدر و مادر.
بازم زمان و این بار توضیحات کیلویی: ساعت 8 شب 12 فروردین.
طراحی صحنه: زن عمو و مادر بنده در حال جمع کردن سفره هفت و آماده کردن مقدمات سیزده‌بدر و در حال شام پختن هستن. (آخه از اونجایی که ما واقفی‌ها کلاً عجولیم، باید همه چی رو زودتر انجام بدیم! اگر شک دارین از سلطان بانو بپرسین!) و اما مردها که ماشالله 7 نفر هستن، همگی در طبقه اول خونه، نشسته‌اند و ولو روی زمین با لباس تو خونه (باور کنین پیژامه کردی سبز چمنی نبودها! همه کت و شلوار و کراوات زده بودیم!)، مشغول لذت بردن از آخرین روزهای تعطیلات و کری خواندن در حین پوکر بازی کردن.
اکشن: خان عمو به خان داداش بنده گیر می‌ده که تو مُلی یزقل (ملا یزقل یهودی) هستی و همش پولاتو تو جورابات قایم می‌کنی به جای این که بیاری وسط و بازی کنی! بنده و پسر عمو کوچیکه که با خان داداش سه تایی عیاقیم، هرهر می‌خندیم. خان عمو که در پنجاه و دو-سه سالگی، هنوز جناب سرهنگه، چشم غره می‌ره و ما موش می‌شیم! (خان عمو در هفتاد و سه سالگی هنوز هم جذبه داره!)
همه در حال شوخی و خنده هستیم که ناگهان زنگ خونه به صدا در میاد. یعنی کی می‌تونه باشه این وقت شب؟ زن عمو مهربونه می‌ره گوشی رو بر می‌داره و می‌گه: بله؟ ... سلاملکوم ... بفرمایین بالا .. بفرمایین.
خان عمو می‌پرسه: زری کی بود؟
زن عمو: پاشین پاشین مهمون اومد. آقای ... اینا اومدن.
مردهای پیژامه به پا، همگی مثل مورچه‌هایی که آب تو لونشون گرفته باشن، پخش و پلا می‌شن. هر کی از یه طرف می‌دوه که یه چیزی بپوشه! (باور کنین همه کت و شلوار و کراوات زده بودیم!) این وسط همه زیر لب غرغر هم می‌کنن! دوازده فروردین ساعت 8 شب! ای تو روحت! ولی دیگه خیلی دیره! عین اون موقع‌ها که وسط فیلم س.ک.س.ی دیدن برق می‌رفت و فیلمه توی ویدئو گیر می‌کرد، حالا ما هم بین زمین و هوا گیر افتاده بودیم! من و پسر عموها پریدیم توی اتاق خواب‌ها. خان بابا و خان عمو سریع دو دست از لباس‌های خان عمو رو پوشیدن و در همین گیر و دار تق تق تق ...
زن عمو مهربونه در رو باز کرد: سلاملکوم عید شما مبارک.
اونا: سلام عید شما هم مبارک. ببخشید ما اینقدر بد موقع اومدیما!
(در همین زمان بنده به همراه پسر عموها مشغول سلام رسوندن به خواهر و مادر اونا هستیم!)
خلاصه اونا اومدن تو و بزرگترها هم خودشون رو به هر جون کندنی بود، آماده کردند و ماچ و بوسه کنان عید همدیگر رو مبارک کردن! و اما ما تبعید شدگان، ناگهان متوجه شدیم که خان داداش پیشمون نیست! هر چی سرک کشیدیم به اون یکی اتاق خواب دیدیم نه خیر خبری ازش نیست!
(حالا اینجا نما عوض می‌شه و خان داداش رو نشون می‌ده که توی آشپزخونه، پشت دیوار دم یخچال، صندلی گذاشته و با همون پیژامه و زیر پوشش (منظورم همون کت و شلوار و کراواته) نشسته و پاهاشو جمع کرده توی سینه‌اش و هراسون منتظر که اونا برن و این هم از مخفیگاهش بیاد بیرون.)
زن عمو مهربونه، خوب مهربونه دیگه، بعد از چای و شیرینی و میوه و این چیزا، که حدوداً نیم ساعتی طول کشیده، گیر می‌‌ده که عمراً اگه بذارم شام نخورده برین! و ما همگی در اتاق خواب و احتمالاً خان داداش در آشپزخونه، یکصدا ته دل می‌گیم: زری خانوم کوتاه بیا حالا! اما مگه می‌شه؟ زن عمو مهربونه اگر گیر بده که یه لقمه غذا بذاره دهنت، شده تا ورامین دنبالت بدوه، آخرش اون یه لقمه رو باید بذاره تو دهنت! ملتفتی که؟
خلاصه از اونا انکار و از زن عمو مهربونه اصرار. بعد زن عمو می‌گه به جون شما خورشت قیمه‌ام حاضره (یادش بخیر عجب قیمه‌هایی درست می‌کرد)، دور هم می‌شینیم و می‌خوریمش دیگه. و در حال گفتن این جمله می‌ره به سمت آشپزخونه و خوب دوربین هم دنبالش می‌ره دیگه! البته پشت سر دوربین، خانوم اونا هم می‌ره تو آشپزخونه که به رسم ایرانی بودن تعارف تیکه و پاره کنه! به محض ورود به آشپزخونه، نما عوض می‌شه و خان داداش رو نشون می‌ده که با اون اوضاع اسفناک، نشسته رو صندلی و می‌گه: سلام! من پرشا هستم، پسر دکتر واقفی!
×××
نتایج اخلاقی:
تا دیگه ما باشیم که با پیژامه ورق بازی نکنیم!
تا دیگه ما باشیم که با کت رسمی و پیژامه بشینیم! آخه اومدیمو مهمون اومد!
تا دیگه ما باشیم که فیلم س.ک.س.ی نگاه نکنیم!
تا دیگه ما باشیم که پشت در پشتی خونه رو با گلدون پر نکنیم!
تا دیگه ما باشیم اگه یه نفر در اون شرایط ما رو دید، نگیم سلام من پرشا هستم. پسر دکتر واقفی! و به جاش مثلاً بگیم: سلام! من دیوونه‌ام!
نتیجه واقعی: یادت بخیر شادمانی بی سبب!
×××

نوروزتان پیروز

گیرستون ششم

2009-03-17T09:11:00.002+10:00

اول؛ سه گانه خاتمی، اونی که ما بهش می‌گیم جیگر و پیتزای قورمه‌سبزی
اقدام اخیر آقای خاتمی در رابطه با کنار کشیدن به نفع آقای میر حسین موسوی رو چگونه می‌بینید؟ بذارین صاف و پوست کنده بگم. به نظر من، آقای خاتمی با این حرکتش جوکی رو که در دوران ریاست جمهوریش براش ساخته بودند، به واقعیت نزدیک کرد!
جوک: یک خانم پس از پنج بار ازدواج ادعا می‌کرد که هنوز دختره! بهش گفتن: آخه مگه ممکنه! گفت: آره! شوهر اولم رشتی بود و شوهر دومم قزوینی! تکلیف این دو تا که معلومه! شوهر سومم اصفهانی بود و تا می‌رسید به اصل مطلب، می‌گفت: حیفس! شوهر چهارمم لیسانس زبان داشت و خوب زبان خوبی هم داشت! شوهر پنجمم هم خاتمی بود که هی می‌گفت می‌کنم و نمی‌‌کرد!
به گزارش باشگاه خبرنگاران اعلام انصراف خاتمی با انتقاد و اعتراض شديد هوادارانش در جماران مواجه شد كه خاتمی خطاب به آنها گفت: احساسی برخورد نكنيد و همه شما از مير حسين حمايت كنيد.
اینجاست که تازه معنی دموکراسی دینی (یا به قول کیوسک، همون پیتزای قورمه سبزی) هویدا می‌شه! یکی نیست از جناب سید خندان بپرسه مگه انتخابات مثل مسأله مجتهد و فتواست که شما تعیین بکنی ما به کی رأی بدیم؟
×××

دوم؛ تا خر در جهان است ...
مديرحوزه علميه قم مراسم چهارشنبه سوری را بر گرفته از سنتی طاغوتی و خلاف عقل و شرع دانست.
البته جناب آيت‌الله مرتضی مقتدايی، مشخص نکرد که چرا برگزاری جشن به بهانه مراسم چهارشنبه سوری خلاف عقل به حساب می‌آید و مراسم خودزنی و زنجیر زنی و جمع شدن سه‌شنبه شب‌ها جلوی یک چاه برای ظهور امام زمان خلاف عقل نیست!
×××

سوم؛ شتر جان
وزير راه و ترابری با تأكيد بر اين كه اصلاً نبايد در جاده‌های كشور گاردريل نصب شود! گفت: نصب گاردريل براي رانندگان بی‌توجه است.
البته آقای وزیر قصدشون از این اظهار نظر، احتمالاً شناخته شدن به عنوان احمق‌ترین وزیر در کابینه احمق‌ها بوده است! چرا که نصب گاردریل یکی از مواد اصلی استاندارد مهندسی راه در دنیاست!
جناب دکتر بهبهانی در ادامه افزود: کشته‌های تصادف شتری است كه در خانه همه ما خوابيده است!
در حالی احتمالاً منظور ایشان این بوده است که تا شتری مثل من وزیر راه و ترابری است، رشد کشته‌های تصادف متوقف نخواهد شد!
وزير راه و ترابری با تأكيد بر اين كه همه عامل تصادف عامل انسانی است! گفت: اعداد و ارقام اعلامی در خصوص نقش جاده و وسيله نقليه در تصادفات مربوط به كشورهای خارجی است كه هم خودرو استاندارد توليد می‌كنند، هم جاده آنها ايراد ندارد و هم اين كه مردم فرهنگ صحيح ترافيك و رانندگی را می‌دانند.
که البته ایشان با این اعتراف وزیر صنایع و رئیس اداره راهنمایی و رانندگی را به همراه خودش زیر سوال برد!
×××

چهارم؛ 29 اسفند، روزی که شاید عامل همه جریانات کنونی است!
پنجشنبه روز ملی شدن صنعت نفت است. صنعتی که حالا سال‌هاست ملی نیست و دولتی است! و من برای اولین بار نظرم در مورد دکتر مصدق عوض شده است! تا حالا فکرکردین که اگر صنعت نفت ما، مثل کشورهای عربی در دست انگلیس و آمریکا بود، اوضاع ایران چگونه بود؟

مهدی مکان

2009-03-09T21:54:00.006+10:00

سلام و صد سلام بر ژنرال قلق و مضطرب خودمان!
طبق معمول با نگارش از احوالات خودمان برایت آغاز می‌کنیم و اذعان می‌داریم که دیگر پذیرفته‌ایم که به جرگه فربه‌گان عالم پیوسته‌ایم! اغذیه‌مان را به میزان متنابهی تقلیل داده‌ایم و گاهی اوقات از فرط گرسنگی، دلمان برای جویدن گوشه فرش هم قیجوجه می‌رود، چه رسد به KFC و Subway! اما از شما چه پنهان که حتی مثقالی از این وزن قابل توجه‌مان کاسته نشده است که نشده است!
ژنرال! کارتون آن پسرک فسقلی را به یاد می‌‌آوری که از درد دندان به خودش می‌پیچید و دستمالی را با گره‌ای روی سرش بسته بود برای التیام زق زق ناشی از دندان درد؟ حال و روز ما هم در همان مایه‌های پسرک مفلوک است!
ژنرال! در راستای داشتن یک زندگی سالم و پویا، بار دیگر مبادرت به کوچ نمودیم و در این راستا خودمان را نیز هم نمودیم! القصه از هیاهوی Pacific Highway متواری گشتیم و علی‌رغم دیدن دیدگان اشک‌آلود سلطان بانو به آرامش یک محله مسکونی دست یافتیم. اما از ما که پنهان نیست، از شما چه پنهان، در این سرای جدید، همساده‌ای داریم مزین به انواع و اقسام آلاینده‌های صوتی! از سگ و سگ توله بگیر تا هولدن مدل 1980 با بوق پیکانی! لاکردار عادت هم دارد تمام تلفن‌هایش را Mate Mate کنان، در ایوان‌خانه سرایش جواب دهد!
ژنرال! دلمان می‌خواهد باز هم برایت از سرایمان بگوییم از فرط هیجان! جایت خالی روز اسباب کشون، متوجه شدیم که کولر سرایمان تا اطلاع ثانوی تعطیل است و فلذا در این گرمای بی صفت، عرق از چه جاهایمان که سرازیر نشده بود! شبانگاهان هم اسیر حملات همه جانبه موزه‌ای از حشرات موذی شده بودیم! از خرچسونه و مورچه بالدار بگیر تا شاپرک‌هایی به فراخی یک کف دست!
ژنرال از خود نوشتن را همین جا خاتمه می‌دهیم، چرا که امروز حرف‌‌های گفتنی زیادی داریم.
×
ژنرال! نامه‌مان را با اوضاع و احوال خودت ادامه می‌دهیم و برایت بسی خوشحالیم که به آنچه استحقاقش را داشتی، داری می‌رسی و در همین نامه مراتب سپاس و تشکرمان را برای ارسال به موقع لیست بازیکنان تیمت به کنفدراسیون فوتبال آسیا، ابراز می‌داریم.
×
ژنرال! راستی شنیده‌ای که برنامه زنده عمو پورنگ را برای سوتی‌هایش به یک برنامه مرده تنزل دادند؟ البته مسؤولین محترم، هرگونه ارتباط بین شباهت محمود خاله و میمون آن پسر بچه صادق را، با این تصمیم رد کرده‌اند! باور کن که کرده‌اند!
×
ژنرال! تا صحبت از صدا و سیمای نامردمی‌مان است، گریزی هم می‌زنیم به سخنان گه‌هر بار دوست عزیزمان صفار که خودمان شخصاً عاشق {سینه} چاکش هستیم! صفار ... طلا که در کابینه محمود خاله نقش یک دیلدوی ویبره‌دار را دارد، در آخرین لرزشش اعلام کرده که :" چهره هايی که محبوب مردم می‌شوند و همه مردم به نوعی، نسبت به آنها علاقه‌مندی دارند، نبايد خودشان را هزينه اين و آن کنند." ژنرال من مرده "این و آن" گفتن صفار ویبره‌دارمان شده‌ام، اساسی! البته صفار شناسان همگی بر این باورند که در ویبره اخیر، مراد از "این" خاتمی است و مراد از "آن" کروبی! اما ما قویاً این تعبیرهای نادرست را رد می‌کنیم! باور کن که می‌کنیم!
×
ژنرال! راویان اخبار و طوطیان شکر شکن خبر آورده‌اند که در خزان امسال مجلس شورای اسلامی ایران، در شور اول، با اکثریت قریب به اتفاق مجازات مرگ را برای مسلمانانی که مرتد می‌شوند، مقرر کرده است. ژنرال باور می‌کنی؟ از همان لحظه‌ای که طوطیان این خبر را مخابره کردند تا همین الان، هی یاد این جمله معروف قانون اساسی‌مان می‌افتم که صریحاً می‌گوید: "تفتیش عقاید ممنوع است" و هی از فرط خنده، ولو می‌شوم روی نشیمن‌گاهم و دوباره بر می‌گردم سر جایم و همچنین مسلسل!

×
ژنرال! این خبری که الان می‌خواهم بهت بدهم یکی از مهمترین اخبار سال‌های اخیر فوتبال ایران است. خوب گوش کن شاید در لیگ قهرمانان آسیا هم به کارت آید! مهدی زمان (ژنرال جان چرا می‌خندی باور کن اسمش مهدی زمان است!)، با ارائه راهکاری ناب، می‌خواهد ابومسلم را در جام حذفی ایران قهرمان کند. مهدی زمان، قائم مقام مديرعامل و عضو هيأت مديره باشگاه ابومسلم، اعلام کرد: "نام باشگاه ابومسلم خراسان به ابومسلم ثامن تغيير كرد."
آقا مهدی با اعلام اين خبر افزود: "با اين كار قصد داريم تيم خود را بيمه امام رضا كنيم."
وی با بيان اين كه عشق، روح و روانم امام رضا است، اظهار داشت: اگر گوش چشمی به ما بشود، امسال قهرمان جام حذفي می‌شويم.
ژنرال گفتم این را بهت بگویم شاید تو هم با بیمه یکی دیگر از اعمه، قهرمان آسیا شدی! البته از ما نشنیده بگیر، چرا که ظاهراً به جای گوشه چشم، چیز دیگری به مهدی زمان شده است و ابومسلم ثامن بلافاصله پس از امضای قرارداد بیمه امام رضا، در خانه خود به ذوب آهن باخت و از جام حذفی کنار رفت!
×
ژنرال! حالا به عکس‌های این قلمان آینده نگاه کن. بنده خدا و به جان تو صرفاً به مناسبت روز جهانی زن حجاب بر سر شده است! داشتیم فکر می‌کردیم که اگر جماعت مذکرِ ... سانسور ... هم به این جوان فمینیست اضافه می‌شدند، چه ابیات خسرو و پرویز گونه‌ای که به مناسبت این روز عزیز سروده نمی‌شد!
×
ژنرال! این را هم بگوییم و برویم به اندرونی‌مان. دوستان قزوینی‌مان، دستگاهی اتوماتیک را بکار گرفته‌اند، برای شستشوی مردگان! علت آن هم کاهش میزان دخالت انسان در شستشوی مردگان عنوان شده است. حالا حکایت این دستگاه شوینده و مردگان عریان و شهر قزوین چه ربطی بهم دارند، می‌توانی از شهرضایی‌ها بپرسی!
×

ژنرال! سایه‌مان بر سرت مستدام
دست بوسمانی ملچ مولوچ

پله‌ها تموم شد و آقا رامین به پشت بوم نرسید!

2009-03-02T16:26:00.001+10:00

یه کسایی همیشه توی دل‌ من، اون گوشه موشه‌ها جا دارن و سال تا سال هم سراغشون نمی‌رم. درست مثل اون کتاب‌ شعرهایی که سال‌های سال باهاشون زندگی کردم و الان فقط از داشتنشون لای به لای کتابهای دیگه خشنودم. ولی یه دفعه یه خبر می‌رسه و متوجه می‌شم که همون دلگرمی گوشه موشه‌ی دلم به التهاب تبدیل ‌شده. تازه اون موقع است که می‌فهمم، بعضی‌هارو خیلی دوست دارم ولی هیچ‌وقت بهشون فکر نکردم!
×××
این شعر رو اولین بار از زبون شما شنیدم، بیست سال پیش. عروسی تنها دخترتون بود و شما هم شاد و سرحال.
"دختر شیرازی جونم دختر شیرازی
موهاتو به من بنما تا شوم راضی
موهامو می‌خوای چه کنی بی حیا پسر
کمند تو بازار ندیدی اینم مثل اونه
ولیکن نرخش گرونه ولیکن نرخش گرونه
شیرازی جون جونم
دختر شیرازی
مرده لبهاتم تو سرو نازی

دختر شیرازی جونم دختر شیرازی
ابروتو به من بنما تا بشم راضی
ابرومو می‌خوای چه کنی بی حیا پسر
کمون تو بازار ندیدی اینم مثل اونه
ولیکن نرخش گرونه ولیکن نرخش گرونه

دختر شیرازی جونم دختر شیرازی
چشماتو به من بنما تا بشم راضی
چشمامو می‌خوای چه کنی بی حیا پسر
بادوم تو بازار ندیدی اینم مثل اونه
ولیکن نرخش گرونه ولیکن نرخش گرونه

دختر شیرازی جونم دختر شیرازی
لباتو به من بنما تا بشم راضی
لبامو می‌خوای چه کنی بی حیا پسر
قیطون تو بازار ندیدی اینم مثل اونه
ولیکن نرخش گرونه ولیکن نرخش گرونه
شیرازی جون جونم دختر شیرازی
مرده لبهاتم تو سرو نازی"
×××
روحت شاد

در گلستانه چه بوی علفی می‌آید

2009-02-18T12:52:00.004+10:00

گفتم: بد جوری تو فکر برگشتنم
گفت: آشنا ماشنا سراغ مراغ نداری ما رو بیاره اونجا؟
گفتم: از زندگی ماشینی اینجا خسته شدم دیگه
گفت: زندگی؟
گفتم: حالم از خنده‌های مصنوعی فروشنده‌های اینجا بهم می‌خوره؟
گفت: مدت‌هاست وقتی سلام می‌کنم، انتظار جواب ندارم!
گفتم: اینجا اگه ماشین نداشته باشی هیچ جا نمی‌تونی بری
گفت: اینجا اگه ماشین هم داشته باشی هیچ جا نمی‌تونی بری
گفتم: اینجا کسی با کسی ازدواج نمی‌کنه
گفت: اینجا با یه قاب عکس ازدواج می‌کنن که بیان اونجا!
گفتم: کشور به این پیشرفتگی یه مترو زیرزمینی توش نیست!
گفت: مترو نگو، بگو قوطی ساردین!
گفتم: تفریح جوونای اینجا کلابینگ و آهنگ‌های گوش خراشه
گفت: آخر هفته بعد از نماز جمعه، پایه‌ای بریم استادیوم هوار بکشیم؟
×××
دیم نه بابا انگاری اصلاً تو باغ نیست، خواستم برم پی کار خودم که گفت: اینجا جمعه غروباش خیلی گهه، دل آدم می‌گیره
گفتم: اینجا همه غروباش گهه و دلگیر!
گفت: خسته شدم از بس فک و فامیل رو توی ختم و عزا دیدم
گفتم: دیدشون سلام برسون و بگو خیلی دلم براشون تنگ شده
گفت: اینجا ازدواج هم که می‌کنی مستقل نیستی!
گفتم: زندگی مستقل اینجا خیلی‌هارو هوایی کرد.
گفت: یه روزنامه سیاسی اصلاح طلبه دیگه هم لغو امتیاز شد
گفتم: اینجا روزنامه سیاسی اصلاً نداره!
گفت: رفیقم بهم نارو زد!
گفتم: رفیق؟
گفت: اینجا پر دختر فراری نوجوون شده!
گفتم: اینجا نوجوونا همه زنن!
گفت: اینجا همه فلانشون تو کاره و فکرشون تو بهمان
گفتم: ایرانی هر جا باشه همینه!

گیرستون پنجم

2009-02-09T15:53:00.006+10:00

اول؛ حالم از شنیدن نام نیروی انتظامی بهم می‌خورد!
رئيس پليس امنيت اخلاقی و مبارزه با مفاسد اجتماعی نيروی انتظامی اعلام كرد: "برخورد با متخلفان اينترنتی در دستور برنامه آينده ناجا قرار دارد و با متخلفان وبلاگ‌‏ها كه اقدام به انتشار مضامين ممنوع می‌‌‏كنند به شدت برخورد قانونی می‌‌‏كنيم".
البته ایشان مشخص نکردند که ممنوع از دید چه کسی و براساس چه قانونی؟ ظاهراً رئیس پلیس خود را صاحب این تکنولوژی آمریکایی می‌داند که در اختیار همه مردم دنیا قرار گرفته است! و گرنه، فضای اینترنت (به خصوص وبلاگ) یک فضای شخصی است که توسط مؤسسه‌های متفاوتی در اختیار عموم مردم قرار می‌گیرد و تابع قانون هیچ مملکتی هم نیست.
احمد روزبهانی، با اشاره به فعاليت سايت‌‏های اينترنتی گوناگون به ايلنا، اظهار كرد: "سايت‌‏های ممنوعه شناسايی شده‌اند، ‌‏ استفاده غيرمجاز از سايت‌‏ها در حوزه كاری ماست‌ ‏و دستگيری هم داشته‌‏ايم و به مقامات قضايی هم معرفی شده‌‏اند".
خوب از تهدیدهای سنگین جناب رئیس پلیس اینچنین برداشت می‌شود که استفاده غیر مجاز از سایت‌ها، در حوزه کاری پلیس امنیت اخلاقی و مبارزه با مفاسد اجتماعی نیروی انتظامی است! البته جناب رئیس پلیس، خیلی هم پرت و پلا نگفته! چرا که این روزها اساساً استفاده غیر مجاز از هر آنچه به امانت در اختیار نیروی انتظامی است، بزرگترین ویژگی نیروی انتظامی است! استفاده از زور چماق برای چادری کردن خانم‌ها! استفاده از مصونیت حقوقی برای کتک زدن جوانان به جرم جوانی و ...
شاید به همین دلیل است که بعد از سه سال و نیم زندگی خارج از ایران و دیدن برخورد بسیار متفاوت پلیس استرالیا با مردم، هنوز هم اولین احساسم پس از دیدن یک پلیس، احساس انزجار است. زندگی در کشوری آرام و آزاد، به من آموخت که بهتر است از واژه "تنفر" زیاد استفاده نکنم و بسیاری از عبارت‌های "من متنفرم" خودم را با واژه‌‌هایی متین‌تر جایگزین کردم. اما با تمام این تفاسیر و با تمام وجود اعلام می‌کنم که من از نیروی انتظامی ایران متنفرم.

دوم؛ خدایا مواظب خودت باش!
خوب به سلامتی خاتمی هم آمد. اما این که آمدنش بهر چه بود؟ خودش می‌داند و بس! خاتمی وقتی که یازده سال پیش آمد، یازده سال جوان‌تر (و به عبارتی جسورتر) بود و دوران مسند نشینی‌اش هم بلافاصله پس از دوران هاشمی رفسنجانی بود که اگر روشنفکرترین روحانی سیاسی ایران نباشد، یکی از روشنفکرترین‌هاست! به عبارت دیگر بستر برای روندی که به غلط اصلاحات نامیده می‌شد، فراهم بود و یا لااقل فراهم‌تر از دوره کنونی. اما در دوران هشت ساله ریاست جمهوری خاتمی، همه جور شخصیت مثبت در او دیده شد به جز وعده به قول‌هایش. قول‌هایی که پس از روی کار آمدن احمدی‌نژاد کلاً نابود شد و مانند یک مجموعه بزرگ از عقده‌های نافرجام درون جمعیت حامی خاتمی رسوب کرد. حالا این بار پس از 11 سال (و تا زمان انتخابات 12 سال) خاتمی اعلام کرده که خواهد آمد و در اولین ابراز نظرش گفته: "حضورم جا را برای هيچكس تنگ نمی‌‌كند!". یعنی یه چیزی تو مایه‌‌های بفرما زدن به همه مخالفانش!

سوم؛ عباس آقا، "شرع" رو ببر رو چال
خوب چه چیزی بهتر از این که بعد از تعدیل در نابرابرهای موجود در قانون ارث میان زن و مرد، مجلس هفتم در حال برداشتن یک قدم مثبت دیگر است و آن برابری دیه زن و مرد است. هر چند که مخالفان این برابری، طبق معمول سپر شرعیت را مقابل این طرح گرفته‌اند و می‌گویند: "برابری دیه زن و مرد خلاف شرع است"، اما همین که کسانی مثل هاشمی رفسنجانی (این بار دوم است که امروز اسم هاشمی را می‌برم!)، پشتیبان این طرح هستند، جای امیدواری دارد. ضمن این که اگر برابری زن و مرد به عقیده بعضی‌ها خلاف شرع است، آن بعضی‌ها یا شرعشان می‌لنگد و یا شعورشان!

چهارم؛ امان از این خسّت انگلیسی
وین رونی رو می‌شناسید؟ فوتبالیست 23 ساله انگلیسی که عضو باشگاه منچستر یونایتد است. دستمزد هفتگی او برای بازی در باشگاه 90000£ است. یعنی دستمزدی معادل 129150000 تومان در هفته (تعجب نکنید، یکصد و بیست و نه میلیارد و یکصد پنجاه میلیون تومان در هفته). رونی در حال حاضر یک قصر در روستایی واقع در Prestbury در منطقه Cheshire انگلیس دارد به ارزش 4250000£ و یک ملک دیگر در آمریکا و در Port Charlotte, Florida. علاوه بر این، وین رونی قراردادهایی با ارقام سرسام آور با شرکت‌های مختلف دارد. شرکت‌هایی نظیر: Nike, Nokia, Ford, Asda, Coca-Cola و قرارداد در چهار ورژن از Electronic Arts’ FIFA Series (از سال 2005 تا 2008). به همه این‌ها 5000000£ دیگر هم اضافه کنید بابت قرارداد بستن با یک نویسنده، صرفاً برای چاپ خاطرات رونی؛ که البته این رقم جدا از سود ناشی از فروش کتاب است. همه این اعداد نجومی رو اینجا آوردم تا برسم به این نکته:
وین رونی در یک رستوران در شهر منچستر، برای غذایی که 55.6£ صورت حسابش می‌شده است، کوپن تخفیف 50% استفاده کرده و به عبارتی 27.8£ پرداخته است! یعنی با این تخفیف، رقمی معادل یک دقیقه حقوق هفتگی‌اش اندوخته است!

شیر بیسکوئیت نمی‌خوای؟

2009-02-03T15:09:00.005+10:00

نمی‌دونی چه حال‌گیری عظیمیه، وقتی که اومدی واسه خودت و با خیال راحت در این توالت مردونه‌های بی در و پیکر کارتو می‌کنی، بعد احساس کنی یکی اومده کنارت و اونم دست به کار شد. بیشتر که دقت می‌کنی، رنگ پیراهنش برات آشناتر می‌‍شه یه دفعه متوجه می‌شی که رئیسته!

×××
تازه اگر اینو بدونی، اینو که نمی‌دونی! تمام برنامه روز تعطیلت رو برای دیدن فینال تنیس اوپن استرالیا تنظیم می‌کنی و بعدش، نیم ساعت اولشو نمی‌بینی و یک ساعت آخرش رو هم خوابت می‌بره و بعد از 3 ساعت با گردن درد پا می‌شی که بری سر جات بخوابی!

×××
ولی به جاش این خیلی حال می‌ده که نه فقط یک روز، بلکه تمام هفته رو برای دیدن یک فوتبال زنده که 2 تا 4 بامداد دوشنبه قراره برگزار بشه، برنامه ریزی کنی. اونوقت در هنگام بازی یهو از خواب بپری و ببینی که ساعت سه و 45 دقیقه بامداد دوشنبه است و تو یادت رفته پاشی بازی رو ببینی. کور مال کور مال می‌ری به سمت دم و دستگاه‌های روی میز و انگشت پات می‌خوره به پایه‌ی میز و بعدش اشتباهی کولر رو روشن می‌کنی و بعدش عوضی دستگاه دی وی دی رو تا این که بالاخره با عصبانیت ماهواره رو می‌گیری و می‌بینی که دقیقه 85 بازیه و نتیجه هم صفر صفر! نه هنوز اون قدر جای خوشحالی نداره، چون تیم محبوبت در زمین خودش داره 2 امتیاز مهم رو از دست می‌ده! ولی وقتی حال می‌کنی که می‌بینی بازیکنی که 4 ماه و نیمه برای تیمت گل نزده یهو در دقیقه 89 و 91، دو تا گل می‌زنه و تو از شوق تا صبح هی خواب استیون جرارد و فرناندو تورس رو می‌بینی!

×××
نمی‌دونی چقدر خنده‌داره که ببینی یکی از احمقانه‌ترین فیلم‌هایی که در عمرت دیدی و هیچ جوری هم نمی‌تونی با واقعیت تطابقش بدی، نامزد بیشترین جایزه اسکار می‌شه! یعنی یه جورایی حاضری بری وایسی بغل همون رئیست دو ساعت ایستاده فلان کنی و به جاش مراسم اسکار امسال رو نبینی!

×××
گفتم اسکار یاد یه چیزی افتادم، به نظرم باید یک جایزه به جایزه‌های اسکار اضافه کنند و اسمش رو بذارند، "اسکار بهترین هنرپیشه‌ی در ماشین فاکیده شده" و هر سال هم جایزه رو با پست سفارشی بفرستند در خونه کیت وینسلت که از تایتانیک تا الان ماشینو که می‌بینه آمپرش می‌ره بالا و ...

×××
داشتم فکر می‌کردم به قول گوگوش: اگه می‌شد چی می‌شد، یه جایی پیدا می‌شد، که هم ایران بود و هم نبود! یعنی اون چیزایی که از ایران دوست داری توش بود و اون چیزایی هم که ازش دوست نداری توش نبود! تو همین فکرا بودم که یکی بهم گفت: شیر بیسکوئیت نمی‌خوای؟

×××
من که کلاً از وقتی از ایران اومدم راه خونه‌ام رو گم کردم! ولی در همین گم شدگی هم باز گم شدم! از بس در این چند سال خونه عوض کردم که می‌تونم به خودم لقب مرد عشایری قرن بیست و یکم رو بدم!

×××
نمی‌دونی چه ضد حال خفنیه وقتی که در گرمای تابستون، اتوبوس رو در ایستگاه ببینی و به ساعتت نگاه کنی و به خودت بگی هنوز 2 دقیقه مونده که راه بیفته، ولی با این حال ضمیر ایرانی درونت بهت بگه بدو پسر، یهو دیدی زودتر رفت! و شروع کنی به دویدن با کفش مردونه و پیراهن آستین بلند و شلوار پارچه‌ای و کیفی پر از اسناد و مدارک زندگیت (رجوع شود به همان ضمیر ایرانی)! خوشحالی از این که کمتر 20 متر مونده ولی یه دفعه می‌بینی در اتوبوس بسته شد و راهنمای اتوبوس هم شروع به چشمک زدن کرد و تو موندی و یه ایستگاه متروک و یه پنج سیری عرق بدن و چند تا فحش با صدای بلند و به زبون فارسی نثار راننده نامحترم اتوبوس!

×××

وقتی با تمام وجودت می‌گی Life Sucks و مخاطب حرفت ازت می‌پرسه: اِاِاِ ... دوری چند؟ دلت می‌خواد بهش بگی بابا بده خودم می‌خورم! تو فقط دستت رو از روی زنگ بردار!

در میدان‌ها همیشه حق با ماشینی است که در دایره داخلی میدان در حرکت است

2009-02-01T16:26:00.009+10:00

چند وقت پیش از طرف شرکت به دوره آموزشی یک روزه‌ای دعوت شدم به نام Defensive Driving. خوب احتمالاً شما هم مثل من از شنیدن این نام خیلی متوجه آنچه که قرار بود در این دوره آموزش داده بشه، نشدین. اما این دوره آموزشی به قدری مفید و لازم بود که تصمیم گرفتم اینجا هم تا حدی که ممکن است راجع به این دوره بنویسم.

خوب شاید تنها دو دقیقه کافی بود تا متوجه بشم موضوع Defensive Driving چیه! آموزش با یک مقدمه شفاهی آغاز شد و در همان ابتدا، مربی‌ها آمار علل مرگ در استرالیا رو ارائه کردند:

خودکشی: 32.6 درصد، تصادف‌های رانندگی: 25.6 درصد، سقوط از بلندی 12.9 درصد، ...

خوب موضوع تا حدودی روشن شده بود! بعد از ارائه برخی آمار تکان دهنده راجع به خسارت‌های جانی و مالی ناشی از تصادف، یکی از مربی‌ها سوال ساده‌ای از همه شرکت‌کننده‌ها (15 نفر) کرد، مبنی بر این که آخرین بار کی عاج و باد لاستیک‌های ماشینتون رو چک کردین؟ و البته کسی جوابی نداشت! برای روشن‌تر شدن موضوع بد نیست بدانیم که اگر با لاستیک‌های نو در سرعت 100 کیلومتر بر ساعت در سطح خیس حرکت کنیم، 79 درصد سطح لاستیک با سطح جاده در تماس خواهد بود و این درصد برای یک لاستیک کهنه به 11 درصد کاش می‌یابد! یعنی یه جورایی پرواز می‌کنید!

بعد از توضیحات شفاهی، نوبت آموزش‌های عملی فرا رسیده بود. اولین بخش این بود که هر شرکت کننده باید با اتومبیل خود و با سرعت تعیین شده توسط مربی از بین مخروط‌های رانندگی عبور کنه. خوب سرعت آغازین 40 کیلومتر بر ساعت بود و وقتی که راننده به مخروط‌ها می‌رسید، مربی که در فاصله‌ای دور ایستاده بود با اشاره دست نشان می‌داد که راننده باید از سمت چپ مخروط‌ها عبور کند و یا سمت راست. در واقع این یک نوع تمرین بود برای مواقعی که در جاده مانعی به طور ناگهانی مقابل دید راننده ایجاد می‌شود و چون ماشین‌ها پشت سر هم در حال حرکت هستند، امکان ترمز کردن برای راننده نیست و باید با تصمیم گیری به موقع و دست فرمان خوب از مهلکه نجات پیدا کند. هر چند که این تمرین برای ما ایرانی‌ها که عادت به رانندگی در اتوبان‌های کشورمان را داریم، چندان سخت نبود، اما آموختن اینکه حتی 5 کیلومتر در ساعت سریع‌تر رفتن چقدر باعث سختی در این مواقع می‌شود، بسیار مفید بود.

بخش دیگر آموزش مربوط بود به ترمزهای ناگهانی و این که در هر سرعتی، از هنگام ترمز گرفتن چقدر طول می‌کشد تا ماشین به طور کامل بایستد. در مورد این که در هر سرعتی چقدر طول می‌کشد تا ترمز کنید و چقدر طول می‌کشد تا بایستید، قصد آمار دادن ندارم. فقط این را بدانید که خطر تصادف شدید در حالی که با سرعت 80 کیلومتر بر ساعت در حال حرکت هستید، 32 برابر بیشتر از زمانی است که با سرعت 60 کیلومتر در ساعت حرکت می‌کنید.

نکته مهم در مورد ماشین‌های مجهز به سیستم ای بی اس (ANTI-LOCK BRAKING SYSTEM) این است که در مواقع بحرانی تنها باید بر پدال ترمز فشار شدید وارد نمایید و فرمان را بدون چرخاندن، سفت نگه دارید. مطمئن باشید که ماشین در همان مسیر مستقیم از حرکت باز خواهد ایستاد.

مورد دیگر، دیدن اجسام گوناگون در طرفین ماشین است. اول از همه این که همانطور که بین انسان‌ها چپ دست و راست وجود دارد، چپ چشم و راست چشم هم وجود دارد. برای این که بدانید چپ چشم یا راست چشم هستید، مراحل زیر را انجام دهید:

با نوک انگشتان یک دست (مثلاً راست) به جسمی اشاره کنید.

با دست دیگر، ابتدا یکی از چشم‌هایتان را بپوشانید و به جسم نگاه کنید.

سپس با همان دست چشم دیگر را بپوشانید و به جسم نگاه کنید.

در بیش از 99 درصد موارد شخص در یکی از این دو حالت جسم را در امتداد مسیر چشمش می‌بیند و در حالت دیگر دور از مسیر مستقیم نگاهش. اگر چشم راستتان جسم را در مسیر مستقیم می‌بیند راست چشم هستید. اگر چشم چپ اینگونه است چپ چشم هستید و اگر هر دو اینگونه است شما جزو آن دسته بسیار نادر هستید که هر دو چشمشان یکسان است!

نکته دیگر در مورد چشم این است که چشم انسان حداکثر تا سرعت 40~35 کیلومتر بر ساعت قدرت تطبیق دارد. هر سرعتی بیش از این منجر به از دست دادن یک سری تصاویر می‌شود که گهگاه منجر به تصادف‌های منجر به مرگ می‌شود!

آخرین نکته در مورد Drifting است که دو ویدئوی زیر مربوط به همین بخش است. هر چند که ویدئوها چندان گویا نیست، اما در مکانی که ملاحظه می کنید، مخلوطی از آب و گازوئیل روی زمین ریخته شده که باعث سُر خوردن ماشین می‌شود. اگر در این شرایط و یا شرایط مشابه آن، برای کنترل ماشین قصد چرخاندن فرمان و یا گاز دادن برای فرار از صحنه را دارید، بدانید که راه به جایی نخواهید برد! دوباره تنها راه چاره فشردن پدال ترمز توأم با نگه داشتن فرمان ماشین است که باعث می‌شود ماشین به جای چرخیدن، در مسیری مستقیم بایستد.

پانوشت: راستی می‌دانستید که طبق قانون استرالیا اگر در حال عبور از چراغ سبز هستید و ماشینی از چراغ قرمز عبور کند و با شما برخورد کند، ممکن است شما را هم به خاطر رانندگی بی احتیاط جریمه کنند؟